Imiona Aniołów i Demonów

Re: Imiona Aniołów i Demonów

Postautor: Elie » 11 gru 2012, 15:25

E
Ea - bykokształtny anioł
Ebel (Aebel) - jeden z trzech aniołów służebnych (dwa pozostałe to Anusz i Szetel), których Bóg wyznaczył do pomocy Adamowi raju. Według jalkut Reubeni oraz Życia Adama : Ezuy, aniołowie ci "piekli mięsiwo" dla Adama, nawet "wyrabiali dlań wino".
Eblis (Iblis, Haris, "rozpacz") - w mitologii perskiej i arabskiej, Eblis jest odpowiednikiem judeochrześcijańskiego Szatana. Według Ibn Abbasa, Eblis, jako wysoki rangą anioł, był niegdyś ozdobą niebiańskiego raju (zob. Jung, Fallen Angels in Jewish, Christian and Mohammedan Literature). W orientalnym romansie o Vatheku Beckford charakteryzuje Eblisa następująco: ,,Przed swoim upadkiem, nosił on imię Azazel. Kiedy Bóg stworzył Adama, rozkazał wszystkim aniołom, aby oddały mu pokłon, Eblis jednak odmówił" (por. Koran, sura XVIII, 50). Legendę tę przytacza również Ginzberg w The Legends of the Jews, t. 1, s. 63: "Czyż ja, stworzony z bezdymnego ognia, mam oddawać cześć isto- cie uczynionej z prochu?" - pytał anioł. Za karę Bóg zamienił Eblisa w szejtana (diabła), a ten stał się ojcem wszystkich diabłów. Według św. Augustyna (Enchiridion, 28) i Mahometa (Koran XVIII, 50) Eblis to dżinu, a nie anioł czy też anioł upadły. Mitologia arabska zna trzy kategorie duchów: aniołowie, dżinny (dobre i złe) oraz demony. Jak głosi legenda, Mahomet nauczył prawnuka Eblisa niektórych sur Koranu (zob. The Encyclopaedia of Islam, t. 3, s. 191).
Ebriel - dziewiąta z dziesięciu -~ sefirot zła i nieczystości (zob. pisma Izaaka ha-Kohena z Sorii).
Ebuhuel - jeden z ośmiu aniołów wszechmocy (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa). Ebuhuela można przywołać za pomocą zaklęć kabalistycznych.
Efchal (Efchiel) - prawdopodobnie jedno z imion anioła Zofiela (zob. Księga Razjela I, 42b; Schwab, Vocabulaire de 1'Angelologie; West, Names of Milton's Angels, "Studies in Philology" XLVII, 2)
Efniel - anioł chóru cherubinów (zob. Ksi?ga Razjela). Wed?ug Westa (Names of Milton's Angels. "Studies in Philology" XLVII, 2) w Raju utraconym Miltona anioł ten występuje pod imieniem Zefon.
Egibiel - jeden z 28 aniołów władających 28 pałacami Księżyca. Imiona wszystkich 28 aniołów podano w Apendyksie.
Egion - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący siódmej sali (pałacu) nieba.
Eglun (Aeglun) - duch (geniusz) błyskawicy i jeden z duchów godziny jedenastej (zob. Apoloniusz z Tiany, Nuctemeron).
Egrimiel (Egrumiel) - w Pirke Hejchalot, anioł strzegący jednej z sal (pałaców) szóstego nieba.
Egzael -- w etiopskiej Księdze Henocha, "dziesiąty spośród potężnych aniołów, którzy nauczyli ludzi budować machiny wojenne, wyrabiać ozdoby ze srebra i złota, nosić biżuterię, używać perfum" itd. Prawdopodobnie jego siedzibą jest piekło (zob. De Plancy, Słownik wiedzy tajemnej, s. 64).
Egziston - anioł przywoływany w błogosławieństwie soli (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon).
Ehajasz (Aehajasz) - jeden z 72 aniołów noszących mistyczne imię Szemhameforasz (zob. Barrett, The Magus, t. 2).
Eheres - w tradycji okultystycznej, anioł przywoływany podczas egzorcyzmów wosku (zob. Gollancz, Clavicula Salomonis; Shah, Occultism. Its Theory and Practice, s. 25). Lewis Spence twierdzi, że Eheres to "określenie Ducha Swiętego".
Eirnilus - według Apoloniusza z Tiany (Nuctemeron), geniusz (anioł) naznaczony nad owocami. Jest on także aniołem godziny szóstej.
Eistibus -duch uświęcenia, jeden z aniołów godziny czwartej.
Ejael - anioł sprawujący pieczę nad naukami tajemnymi; także anioł długowieczności. Ejael jest jednym z 72 aniołów noszących boskie imię Szemhameforasz. W kabale jego aniołem pokrewnym jest Abiou. Reprodukcję pieczęci Ejaela zob. w: Ambelain, La Kabbale Pratique, s. 294. Przywołując Ejaela, inwokant powinien wyrecytować czwarty wers Psalmu 37.
Ejszet Zenunim (Iszet Zenunim) - w kabale, żeński anioł rozpusty i nierządu, jedna z czterech towarzyszek -~ Samaela.
Ekanus (Elkam) - według Czwartej Księgi Ezdrasza 14, 42, Ekanus jest jednym z pięciu "mężów" (tj. aniołów), którzy z rozkazu Boga spisali 94 (lub 204) księgi podyktowane im przez Ezdrasza. Pozostałymi "mężami" byli Sarea, Dabria, Selemia i Asjel. W niektórych wersjach tej legendy Ekanusa zastąpił Etan. Siedemdziesiąt spośród owych ksiąg miało być przechowywane w ukryciu i udostępniane jedynie "najmądrzejszym Żydom"; zawierały one wiedzę ezoteryczną. Reszta mogła być dopuszczona do "użytku publicznego" (por. Rubinkiewicz, Wprowadzenie do apokryfów Starego Testamentu, s. 100).
Ekstabor - "jeden ze sprawiedliwych aniołów Boga" przywoływany w egzorcyzmach wosku (zob. Gollancz, Clavicula Salomonie; Shah, Occultism, s. 23).
El (Im. Elohim) - określenie Boga lub anioła. W kananejskiej tradycji epicznej El jest aniołem, który z kobietą śmiertelną spłodził Szahara i Szalima.
Eladel - jeden z 72 aniołów władających zodiakiem (Runes, The Wisdom of the KabbaIah).
El-Adrel - według Shaha (The Secret Lore o f Magic, s. 248), duch (anioł) potrafiący sprawić, że inwokant usłyszy wybraną przez siebie muzyk . Imię to wymienia Księga Potęg.
Elamiz - anioł jedenastej godziny nocy, służący pod Dardarielem (zob. Waite, The Lemegeton).
Elamos - w Salomonowych obrzędach magicznych, duch wzywany w modlitwie przez mistrza przywołań (zob. Grimorium Verum). El Auria - anioł płomieni. El Auria bywa utożsamiany z Ourielem lub Urielem.
Eleinos - w gnostycyzmie, jeden z eonów (zob. Doresse, The Secret Books o f the Egyptian Gnostics).
El El - jeden z aniołów strzegących bram Północnego Wiatru (zob. Ozar Midrashim, t. 2, s. 316).
Elelet (Helelet) - w gnostyckim traktacie Istota (hipostaza) archontów, potężna istota niebiańska: "wielki anioł, który stoi przed Duchem Świętym"; "jego postać była jak czyste złoto, a szata jak śnieg" (zob. Doresse, The Secret Books of Egyptian Gnostics, s. 178). W gnostyckim Apokryfie Jana Elelet to jedna z czterech istot niebiańskich, towarzyszących arcyeonowi, Autogenesowi (zob. Rudolph, Gnoza, s. 73, 118, 123).
Elemiasz - w Sefer Jecira, jeden z ośmiu serafinów Drzewa Życia oraz jeden z 72 aniołów noszących mistyczne imię Boga Szemhameforasz. Elemiasz jest aniołem podróży i wypraw morskich. W kabale jego aniołem pokrewnym jest Senacher (reprodukcję pieczęci Elemiasza zob. w: Ambelain, La ICabbale Prati9ue, s. 260).
Eliasz (gr. Elias - "moim Bogiem jest Jehowa") - według Starego Testamentu tylko dwóch żydowskich patriarchów dostało się do nieba jeszcze za życia: Henocha "zabrał" Bóg (zob. Rdz 5, 23); Eliasz został zabrany "wozem ognistym" (zob. 2Kr12, 11). Henoch został przemieniony w anioła Metatrona, a Eliasz w anioła Sandalfona (choć istnieje także legenda głosząca, że Eliasz od samego początku był aniołem, "jednym z najwyższych rangą i najpotężniej szych wśród ognistych aniołów"). Inna legenda opowiada o tym, jak Eliasz pokonał w walce anioła śmierci i byłby go unicestwił, gdyby nie interwencja Boga (który najwyraźniej miał w stosunku do anioła śmierci dalsze plany). W Talmudzie znajdujemy podobną opowieść o spotkaniu Mojżesza z kilkoma aniołami śmierci. W Księdze Malachiasza 3, 23 znajduje się przepowiednia o Eliaszu jako zwiastunie Mesjasza. W Ewangelii według św. Łukasza 9, 30 Eliasz ukazuje się wraz z Mojżeszem na Górze Przemienienia, rozmawiając o odejściu Jezusa, "którego miał dokonać w Jerozolimie". Według Pirke rabi Eliezer Eliasz pełni w niebie funkcję przewodnika dusz ludzkich, a do jego obowiązków należy "czuwanie na rozstajnych drogach raju i kierowanie dusz pobożnych do miejsc im wyznaczonych". Chasydzki rabi Elimelech z Leżajska (1717-1786) określał Eliasza po jego przemienieniu jako --ł anioła przymierza. W domach żydowskich, podczas święta Pesech (Paschy), napełnia się winem puchar Eliasza, a w czasie sederu zostawia się wolne krzesło dla Eliasza, "oczekiwanego gościa" (zob. Ginzberg, The Legends o f the jews; Unterman, Encyklopedia tradycji i legend ?ydowskich, s. 83-84). W British Museum znajduje się manuskrypt (6637) przedstawiający Eliasza jedzącego, wraz z Henochem, owoce z rajskiego Drzewa Życia. Reprodukcję tego rysunku zob. w: Budge, Amulets and Talismans; s. 227. Blake w Zaślubinach nieba i piekła opisuje Eliasza jako anioła, który przemienił się w diabła: "Zobaczyłem jak Anioł, wyciągnąwszy ramiona i płomień ognia obejmując, strawiony został i objawił się jako Eliasz". Blake dodaje także: "Anioł ten, który się stał teraz Diabłem, wielkim jest przyjacielem moim" (zob. Manifesty romantyzmu, s. 38).
Eliel (Elael) - w Aramaic Incantation Texts from Nippur Montgomery'ego, anioł, który "może być przywołany podczas obrzędów magicznych" .
Elifaniasaj - anioł trzeciej wysokości przywoływany w modlitwach magicznych (zob. Almadel Salomona).
Elilajos - w gnostycyzmie, Elilajos jest jednym z siedmiu archontów przebywających w szóstym niebie (zob. [has?o] "Gnosticism" w: Catholic Encyclopedia; Doresse, The Secret Books of Egyptian Gnostics).
Elim ("drzewa"; hebr.: mocarni) - anioł stróż Lebbeusza (Judy). Elim to także nazwa chóru aniołów, o którym wspomina hebrajska Księga Henocha.
Elimelech ("mój Bóg jest Królem") - według Grama (Gnosticism and Early Christianity, s. 43), anioł jednej z czterech pór roku (lata); imię to wymienia etiopska Księga Henocha 82,13-20. Elimelech jest czasem utożsamiany z aniołem o imieniu He'el, który jest wodzem "tysięczników" zastępów niebieskich.
Elimiel - w kabale żydowskiej, anioł (duch, inteligencja) Księżyca.
Elion (fenie. Eljon: najwyższy) - adiutant Ofaniela w pierwszym niebie; anioł przywoływany w zaklęciu sitowia; także anioł służebny. V~'zywając Eliona, Mojżesz sprowadził na Egipt plagę gradu. Elion jest również bogiem Melchizedeka, którego Abraham miał uznać za Boga Jahwe (por. Rdz 14, 17-19 i 22; zob. te?: Forlong, Encyclopedia of Religions).
Elkana ~ Ekanus
Eloa - wysoki rangą, męski anioł w Mesjadzie Klopstocka. W poemacie Alfreda de Vigny'ego Eloa (1823), imię żeńskiego anioła zrodzonego z łzy uronionej przez Jezusa.
Eloai - według Orygenesa (Przeciw Celsusowi, s. 308), jeden z siedmiu ofickich (gnostyckich) archontów.
Eloeus - w mitologii fenickiej, jeden z siedmiu elohim (aniołów) obecności, budowniczych wszechświata. W gnostycyzmie ofickim Eloeus jest jednym z siedmiu władców siedmiu niebios, tworzących --~ hebdomadę (zob. Epifaniusz, Penarion).
Elogium - anioł rządzący żydowskim miesiącem elul (sierpień-wrzesień). Aniołem września jest jednak zazwyczaj Uriel lub Zuriel (zob. Schwab, Vocabulaire de l'Angelologie).
Eloha (lm. Elohajm lub Elohim) - według Szóstej i siódmej księgi Mojżeszowej, anioł chóru potęg, przywoływany w kabalistycznych zaklęciach magicznych.
Eloheij - anioł pieczęci (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Elohi - Elohi jest piątą z hierarchii anielskich odpowiadających dziesięciu imionom boskim; także anioł przywoływany w egzorcyzmach ognia oraz podczas Salomonowych obrzędów magicznych, w modlitwie mistrza ceremonii (zob. Spence, An Encyclopaedia of Occultism; Mathers, The Greater Key of Solomon). Według Mathersa wymówienie imienia Elohi sprawi, że "Bóg osuszy morze i rzeki".
Elohim - hebrajskie Elohim oznacza Jehowę (JHWH). Określenie to składa się z dwóch wyrazów: "eloh" (lp. r.m.) oraz "im" (lm. r.ż.), co sugeruje, że pierwotnie Bóg był pojmowany jako istota dwupłciowa. W Pierwszej Księdze Samuela 28, 13, gdzie kobieta (nie wróżka) z Endor widzi "istotę pozaziemską [w tekście hebrajskim - elohim] wyłaniającą się z ziemi", określenie to oznacza raczej dusze zmarłych niż Boga czy bogów. W Zoharze rabi Izaak, komentując ten fragment Pięcioksięgu, powiada: "Dochodzimy do wniosku, że Elohim oznacza tutaj anioła, ponieważ czasami aniołowie bywają nazywani imieniem Najwyższego". Według Mirandoli elohim są dziewiątym chórem hierarchii niebiańskiej (w systemie Pseudo-Dionizego miejsce to zajmuje chór aniołów). W Księdze Jecirah, eIohim są wymienione jako siódma z dziesięciu sefirot i odpowiadają sefirze Necach ("zwycięstwo"). Zob. też obraz Blake'a, Elohim stwarzający Adama.
Eloi (Elojein) - jeden z siedmiu aniołów (archontów) uczynionych przez Jaldabaota "na jego własny obraz i podobieństwo" (zob. King, The Gnostics and Their Remains, s. 15; (has?o] "Gnosticism" w: Catholic Encyclopedia).
Elomiel (Ililumiel) - w etiopskiej Księdze Henocha 82, 14, jeden z wodzów aniołów czterech pór roku.
Elomnia (Elomina) - jeden z pięciu książąt aniołów trzeciej wysokości (zob. Almadel Salomona).
Elorchajos - w gnostyckiej Parafrazie Sema, tajemnicze bóstwo, któremu wyjawiony został sekret Stworzenia.
Elubatel - jeden z ośmiu aniołów wszechmocy. W Szóstej i siódmej księdze Mojżeszowej dwoma aniołami wszechmocy są Ebuhuel i Atuesuel, wzywani w zaklęciu Lewiatana. Zwalniając ich ze służby, inwokant musi trzy razy wypowiedzieć imię każdego z aniołów, a następnie trzykrotnie zadąć w róg.
Emekmijahu - jedno z wielu imion anioła Metatrona.
Emial - w okultyzmie, anioł przywoływany w egzorcyzmach nietoperza (zob. Mathers, The Greater Key o f Solomon).
Emmanuel ("Bóg z nami") - ańioł, który zjawił się w ognistym rydwanie obok Sidrasza, Misaka i Abednego. Podczas obrzędów magicznych Emmanuel jest przyzywany "pod trzecią pieczęcią". W poemacie de Vigny'ego Le Deluge Emmanuel to zarówno imię anioła, jak i jego syna spłodzonego z kobietą śmiertelną. W kabale, Emmanuel to sefira Malchut ("królestwo") w świecie berija (zob. Ambelain, La Kabbale Pratique).
Empireum - w angelologii chrześcijańskiej Empireum to siedziba Boga i aniołów. Według Ptolemeusza, a także Dantego i Miltona, znajduje się ono w piątym niebie.
Enediel - jeden z 28 aniołów władających 28 pałacami Księżyca; także anioł drugiego dnia pełni księżyca (zob. Barrett, The Magus, t. 2; Levi, Transcendental Magic).
Eneij e - w literaturze okultystycznej, anioł pieczęci przywoływany podczas obrzędów magicznych.
Enga - jedno z niewysłowionych imion Boga, używane w poniedziałkowych inwokacjach do Lucyfera.
Enwo - w mandaizmie, duch jednej z siedmiu planet; także uthra (anioł) nauki i wiedzy, utożsamiany z judeochrześcijańskim Rafałem (Rafaelem).
Eolut - cherubin lub serafin przywoływany w zaklęciach kabalistycznych (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Eomiahe - w literaturze okultystycznej, anioł przywoływany podczas egzorcyzmów nietoperza (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon).
Epima - anioł pokrewny ~ Ejaela.
Epinoja - w gnostycyzmie walentyniańskim, pierwsza żeńska manifestacja Boga (zob. Szechina, Duch Święty). W niektórych źródłach gnostyckich zwana jest matką żyjących, Zoe (zob. Doresse, The Secret Books of the Egyptian Gnostics, s. 202).
Epititioch - w tradycji gnostyckiej, dziewiczy eon (zob. Doresse, The Secret Books of the Egyptian Gnostics, s. 178).
Eradin -imię anioła przywoływanego podczas obrzędów magicznych (zob. Waite, The Book o f Black Magic and o f Pacts).
Erionas (Erione) - w okultyzmie, anioł przywoływany w egzorcyzmach wosku (zob. Gollancz, Clavicula Salomonis).
Erastiel - anioł służący w czwartej sferze piątego nieba (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Erataol (Erataot) - w gnostyckiej teologii jeden z siedmiu archontów. Orygenes (Przeciw Celsusowi, s. 306-307), opierając się na źródłach ofickich, wymienia Erataota (Erataola) obok Michała, Gabriela, Rafała (Rafaela), Onoela, Tautabaota i Suriela. Wezwany przez inwokanta, Erataol zjawia się pod postacią psa (zob. Mead, Thrice-Greatest Hermes, t. 1, s. 294).
Eregbuo - anioł pokrewny --~ Daniela.
Erel - w Salomonowych obrzędach magicznych, imię świętego anioła lub Boga; wymówienie tego imienia zmusza demony do zjawienia się przed inwokantem (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon).
Eremiel (Jerimiel, Jeremiel, Hierimiel, Hieremihel, Remiel itd.) - anioł pilnujący dusz ludzkich w "niższym świecie". W Apokalipsie Eliasza Eremiela utożsamia się z Urielem (por. Czwarta Księga Ezdrasza; Apokalipsa Sofoniasza).
Ergedial - jeden z 28 aniołów władających ?~ pałacami Księżyca (zob. Barrett, The Magus,
Ermosjel - anioł godziny drugiej, służący pod Anaelem.
Ero - anioł pokrewny ~ Chazjela.
Erotosi - duch planetarny Marsa, przywoływany za pomocą talizmanów magicznych (zob. Christian, The History and Practice of Magic, t. 1, s. 68, 317; t. 2, s. 475). W literaturze hermetycznej Erotosi jest wodzem chóru potęg.
Ertrael - upadły anioł, którego imię wymienia Księga Henocha.
Erygion - imię anioła (lub Boga), którym posłużył się Jozue, prosząc o zwycięstwo nad Moabitami (zob. Mathers, The Greater Key o f Solomon).
Erzla - w Clavicula Salomonie, życzliwy anioł przywoływany podczas obrzędów magicznych.
Esabiel - anioł chóru potęg (zob. Schwab, Vocabulaire de 1'Angelologie).
Eserchie/Oriston - imię anioła (lub Boga), którym posłużył się Mojżesz, sprowadzając na Egipt plagę żab. Plagę tę sprowadza również wypowiedzenie imienia Zabaot (zob. Waite, The Book o f Black Magic and o f Pacts). Według Barretta (The Magus, t. 2) imieniem Eserchie/Oristona posłużył sil Mojżesz, zamieniając wody rzek Egiptu w krew.
Esfares - imię anioła lub Boga używane w zaklęciach magicznych (zob. The Secret Grimoire of Turiel).
Eskawor - w Grimorium Verum, anioł przywołany w zaklęciach Salomonowych.
Esor - cherubin lub serafin przywoływany podczas obrzędów kabalistycznych (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Espiacent - anioł przywoływany podczas egzorcyzmów wosku, a także w prośbach o pomoc w realizacji zaplanowanych przedsięwzięć. Po egzorcyzmach inwokant zobowiązany jest recytować Psalmy (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon).
Estael - w czarnej magii (The Secret Grimoire of Turiel) Estael jest duchem planety Jowisz. Zazwyczaj jest przywoływany w towarzystwie trzech innych inteligencji tej planety: Kadiela, Maltiela i Hufatriela.
Estes - jedno z wielu imion anioła Metatrona.
Esziei - jeden z czterech aniołów, których imiona widnieją na pierwszym pentagramie planety Mars. Trzej pozostali to Ituriel, Madimiel i Borcachiak (Barcachia).
Esziniel - w syryjskiej Księdze Opieki, anioł przywoływany w zaklęciach magicznych.
Esziros - w kabale, anioł siedmiu planet, przywoływany podczas obrzędów magicznych (zob. The Secret Grimoire of Turiel).
Eszmadaj - w literaturze rabinackiej, król demonów; w niektórych źródłach bywa porównywany z perskim Aeszma Daewa, w innych - z hebrajskim Szamadem Niszczycielem (zob. Bouisson, Magic. Its History and Principal Rites); -~ Aszmedaj.
Et ("czas") - anioł służebny odpowiedzialny za to, aby "wszystko się działo o wyznaczonej porze" (zob. Zohar Mikez 194a); -~ Czas.
Etan ~ Ekanus
Etnarchowie - 70 aniołów opiekuńczych, sprawujących władzę nad narodami (-~ aniołowie stróżowie; por. też: Danielou, The Angels and Their Mission).
Etrafil - w mitologii arabskiej, jeden z ariołów, którzy zadmą w trąby w dniu Sądu Ostatecznego. Etrafil to prawdopodobnie jedna z wersji imienia Izrafel.
Etrempsuchos (Astrompsuchos) - jeden z anielskich strażników siódmego nieba (zob. Bruce Papyrus).
Euchej - anioł przywoływany podczas egzorcyzmów, zazwyczaj w czasie okadzania (zob. Grimorium Verum).
Eudemon - dobry duch, demon. Jedno z greckich określeń anioła.
Eurabatres - anioł planety Wenus (-~ Jurabatres).
Ewed - jedno z wielu imion anioła Metatrona.
Exterminans - łacińska wersja imienia Abaddon.
Ezdrasz - w apokryficznej Czwartej Księdze Ezdrasza, kiedy Ezdrasz za życia trafił do nieba, został "niebiańskim skrybą, na wieki wieków"; ~ Wretil, Henoch, Dabriel. Według legendy wszyscy oni pełnili funkcję niebiańskich pisarzy.
Ezekiel (hebr.: moc Boża) - w etiopskiej Księdze Henocha, upadły anioł, który nauczył ludzi "wróżyć z chmur" (zob. Ginzberg, The Legends of the jews, t. 1, s. 125).
Ezgadi - imię anioła przywoływane w zaklęciach gwarantujących szczęśliwe zakończenie podróży (zob. Hejchalot Rabati; Schwab, Vocabulaire de I'Angelologie).
Ezojil - duch (anioł?) przywoływany podczas egzorcyzmów wody (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon).
Ezrael (hebr.: pomoc Boża) - w apokryficznej Apokalipsie Piotra, anioł gniewu. W Sefer Gan Eden mowa o aniele, "którego zadaniem jest chronienie ludzi niewielkich zasług oraz chwiejnych w wierze przed aniołami zniszczenia; aniołem tym jest Ezrael [od ezra - pomoc]" (zob. hebrajska Księga Henocha, wyd. Odeberga, s. 182).
Ezriel - imię anioła zapisane na aramejskim amulecie, odkrytym ostatnio wśród rękopisów znad Morza Martwego. W Aramaic Incantation Texts from Nippur Montgomery'ego Ezriel jest wymieniony w gronie archaniołów (zob. też Scholem, jewish Gnosticism, Merkabah Mysticism, and Talmudic Tradition).
Nigdy nie jest za późno, by zacząć podążać w odpowiednim kierunku.
Seth Godin

Czym gardzisz? Po tym poznać, kim jesteś naprawdę. Frank Herbert – Diuna
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 25080
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 380 razy
Otrzymał podziękowań: 300 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Re: Imiona Aniołów i Demonów

Postautor: Elie » 11 gru 2012, 15:26

F
Fabriel - anioł służący w czwartym niebie (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Fadahel ~ Fadihel
Fadihel (Padiel) - w legendzie żydowskiej, anioł, który ukazał się żonie Manoacha, matce Samsona (zob. Sdz 13). Miał on także ukazać się Abrahamowi, Jakubowi i Gideonowi (zob. Rdz 32, 29; Ewangelia według św. Łukasza 13, 34; Księga starożytności biblijnych Pseudo-Filona).
Fajar - anioł przywoływany w zaklęciu sitowia (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon). Fakiel - geniusz (anioł) zodiaku rządzący znakiem Raka; funkcję tę pełni wraz z Rahdarem (zob. Levi, Transcendental Magic; Prince of Darkness).
Fakr-ed-din ("ubogi") - jeden z siedmiu archaniołów w religii Jezydów (zob. Forlong, Encyclopedia of IZeligions). Imiona wszystkich siedmiu aniołów tej klasy podano w Apendyksie. Faldor - anioł (geniusz) wyroczni (zob. Apoloniusz z Tiany, Nuctemeron).
Faleg (Falek) - książę chóru aniołów; także duch rządzący planetą Mars (i stąd, przez Corneliusa Agrippę uważany za anioła wojny). Faleg sprawuje władzę nad 35 spośród 196 pro wincji olimpijskich. Ukazuje się tylko we wtorki. Reprodukcję pieczęci Falega zob. w: Budge, Amulets and Talismans, s. 389. W białej magii Faleg jest jednym z siedmiu rządców nieba. Falgus - według Leviego (Transcendental Magic) Falgus jest geniuszem (aniołem) sądu. Zdaniem Apoloniusza z Tiany (Nuctemeron), jest on geniuszem czwartej godziny dnia.
Famael - zniekształcona forma imienia Fanuel (zob. Apokalipsa Barucha).
Famiel - piątkowy anioł powietrza. Famiel służy w trzecim niebie, a przywołuje się go z południa.
Fanuel (Uriel, Raguel, Ramiel, Panuel - "oblicze Boże" ) - archanioł pokuty i jeden z czterech aniołów obecności (trzej pozostali to, według większości źródeł, Michał, Gabriel i Rafał). W etiopskiej Księdze Henocha Fanuel "odpiera atak diabłów" i "zabrania im pojawiać się przed obliczem Pana duchów i oskarżać mieszkańców ziemi". Fanuel bywa utożsamiany z Pasterzem z apokryfu Pasterz Hermana. W etiopskiej Księdze Henocha Fanuel jest utożsamiany z Urielem. Według Charlesa "w późniejszych tradycjach żydowskich Uriel zastępuje Fanuela" (jako jeden z czterech aniołów obecności Bożej). W Czwartej Księdze Ezdrasza Fanuel jest utożsamiany z Ramielem (Jeremielem) oraz Hieremihelem (Eremielem; tak również w Apokalipsie Sofoniasza). W Księgach Sybilli Fanuel jest "jednym z pięciu aniołów, którzy znają wszystko zło, jakiego dopuścili się ludzie". Jako Faniel, anioł ten bywał przywoływany w żydowskich zaklęciach magicznych przeciwko złym duchom (zob. Thompson, Semitic Magic, s. 161; Apokalipsa Barucha). Etiopczycy obchodzą święto "archanioła Fanuela" w trzecim dniu miesiąca takssas (zob. Falasha Anthology).
Farcuf - geniusz cudzołóstwa, anioł pożądliwości. W języku hebrajskim farcu f znaczy: dwulicowy, hipokryta. Według Apoloniusza z Tiany (Nuctemeron) Farcuf jest jednym z geniuszy godziny czwartej. W Bereszit Raba nie nazwany z imienia anioł pożądliwości ukazuje się Judzie na rozstaju dróg, aby "zwrócić uwagę patriarchy na jego synową, Tamar" (por. Rdz 38).
Faris - anioł rządzący drugą godziną nocy (Praksil).
Farniel - anioł dwunastej godziny dnia, służący pod Beratielem.
Farun Faro Wakszur - w teogonii staroperskiej, anioł stróż ludzkości; ~Metatron, którego judeochrześcijańska tradycja okultystyczna często określa jako "ostoję ludzkości".
Farwardin - w mitologii staroperskiej, anioł marca. Farwardin rządzi także 19 dniem każdego miesiąca. Nazywany jest "jednym z cherubinów" (zob. The Dabistan, s. 35-36; por. Boyce, Zaratusztrianie, s. 141-143).
Fatiel - anioł piątej godziny nocy, służący pod Abasdarhonem.
Fawaszi (Prawaszi, Faroharowie, Ferwerowie, Fercherowie) - w zaratustrianizmie, niebiański pierwowzór wszystkich żyjących istot, aniołowie stróżowie ludzi wierzących. Mają one dwoistą naturę: aniołów oraz istot o ludzkich cechach, charakterach i umysłach. W Zend Aweście byli frawardinami, "żeńskimi duchami zamieszkującymi wszystkie rzeczy i opiekującymi się ludzkością". W trylogii Jakuba Wassermanna Sprawa Mauriziusa fawaszi stanowią "część duszy ludzkiej niezależną od ciała [...], nie tak destruktywną jak umysł czy świadomość, [...] ani też związaną na stałe z jednym i tym samym ciałem; łatwo mogą sobie znaleźć inne ciało, jeśli tylko należy do człowieka prawego" (zob. Gaynor, Dictionary of Mysticism; King, The Gnostics and Their Remains).
Felut -~ Silat
Feneks - anioł służący w piekle, który wyznał Salomonowi, że "po upływie 1200 lat ma nadzieję powrócić na [zajmowany niegdyś w niebie] siódmy tron" (zob. Waite, The Lemegeton). W "niższym świecie" Feneks jest wielkim markizem, poetą i dowódcą 20 legionów duchów. Spence (An Encyclopaedia of OccuItism) twierdzi, że przed upadkiem Feneks był aniołem chóru tronów, "co zostało dowiedzione po niezliczonych badaniach".
Feniks - w tradycjach o Henochu feniksy i chalkedry są chórem aniołów dorównującym rangą serafinom i cherubinom. Wspólnie "ciągną rydwan słońca, które przynosi ze sobą skwar i rosę. I wedle Bożego rozkazania zawracają, opuszczają się ku ziemi i wznoszą po nieboskłonie, siejąc światłość promieni". Feniksy, podobnie jak chalkedry, zamieszkują czwarte niebo i mają po dwanaście par skrzydeł. Henoch spotkał feniksy także w szóstym niebie, gdzie wraz z cherubinami "śpiewają jednym głosem, i nie milkną ich pienia, a Pan raduje się wejrzawszy na swe podnóże" (zob. bogomilski Apokryf o sprawiedliwym Henochu, w: Siedem niebios i ziemia, s. 31-33). "Wszystko to - stwierdza Charles (Enoch In - "każe uważać feniksy za anioły". W Apokalipsie Barucha Feniks jest ptakiem (aniołem?), który, "rozpościerając skrzydła, bierze w siebie ogniste promienie, bo gdyby ich nie zacienił, słonecznego ognia nie ścierpiałby ród ludzki ani żadne stworzenie" (zob. południowosłowiańskie Objawienie Barucha, w: Siedem niebios i ziemia, s. 40). Ten sam ptak budzi koguty na całej ziemi. W przedtalmudycznej tradycji żydowskiej feniksy to gatunek ptaków, które jedyne wśród stworzeń, nie muszą umierać, aby dostać się do raju (zob. Kohler, Pre-Talmudic Haggadah. "Jewish Quarterly Review" 1893, s. 399-419). [Według innej żydowskiej legendy Ewa dała do spróbowania owoc z Drzewa Poznania Dobra i Zła nie tylko Adamowi, ale także "wszystkim zwierzętom i ptakom oprócz jednego. W rezultacie ptak ów, feniks, nigdy nie umiera" (zob. Unterman, Encyklopedia tradycji i legend żydowskich, s. 75) przyp. tłum.] W mitologii indiańskiej odpowiednikiem Feniksa jest ptak Gadura.
Finehas - w midraszu do Księgi Sędziów 2, 1, anioł, który "zstąpił z Gilgala i którego oblicze, "kiedy zstąpił nań Duch Swięty, jaśniało jak pochodnia".
Flaef - w kabale, wysoki rangą anioł zajmujący się sprawami ludzkiej seksualności (zob. Mathers, Eros and Evil).
Fokalor (Forkalor, Furkalor) - przed swoim upadkiem Fokalor był aniołem chóru tronów. Jak twierdzi Spence (An Encyclopaedia of Occultism, s. 119), fakt ten został "poparty licznymi dowodami". W piekle Fokalor jest wielkim księciem [według De Plancy'ego, "generałem piekielnym" (zob. Słownik wiedzy tajemnej, s. 72) - przyp. tłum.] i dowodzi 30 legionami złych duchów. Do jego specjalnych obowiązków należy zatapianie okrętów wojennych i zabijanie ludzi. Jak sam wyznał Salomonowi, po 1000 (lub 1500) lat "ma nadzieję powrócić do siódmego nieba". Wezwany, Fokalor zjawia się pod postacią człowieka ze skrzydłami gryfa (reprodukcję pieczęci Fokalora zob. w: Waite, The Book of Black Magic and of Pacts, s. 178).
Forfaks (Moraks, Maraks) - w Discoverie of Witchcra ft Scota, lord (lub hrabia) piekielnego królestwa, dowodzący 36 legionami złych duchów. Obdarza ludzi zdolnościami w dziedzinie astronomii i sztuk wyzwolonych. Znany jest także pod imieniem Foraj
Forkas (Foras, Furkas, Fourkas) - literatura okultystyczna milczy o tym, jakie stanowisko Forkas zajmował niegdyś w hierarchii niebiańskiej i do którego chóru należał. Obecnie, jako anioł upadły, pełni w piekle funkcję prezydenta lub księcia; tutaj także spędza czas, ucząc retoryki, logiki i matematyki. Potrafi uczynić człowieka niewidzialnym, wie również, jak odzyskać utracony majątek. De Plancy (Słownik wiedzy tajemnej, s. 72-73) nazywa Forkasa "rycerzem, wielkim wodzem piekielnym"; ma on pod sobą 29 legionów złych duchów spełniających każde jego życzenie. Reprodukcj? piecz?ci Forkasa zob. w: Waite, The Book o f Black Magic and of Pacts, s. 175 (zob. te?: Scot, Discoverie of Witchcraft; Wierus, Pseudo-Monarchia; wizerunek Forkasa w: Seligmann, The History of Magic, s. 230).
Forklach (Furlak) - anioł Ziemi. Imię to widnieje na siódmym pentagramie Słońca (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon).
Forneus - przed swoim upadkiem Forneus był aniołem chóru tronów, a także chóru aniołów. W piekle jest potężnym markizem i dowodzi 29 legionami złych duchów, gotowych wypełnić każdy jego rozkaz. Uczy ludzi sztuk pięknych, retoryki i języków. Potrafi wzbudzić u ludzi miłość do ich nieprzyjaciół (pieczęć Forneusa zob. w: Waite, The Book o f Black Magic and o f Pacts, s. 174. Wezwany, ukazuje się pod postacią potwora morskiego (por. De Plancy, Słownik wiedzy tajemnej, s. 73).
Forsj el - anioł czwartej godziny nocy, służący pod Jefiszą.
Fourkas ~ Forkas
Frakiel - wtorkowy anioł piątego nieba, przywoływany z północy (zob. de Abano, Heptameron; Barrett, The Magus, t. 2).
Framoch - anioł siódmej godziny nocy, służący pod Mandrionem (zob. Waite, The Lemegeton). Franciszek, ?w. ~ Rhamiel
Frawardin -~ Fawaszi Frawaszi ~ Fawaszi Frawiszi -~ Fawaszi
Fremiel - anioł czwartej godziny nocy, służący pod Jefiszą (zob. de Abano, Heptameron; Waite, The Lemegeton).
Friagne - w literaturze okultystycznej, wtorkowy anioł służący w piątym niebie i przywoływany ze wschodu.
Fromezin - anioł drugiej godziny nocy, służący pod rozkazami Farisa (zob. Waite, The Lemegeton).
Fromozon - anioł trzeciej godziny nocy, służący pod Sarkamiszem.
Fronesis ("roztropność") - w gnostycyzmie, jedna z czterech istot niebiańskich, emanacji boskiej woli.
Ful (Fuel) - władca Księżyca i zarządca siedmiu prowincji olimpijskich. Można go przywołać tylko w poniedziałek. Reprodukcję pieczęci Fula zob. w pismach kabalistycznych Corneliusa Agrippy, gdzie anioł ten jest zwany "władcą potęg Księżyca i władcą wód" (zob. Budge, Amulets and Talismans, s. 389; Bugaj, Nauki tajemne w dawnej Polsce, s. 119).
Fuleriel - anioł szóstej godziny nocy, służący pod Zazonaszem.
Furiel - anioł trzeciej godziny dnia, służący pod Weguanielem.
Furlak (Forlach) - w tradycji okultystycznej, anioł ziemi (zob. Papus, Traite Elementaire de Science Occulte).
Furmiel - anioł jedenastej godziny dnia, służący pod Barielem.
Fustiel - anioł piątej godziny dnia, służący pod Sazkielem.
Futiniel - anioł piątej godziny dnia, służący pod Sazkielem.
Nigdy nie jest za późno, by zacząć podążać w odpowiednim kierunku.
Seth Godin

Czym gardzisz? Po tym poznać, kim jesteś naprawdę. Frank Herbert – Diuna
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 25080
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 380 razy
Otrzymał podziękowań: 300 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Re: Imiona Aniołów i Demonów

Postautor: Elie » 11 gru 2012, 15:27

G
Gaap (Tap) - niegdyś anioł chóru potęg ~~; mocy), obecnie anioł upadły. W piekle Gaap pełni funkcję "wielkiego prezydenta i wielkiego księcia". Jako król Południa, dowodzi 66 legio nami złych duchów. Reprodukcj? jego piecz?ci zob. w: Waite, The Book of Black Magic and of ~ncts, s. 176 (zob. te? The Book of Ceremonial Ma ic; The Lemegeton). W Słowniku wiedzy tajemnej De Plancy'ego Gaap jest przedstawiony jako ~::tota ludzka ze skrzydłami nietoperza (s. 183).
Gabamiasz - w Salomonowych obrzędach magicznych, potężny anioł, którego można przywołać, wykorzystując inkantancyjną moc tkwiącą w imieniu anioła Uriela (zob. Grimo gum Verum).
Gabriel ("Bóg jest moją siłą") - w tradycji -udeochrześcijańskiej i mahometańskiej, jeden dwóch najwyższych rangą aniołów. Jest aniołem zwiastowania, zmartwychwstania, miłosierdzia, zemsty, śmierci i objawienia. Obok Michała i Rafała (Rafaela), jest jednym z trzech znanych z imienia aniołów Starego Testamentu lub dwóch, jeśli, jak to czynią protestanci, uznać księgę Tobiasza za księgę apokryficzną; por. Davidson, The Named Angels in Scripture, gdzie mowa o siedmiu znanych z imienia aniołach ~i:ma Świętego). Gabriel sprawuje władzę nad rafiem i chociaż, według legendy, jest księciem pierwszego nieba, równocześnie zasiada po le wicy Boga (którego siedzibą jest, jak się po wszechnie uważa, siódme lub dziesiąte niebo). Mahomet twierdził, że to właśnie Gabriel (Dżi bril), ańioł wyposażony w "140 par skrzydeł", podyktował mu, sura po surze, cały Koran. W tradycji islamu Gabriel jest duchem prawdy. Według legendy żydowskiej Gabriel był anio łem, który z rozkazu Boga zniszczył grzeszne miasta (między innymi Sodomę i Gomorę). We dług Talmudu Sanhedryn 95b, to właśnie Gabri el rozgromił wojska Sennacheryba "za pomocą naostrzonej kosy, przygotowanej w dniu Stwo rzenia". [W Midraszu Exodus Raba wyczyn ten przypisuje się Michałowi; zob. Cohen, Talmud, s. 76 - przyp. tłum.) W Talmudzie także Ga briel jest aniołem, który powstrzymał Waszti przed zjawieniem się nago na uczcie wypra wionej przez króla Ahaszwerosza, dzięki czemu zamiast niej królową została Estera. W Księdze Daniela 8, Daniel pada na twarz przed Gabrie lem, który tłumaczy mu znaczenia wizji barana i kozła. Wydarzenie to zostało przedstawione na jednym z drzeworytów słynnej Biblii Koloń skiej. Kabaliści utożsamiają Gabriela z "mężem w białych szatach"; w Księdze Daniela 10, 13, pomocnikiem owego męża w białych szatach jest anioł Michał. W literaturze rabinackiej Ga briel jest księciem sprawiedliwości (zob. pisma Mojżesza Kordowero). Orygenes (O zasadach, s. 124) nazywa Gabriela aniołem wojny. Święty Hieronim utożsamiał Gabriela z --~ Hamonem. Według Miltona (Raj utracony IV, 703), Gabriel jest "wodzem straży anielsltiej" . Jak głosi ży dowska legenda, to właśnie Gabriel w cudowny sposób uratował z płomieni trzech świątobli wych mężów: Chananiasza, Miszaela i Azaria sza (inne źródła ów cud przypisują Michałowi). Gabriel bywa również identyfikowany jako anioł, który walczył z Jakubem w Penuel, cho ciaż inne źródła podają, że przeciwnikiem Ja kuba był Michał, Uriel, Metatron, Samael lub Chamuel. Rembrandt uwiecznił to wydarzenie na jednym ze swoich obrazów. Legenda arab ska, mająca swoje źródło w Koranie XX, 88, gło si, że kiedy do pyska złotego cielca włożono pył ze śladów kopyt konia Gabriela, cielec na tychmiast ożył. Według Encyclopaedia of Islam, t. 1, s. 502, Mahomet uważał Gabriela za Ducha Świętego; pomyłka to zrozumiała i wytłuma czalna w świetle sprzecznych relacji w Ewange lii według św. Mateusza (1,18-20) i w Ewangelii według św. Łukasza (1, 26-30). W pierwszym przypadku, Maryja "znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego"; w drugim, to Gabriel "wszedł do Niej" i oznajmił, że Maryja "zna lazła łaskę u Boga" oraz że "pocznie i porodzi Syna". [W Ewangelii według św. Łukasza 1, 11-20, Gabriel jest także aniołem, który zwia stował Zachariaszowi narodzenie Jana Chrzci ciela - przyp. tłum.] Bamberger w Fallen Angels (s. 109) przytacza babilońską legen dę, głoszącą, że pewnego razu Gabriel popadł w niełaskę, "nie wypełniając starannie Bożego rozkazu, za co został skazany na czasowe opu szczenie Niebiańskiego Dworu". W tym czasie Gabriela zastępował anioł stróż Persji, Dubiel. Imię Gabriel jest pochodzenia chaldejskiego i nie było znane Żydom w okresie poprzedza jącym niewolę babilońską. Na oryginalnej liście 119 aniołów Parsów brak imienia Gabriel. Ga briel był anielskim doradcą Józefa. W midraszu ile Ezkera Gabriel pojawia się w opowieści ~ dziesięciu męczennikach. Jeden z dziesięciu żydowskich mędrców, Izmael, wstąpił do nieba, aby zapytać Gabriela, czym sobie zasłużyli na ~rriierć. Gabriel odpowiedział, że to pokuta za _Trzech dziesięciu synów Jakuba, którzy sprze dali Józefa do niewoli (por. Ze skarbnicy midra szy, s. 252-261). [W Apokryfie o sprawiedliwym Henochu (zob. Siedem niebios i ziemia, s. 34-35) Gabriel jest aniołem, który poniósł patriarchę "jako wicher liść niesie i zawiódł przed Boże oblicze". Według tradycji żydowskiej, w erze mesjańskiej Gabriel stoczy wielką bitwę z Le wiatanem (zob. Graves, Patai, Mity hebrajskie, s. 47-48) - przyp. tłum.] Zgodnie z sądowymi zeznaniami Joanny d'Arc, to Gabriel natchnął ją, aby wyruszyła z odsieczą królowi Francji. W bliższych nam czasach Gabriel miał się uka zać J.J. Rappowi, założycielowi sekty harmoni stów, oraz pozostawić odcisk swojej stopy na wapiennej płycie przechowywanej w rezydencji Maclure-Owena w New Harmony w stanie In diana. W poemacie Longfellowa The Golden Le gend Gabriel jest aniołem Księżyca i obdarza ludzi nadzieją. Jakkolwiek istnieje wiele obra zów przedstawiających anioła Gabriela zwia stującego Maryi dobrą nowinę, poetyckie opisy tego wydarzenia należą do rzadkości. Jednym z nielicznych jest wiersz XVII-wiecznego angiel skiego poety Richarda Crashawa, zatytułowany Steps to the Temple.
Gabutelon - anioł, którego imię zostało wy jawione Ezdraszowi wśród imion dziewięciu aniołów, mających sprawować rządy "w dniach końca świata". Pozostałych ośmiu to: Michał, Gabriel, Uriel, Rafał (Rafael), Aker, Arfugitonos, Beburos i Zebuleon (zob. Apokalipsa Ezdrasza, w: The Ante-Nicene Fathers Library, t. 8, s. 573).
Gadal - anioł przywoływany podczas obrzę dów magicznych (zob. Waite, The Book of Cere monial Magic, s. 155).
Gader - w literaturze Hejchalot (Maase Mer kawa), anioł strzegący czwartej sali (pałacu) nieba.
Gadiel - "przenajświętszy anioł" przywoły wany podczas obrzędów magicznych (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon). Gadiel przebywa w piątym niebie (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa). W Ozar Midrashim, t. 2, s. 316, Gadiel jest jednym z licznych aniołów strzegących bram Południowego Wiatru. Fakt, że imię Gadiela znaleziono na hebrajskich amu letach, sugeruje, że anioła tego wzywano do obrony przed złymi duchami (zob. Schrire, He brew Amulets).
Gadriel (aram.: "Bóg jest moją pomocą") w tradycjach o Henochu, jeden z upadłych aniołów. Według legendy to właśnie Gadriel zwiódł Ewę w raju, co pozwala widzieć w nim nie tyle Szatana, ile węża z ogrodu Edenu. Po dobnie jak Azazel, Gadriel nauczył ludzi ob chodzić się z bronią (zob. etiopska Księga He nocha 69, 6). W apokryficznej Czwartej Księdze Machabejskiej Ewa powiada, że "żaden oszukań czy wąż" nie skala jej "czystości panieńskiej". W księdze tej Gadriel nie jest nazwany z imie nia. Według innych źródeł, Gadriel jest aniołem władającym piątym niebem, odpowiedzialnym za wojny między narodami. Kiedy do piątego nieba docierają modlitwy z ziemi, Gadriel za twierdza je i towarzyszy im do szóstego nieba (zob. Zohar Exodus 202a).
Ga'ga - w literaturze Hejchalot (Maase Mer kawa), anioł strzegący siódmej sali (pałacu) nie ba.
Gagiel - anioł strzegący szóstego nieba (zob Ozar Midrashim, t. 2, s. 116).
Galdel - wtorkowy anioł zamieszkujący pią te niebo, przywoływany z południa (zob. de Abano, Heptameron; Barrett, The Magus, t. 2).
Gale Razija - jedno z wielu imion anioła Me tatrona.
Galgaliel (Galgliel) - wraz z Rafałem (Ra faelem) Galgaliel włada Słońcem. Jest także aniołem kręgu słonecznego i eponimicznyrn wodzem chóru galgalim.
Galiel - jedno z wielu imion anioła Meta trona.
Galizur (Galicur, Razjel, Raguil, Akrasjel) według rabiego Szymona ben Lakisza, jeden z wysokich rangą aniołów, którego Mojżesz spotkał w niebie. To właśnie Galizur, "prze zwany Razjelem", miał wręczyć Adamowi Księ gę Razjela (-~ Rahab). Galizur jest księciem dru giego nieba, a do jego obowiązków należy ob jaśnianie boskiej mądrości zawartej w Torze. "Rozpościera on skrzydła nad chajot, aby ich ognisty oddech nie strawił usługujących anio łów"; chajot to święte zwierzęta, cztery "istoty żyjące", które "podtrzymują wszechświat" (zob. Pirke de Rabbi Eliezer; Pesikta Rabbati).
Galmon - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący czwartej sali (pała cu) nieba.
Gamaliel (hebr.: "odpłata Boża") - w kabale i pismach gnostyckich, jeden z potężnych eo nów oraz życzliwy duch utożsamiany z Gabrie lem, Abraksasem, Micharem i Samlo. W kop tyjskiej Apokalipsie Adama Gamaliel jest jednym z wysokich rangą, świętych aniołów, których zadaniem jest "doprowadzenie wybranych do nieba". Levi, z kolei, w Philosophie Occulte twier dzi, że Gamaliel jest złym aniołem, "przeciw nikiem cherubinów" i służy pod rozkazami --~ Lilit (demona rozpusty).
Gambiel - władca znaku Wodnika (zob. Camfield, A Theological Discourse of Angels). O Gambielu jako aniele zodiakalnym wspomi na także Szósta i siódma księga Mojżeszowa.
Gambriel - jeden z aniołów strzegących pią tego nieba (zob. Pirke Hejchalot).
Gamerin - w magii obrzędowej, anioł wyko nujący "zlecenia specjalne" (zob. Grimorium Verum; Waite, ?'he Book of Ceremonial Magic, s.160). Przed rozpoczęciem obrzędów magicznych imię Gamerina powinno zostać wyryte na rytualnym mieczu.
Gamidoj - "przenajświętszy anioł", przywo ływany w zaklęciach magicznych (zob. Ma thers, The Greater Key of Solomon).
Gamiel - najwyższy rangą anioł władający pierwszą godziną nocy (zob. Waite, The Leme geton).
Gamorin Debabim (Gamerin) - anioł przy woływany w zaklęciu miecza (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon).
Gamriai - jeden z 64 aniołów strzegących siedmiu sal (pałaców) nieba
Gamsiel - anioł ósmej godziny nocy, służący pod Narkorielem.
Ganael - jeden z siedmiu władców planetar nych (elektorów), służący pod połączonym do wództwem aniołów Apudiela i Kamaela (zob. Conybeare, The Testament o f Sotomon).
Gardon - anioł przywoływany w błogosła wieństwie soli (zob. Mathers, The Greater Key of Sotomon).
Garfial (Garfiel) - w Pirke Hejchalot, jeden ze strażników piątego nieba.
Gargatel - jeden z trzech aniołów lata; dwaj pozostali to Tariel i Gawiel (zob. de Abano, Hep tameron; Barrett, The Magus, t. 2).
Gariel - anioł chóru szinanim (zob. Hayim Hazaz, The Seraph. "The Literary Review", wios na 1958). W Hejchalot Rabati, Gariel jest aniołem strzegącym piątego nieba.
Garszanel - imię anioła znalezione na hebraj skim amulecie mającym chronić przed złem (zob. Schrire, Hebrew Amulets).
Garnel - anioł władający pierwszą godziną nocy, służący pod Gamielem (zob. Waite, The Lemegeton).
Gaspard - anioł przywoływany w Salomono wych zaklęciach magicznych; pomaga w zdoby ciu damskiej podwiązki (zob. Grimorium Verum; Shah, The Secret Lore of Magic).
Gastrion - anioł ósmej godziny nocy, służący pod Nakorielem.
Gatiel - jeden z aniołów strzegących piątego nieba (zob. Ozar Midrashim, t. 1, s. 116).
Gaurił Iszliha - w literaturze talmudycznej, anioł sprawujący władzę nad Wschodem (--~ Ga zardiel). Do jego obowiązków należy czuwanie, aby słońce każdego ranka wschodziło o właści wej porze. Gauril pojawia się również w mito logii mandajskiej; jest odpowiednikiem zaratu striańskiego Sraoszy i hebrajskiego Gabriela.
Gawiel - wraz z Gargatelem i Tarielem, Ga wiel sprawuje władzę nad latem (zob. Barrett, The Magus; de Abano, Heptameron).
Gawriel - jedna z form imienia Gabriel; uży wana przez Etiopsko-Hebrajski Rabinacki Col lege Czarnych Żydów Harlemu. Zgodnie z po glądami tej sekty czterema najwyższymi rangą aniołami są: Gawriel, Micharel (zamiast Micha ła), Owreel (zamiast Uriela) i Rafarel (zamiast Rafała). Wszyscy czterej są przywoływani w za klęciach leczących choroby, przywracających wzrok i przemieniających wrogów w przyjaciół; ponadto aniołowie ci "chronią przed popadnię ciem w obłęd w nocy". W Ozar Midrashim Gaw riel jest jednym z licznych aniołów strzegących bram Wschodniego Wiatru. W literaturze Hejchalot (Maase Merkawa) jest aniołem strzegą cym drugiej z czterech sal (pałaców) nieba.
Gazardiel (Gazadriel, Kazardia, Gazardija) główny anielski zarządca Wschodu. W Zoharze Gazardiel "całuje modlitwy wiernych i śle je do boskiego firmamentu" . Wzmianka o Gazardie lu znajduje się w: Hyde, Historia Religionis Ve terum Persarum. W Słowniku wiedzy tajemnej De Plancy'ego Gazardiel jest talmudycznym anio łem odpowiedzialnym za wschody i zacho dy słońca (s. 75). Regamey (What Is an Angel?), mówiąc o "imionach aniołów czterech żywio łów w tradycji późnego judaizmu", wspomina o Kazardii (Gazardielu) jako aniele, którego obowiązkiem jest "pilnowanie, aby słońce co dziennie wschodziło i zachodziło o właściwej porze".
Gazarniel - anioł z "płomienia ognia", który próbował sprzeciwić się Mojżeszowi i zranił go, kiedy ten przebywał w niebie. Jak głosi legenda, Mojżesz zwyciężył Gazarniela "wypowiadając Swięte Imię składające się z dwunastu liter". Jedynym źródłem, które wspomina Gazarniela, jest Kabbalah, Book o f Creation, Zohar Raskina; być może więc, Ruskinowi chodziło o anioła Hadraniela oraz imię składające się nie z 12, lecz 72 liter.
Gazriel - jeden z 70 aniołów amuletów po rodowych (zob. Apendyks).
Gdiel ~ Gediel
Geal - w literaturze Hejchalot (Maase Mer kawa), anioł strzegący piątej sali (pałacu) nieba. Gebiel - anioł czwartej wysokości (zob. Ma thers, The Almadel of Solomon).
Gebril - anioł przywoływany podczas ob rzędów magicznych (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Geburael (Gewura) - sefira świata berija (kreacji), często wymieniana w kabalistycznych zaklęciach magicznych. W The Ancient's Book of Magic de Claremonta Gewura ("potęga") jest utożsamiana z aniołem Gamalielem: wpływ Bo ga "przenika anioła Gewurę (czyli Gamaliela) i zstępuje poprzez sferę planety Mars" (-~ Ge wura).
Geburatiel (Gewuratiel) - anioł Gewury. W hebrajskiej Księdze Henocha Geburatiel jest jednym z anielskich wielkich książąt reprezen tujących "Bożą siłę, moc i potęgę". Jest także głównym zarządcą czwartej sali (pałacu) nieba.
Gedael (Giadijal - "bogactwo Boże") w etiopskiej Księdze Henocha Gedael jest anio łem czterech pór roku. Według Corneliusa Agrippy Gedael (Gediel) jest aniołem włada jącym znakami zodiaku (zob. Cornelius Agrip pa, Three Books of Occult Philosophy, t. 3).
Gedariasz - w Zoharze, naczelny sar (książę) trzeciego nieba. Gedariasz pełni służbę trzy ra zy dziennie; schyla się ku modlitwom płynącym z drugiego nieba, zatwierdza je i przesyła do czwartego nieba.
Gedemel - anioł planety Wenus, której naj wyższą inteligencją jest, według Paracelsusa, Hagiel (zob. Christian, The History and Practice o f Magic, t. 1, s. 315).
Gediel (Gdiel) - w Almadelu Salomona Gediel jest jednym z książąt czwartej wysokości. W Księ dze Razjela jego imię figuruje na liście 70 aniołów amuletów porodowych. W tradycji okultystycz nej Gediel jest aniołem zodiaku.
Gedobonaj - anioł trzeciej wysokości, przy woływany w modlitwach magicznych (zob. Al madel Salomona).
Gedudiel - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący siódmej sali (pała cu) nieba.
Gedulael - jedna z ~ sefirot (boskich emana cji), przywoływana podczas obrzędów kabali stycznych (zob. Levi, Transcendental Magic).
Gehatica - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący piątej sali (pałacu) nieba.
Gehegiel - anioł strzegący szóstej sali (pała cu) nieba (zob. Pirke Hejchalot).
Gehirael - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący siódmej sali (pałacu) nieba.
Gehorej - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący siódmej sali (pała cu) nieba.
Gehoriel - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący pierwszej sali (pa łacu) nieba.
Gehuel - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący szóstej sali (pałacu) nieba.
Geliel - jeden z 28 aniołów władających 28 pałacami Księżyca.
Gelomiros - anioł trzeciej wysokości, przy woływany w modlitwach magicznych (zob. Al madel Salomona).
Geminiel - jeden z aniołów rządzących zna kami zodiaku (zob. Cornelius Agrippa, Three Books of Occult Philosophy, t. 3).
Gemut - w koptyjskiej Pistis Sofia Gemut jest archontem, służącym pod rozkazami Kalapa taurota (który wprawia w ruch wszystkie eony i przeznaczenia).
Genaricod - anioł władający siódmą godziną nocy, służący pod Mendrionem (zob. Waite, The Lemegeton, s. 69).
Geniusz - jedno z określeń anioła, ducha lub inteligencji. Jak pisał Blake, "formy wszystkich rzeczy pochodzą od ich Geniusza, którego sta rożytni zwali Aniołem, Duchem lub Demonem (zob. Blake, Wszystkie religie są jednością, w: Ko zubska, Tomkowski, Mistyczny świat Williama Blake'a, s. 120). Christian w The History and Prac tice of Magic (t. 1, s. 303), powiada, że "geniusze Orientu były pierwowzorami chrześcijańskich aniołów". Athanasius Kircher, XVII-wieczny je zuita, w czasie opisywanej przez siebie podróży na inne planety, spotyka geniusze (określa je ja ko "złowrogie") zamieszkujące Saturna. Według Kirchera geniusze "wymierzają boską sprawied liwość niegodziwym i sprowadzają cierpienie na żyjących w cnocie". [Borboryci (gnostycy) twier dzili, że Bóg stworzył niezliczoną liczbę geniuszy "do poruszania Słońcem, gwiazdami i pla netami". Z kolei legenda arabska głosi, że "Adam nie był pierwszą rozumną istotą, która zamieszkiwała Ziemię" i że "przed stworzeniem człowieka Ziemia była zaludniona istotami wyż szego niż nasz gatunku", które Bóg stworzył, używając "więcej boskiego ognia, a mniej gliny. Istoty te to właśnie geniusze" (zob. De Plancy, Słownik wiedzy tajemnej, s. 76) - przyp. tłum.]
Genon - anioł drugiej wysokości, przywoływany w modlitwach magicznych (zob. Almadel Salomona).
Georiasz - imię anioła znajdujące się na trzecim pentagramie planety Merkury (zob. Mathers, The Greater ICey o f Solomon).
Gereimon - podobnie jak Genom anioł drugiej wysokości.
Gergot - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący szóstej sali (pałacu) nieba.
Germael ("majestat Boga") - w tradycji Falaszów, anioł posłany przez Boga, aby z prochu stworzył Adama (zob. Falasha Anthology). Według innych źródeł aniołem tym był Gabriel.
Geron - podobnie jak Genon i Gereimon, przywoływany w modlitwach magicznych anioł drugiej wysokości.
Geroskesuf ael - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący siódmej sali {pałacu) nieba.
Gerwiel (Cerwiel) - w kabale żydowskiej, anielski doradca króla Dawida (zob. Clayton, Angelology). Jako Cerwiel, anioł ten jest wodzem chóru księstw (elohim); funkcję tę pełni wspólnie z Hanieiem i Nisrochem.
Getel (Ingetel) - anioł ustanowiony nad tym, co ukryte. Według Księgi starożytności biblijnych Pseudo-Filona Getel był aniołem, który rozgromił Amorytów walczących z wojskami Keneza, sprowadzając na nich ślepotę. W misji tej Getelowi towarzyszył --~ Zeruch.
Gewirijasz - jedno z wielu imion anioła Metatrona.
Gewiririon - anioł symbolizujący lub uosabiający gewurę ("potęgę"), piątą z dziesięciu świętych ~ se f iro t.
Gewura ("boska siła lub potęga") - anioł, który jest podpórką lewej ręki Boga. W literaturze okultystycznej Gewura jest zazwyczaj piątą z dziesięciu świętych sefirot (boskich emanacji). Jest to także imię anioła chóru serafinów, utożsamianego z Gamalielem, Chamaelem (Kamaelem) oraz, jak w pismach Izaaka ha-Kohena z Sorii, z Gewiririonem.
Gewurtial - anioł strzegący jednej z wielkich sal (pałaców) czwartego nieba (zob. Pirke Hejchalot).
Gezardija --~ Gazardiel
Gezurija - w Malache Elion Margouliatha, anioł chóru potęg. Gezurija jest strażnikiem jednej z niębiańskich sal lub pałaców (hejchalot), a także zwierzchnikiem sześciu aniołów, wśród których znajduje się anioł Słońca, Gazardija:
Giatijasz - jedno z wielu imion anioła Metatrona.
Gidaijal (Gedael, "bogactwo Boże") - w etiopskiej Księdze Henocha, anioł czterech pór roku. Jest także jednym z wodzów "tysięczników" wojsk niebiańskich.
Giel - w magii obrzędowej, anioł sprawujący władzę nad znakiem Bliźniąt.
Gipujel - jedno z wielu imion anioła Metatrona (zob. hebrajska ~Csięga Henocha 48). Glaras - anioł pierwszej godziny nocy, służący pod Gamielem.
Glauron lub Glaura - życzliwy duch powietrza, przywoływany z północy (zob. Scot, Discoverie o f Witchcra ft).
Glmarij - anioł trzeciej godziny dnia, służący pod Weguanieiem.
Gmial - jeden z 64 aniołów strzegących siedmiu sal (pałaców) nieba (zob. Pirke Hejchalot).
Goap - niegdyś anioł chóru potęg; obecnie anioł upadły. W piekle Goap jest jednym z jedenastu prezydentów podziemnych krain. Znany jest także jako Gaap i Tap (zob. Scot, Discoverie of Witchcraft; Waite, The Lemegeton). Ustalenie "faktu", że Goap był niegdyś aniołem chóru potęg, nastąpiło - jak informuje Spence w An Encyclopaedia of Occultism - "po niezliczonych badaniach". Według demonologów Goap jest "księciem Zachodu".
Gog i Magog - w Księdze zaklęć Honoriusza III, "niewysłowione imię Boga, za pomocą którego można zmusić demony do posłuszeństwa". Jednakże, jak twierdzi Butler (Ritual Magic), "nieoczekiwane wymienienie Goga i Magoga wśród świętych imion Boga należy złożyć na karb ignorancji Honoriusza". W Koranie XVIII, 95, mowa o Gogu i Magogu, którzy "sieją zgorszenie na ziemi". [W Apokalipsie św. Jana 20, 8 imiona te oznaczają "apokaliptycznego wodza potęg wrogich Izraelowi, które z dopustu Boga napadną wprawdzie na Ziemię Swiętą, ale napaść ta zakończy się ich własną klęską, a napadniętym zapewni wiekuisty pokój" (zob. komentarz A. Jankowskiego do Apokalipsy świętego Jana, s. 269). W Talmudzie wyrażenie "wojny Goga i Magoga" symbolizuje powszechną wojnę, która poprzedzi nadejście "dni Mesjasza" (zob. Cohen, Talmud, s. 353, 377) - przyp. tłum.]
Golab ("podżegacz") - jeden z przeciwników serafinów; także jedna z sefirot zła i nieczystości, której "zewnętrzną powłoką jest Usjel". Według innych źródeł Golab jest duchem buntu i gniewu, służącym pod rozkazami "czarnego Samaela" (zob. Levi, Philosophie Occulte; Waite, The Holy Kabbalah, s. 237).
Golandes - anioł przywoływany podczas obrzędów egzorcyzmowania wosku (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon).
Gonael - jeden z licznych aniołów strzegących bram Północnego Wiatru (zob. Ozar Midrashim, t. 2, s. 316).
Gorfiniel - anioł strzegący siódmego nieba (zob. Ozar Midrashim, t. 1, s. 119).
Gorson lub Gorsou -~ Gurson
Gradiel (Grafiel - "moc Boża") - inteligencja (anioł) Marsa, kiedy planeta ta wchodzi w znak Barana i Skorpiona. Aniołem pokrewnym Gradielowi jest ~ Bartiabel.
Grafatas - według Ewangelii Bartłomieja, jeden z dziewięciu aniołów, którzy "razem przebiegają krainy ziemskie i niebieskie". [W polskim przekładzie Ewangelii Bartłomieja (zob. Apokryfy Nowego Testamentu, t. 1, cz. 2) brak tego motywu - przyp. tłum.]
Grafiel (Gradiel) - według Forlonga (Encyclopedia of Religions), imię anioła, którego wartość liczbowa w kabalistycznym rachunku odpowiada wartości liczbowej Gabriela.
Graniel - anioł godziny drugiej, służący pod Anaelem.
Granozin - anioł drugiej godziny nocy, służący pod Farisem.
Grasgarben - anioł władający, wraz z Hadakielem, znakiem Wagi (zob. Levi, Transcendental Magic).
Grial (Griel) - anioł strzegący piątego nieba; także jeden z 70 aniołów amuletów porodowych (zob. Pirke Hejchalot).
Guabarel - anioł jesieni. W tradycji okultystycznej, oprócz Guabarela, aniołem jesieni jest -~ Tarkwam.
Guael (Guel) - anioł piątego nieba, pełniący służbę we wtorek. Guaela przywołuje się ze wschodu (zob. Barrett, The Magus, t. 2, s. 119).
Guel ~ Guael
Gulakok - anioł pieczęci, przywoływany w zaklęciach magicznych (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Gulhab - piąta z dziesięciu sefirot zła i nieczystości (zob. pisma Mojżesza z Burgos). Gurid - anioł letniego zrównania dnia z nocą; jego imię uważano za skuteczny amulet przeciw urokowi, czyli "złemu oku" (zob. Trachtenberg, Jewish Magic and Superstition).
Guriel ("szczenię Boże") - jeden z aniołów rządzących znakiem Lwa (zob. Trachtenberg, Jewish Magic and Superstition).
Gurson (Gorsom Gorsou) - jeden z upadłych aniołów, służący pod rozkazami Lucyfera. W piekle jest królem Południa (zob. Spence, An Encyclopaedia of Occultism, s. 119).
Gut - jeden z aniołów władających planetą Jowisz (zob. Heywood, The Hierarchy o f the Blessed Angels, s. 215).
Gutriks - w okultyzmie, czwartkowy anioł powietrza, usługujący Sutowi, wodzowi tej klasy aniołów, z których wszystkie są poddanymi Południowego Wiatru. Z Gutriksem współpracuje Magut, który także jest aniołem służebnym Suta (zob. de Claremont, The Ancient's Book of Magic; de Abano, Heptameron; Barrett, The Magus, t. 2, s. 122; Shah, Occultism..., s. 52).
Guzj el - zły anioł, przywoływany w zaklęciach przeciwko nieprzyjaciołom (zob. M. Gaster, The Sword o f Moses).
Gzrel - anioł wzywany w zaklęciach odwoływania złych zarządzeń. Słowo Gzrel stanowi część składającego się z 42 liter imienia Boga (zob. Trachtenberg, Jewish Magic and Superstition).
Nigdy nie jest za późno, by zacząć podążać w odpowiednim kierunku.
Seth Godin

Czym gardzisz? Po tym poznać, kim jesteś naprawdę. Frank Herbert – Diuna
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 25080
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 380 razy
Otrzymał podziękowań: 300 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Re: Imiona Aniołów i Demonów

Postautor: Elie » 11 gru 2012, 15:29

H
Haael - jeden z 72 aniołów zodiaku.
Haajasz - anioł chóru panowań. Haajasz sprawuje pieczę nad dyplomacją i ambasado rami. Jest jednym z 72 aniołów noszących bo skieimię Szemhameforasz. Reprodukcję pieczę ci Haajasza zob. w: Ambelain, La Kabbale Pra tique, s. 273.
Haamiasz - anioł chóru potęg. Haamiasz sprawuje nadzór nad kultem religijnym i "chro ni tych, którzy poszukują prawdy". W kabale jego aniołem pokrewnym jest Serukut. Repro dukcję pieczęci Haamiasza zob. w: Ambelain, La KabbaIe Pratique, s. 281.
Haarez - anioł pieczęci (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Haatan - według Apoloniusza z Tiany (Nuc temeron), duch (geniusz) ukrytych skarbów.
Habiel - poniedziałkowy anioł pierwszego nieba, przywoływany w zaklęciach miłosnych (zob. de Abano, Heptameron; M. Gaster, The Sword o f Moses).
Naborym (Haborim) ~ Raum
Habriel - anioł chóru potęg, przywoływa ny podczas obrzędów magicznych (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Habudiel - w okultyzmie, anioł Dnia Pań skiego zamieszkujący czwarte niebo. Habudiela przywołuje się z południa (zob. de Abano, Hep tameron).
Nabujasz (Habuhiasz) - anioł sprawujący pieczę nad uprawą roli i urodzajem. Nabujasz jest jednym z 72 aniołów noszących boskie imię Szemhameforasz.
Hacha - anioł pieczęci (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Hacham - jedno z wielu imion anioła Meta trona.
Hachaszel - jeden z 72 aniołów zodiaku (zob. Runes, The Wisdom of the Kabbalah, s. 87). Hacpacjel - jedno z wielu imion anioła Me tatrona
Hadakiel (Chadakiel) - wraz z Grasgarbe nem, anioł rządzący znakiem Wagi (zob. Prinee of Darkness. A Witchcraft Anthology, s. 177-178).
Hadar - "najwyższa łaskawość", przez kaba listów uważany za -~ sefirę (zob. Runes, The Wisdom of the Kabbalah).
Hadariron - w literaturze Hejchalot, jeden z archontów (zob. Alfabet rabiego Akiby; Scho lem, jewish Gnosticism, Merkabah Mysticism, and Talmudic Tradition, s. 63).
Hadarmiel - ?wi?ty anio? wspomniany przez Mathersa w The Greater Key of Solomon.
Hadarniel (Chadarniel, Hadraniel, Hadariel, Hadriel - "majestat Bo?y") - wed?ug nie których ?róde?, anio? od?wierny strzeg?cy dru giej bramy nieba. Jest wyższy niż -~ Kemuel o "tysiąc sześćdziesiąt razy po dziesięć farsan gów", ale niższy od Sandalfona "0 500 lat dro gi". Ujrzawszy w niebie Hadarniela, Mojżesz "zaniemówił z lęku"; kiedy jednak Prawodawca wymówił Święte Imię, "zadrżał Hadarniel" (zob. Opowieści Zoharu, s. 150-151). Legenda gło si, że Adam przebywał w niebie dwa tysiące lat przed Mojżeszem, i wówczas rozmawiał z Ha darnielem o Księdze Razjela, którą otrzymał od Boga, świętej księdze, która objawiła Adamowi "Tajemnice Najwyższe, jakich nie znali nawet aniołowie Pana" (zob. Opowieści Zoharu, s. 58 59). Bezcenna księga przeszła następnie w ręce Noego, po nim Abrahama, i wreszcie Salomona. Według Zoharu, kiedy Hadarniel oznajmiał wolę Bożą, "jego głos rozchodził się po dwustu tysią cach firmamentów" (zob. Opowieści Zoharu, s. 150-151), a "z każdym jego słowem, z ust jego wydobywało się dwanaście tysięcy błyskawic" (zob. Życie Adama i Ewy). W gnostycyzmie Ha darniel, jakkolwiek potężny, jest tylko "jednym z siedmiu podwładnych Jehuela, księcia ognia" (zob. King, The Gnostics and Their Remains, s. 15). Jako Hadriel, anioł ten jest wymieniany wśród strażników bram Wschodniego Wiatru. W Sefer ha-Reszek Hadarniel to jedno z 72 (według in nych źródeł, z ponad 100) imion anioła Metatro na. Odeberg (3 Enoch) twierdzi, że Hadarniela wolno utożsamiać z Metatronem.
Hadasdagedoj - w literaturze Hejchalot (Ma ase Merkawa), anioł strzegący szóstej sali (pała cu) nieba.
Hadiririon - "umiłowany anioł Pana", przy woływany podczas obrzędów magicznych (zob. M. Gaster, The Sword of Moses).
Hadriel (Hadraniel) - w Objawieniu rabiego jozuego ben Lewiego, anioł utożsamiany z Pusje lem (zob. Jellinek, Bet ha-Midrasz).
Hadrion - jedna z form imienia ~ Hadari ron.
Haduriel - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący szóstej sali (pałacu) nieba.
Hafaza - w tradycji islamu, określenie anio łów. Hafaza tworzą odrębną klasę aniołów. Jest ich czterech i chronią oni ludzi "przed dżinna mi, innymi ludźmi i Szatanem"; do ich obo wiązków należy także zapisywanie ludzkich uczynków (zob. Hastings, Encyclopaedia of Reli gion and Ethics, t. 4, s. 617).
Hafkiel - w Aramaic Incantation Texts from Nippur Montgomery'ego, anio? przywo?ywany podczas egzorcyzmów.
Hagaj - w literaturze Hejchalot (Maase Mer kawa), anioł strzegący piątej sali (pałacu) nieba.
Hagedola - anioł pieczęci, przywoływany podczas obrzędów magicznych (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Haggo - podobnie jak Hagedola, anioł pieczę ci, przywoływany podczas obrzędów magicz nych (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa). Hagiel - duch Wenus, kiedy planeta ta wcho dzi w znak Byka i Wagi. W kabale wartość liczbowa imienia Hagiel wynosi 49. Aniołem pokrewnym Hagiela jest Gadamel, władca pla nety Wenus (zob. Barrett, The Magus; Budge, Amulets and Talismans; Lenormant, Chaldean Magic).
Hagios - imię potężnego anioła; jedno z se kretnych imion Boga, przywoływane w zaklę ciach magicznych (zob. Malchus, The Secret Gri moire of Turiel).
Hagit - anioł planety Wenus oraz jeden z sied miu duchów olimpijskich. Hagit jest władcą 21 lub 35 ze 196 prowincji olimpijskich. Pełni służ bę w piątek. Według Corneliusa Agrippy Hagit dowodzi czterema tysiącami legionów duchów i potrafi przemienić każdy metal w złoto. Repro dukcję pieczęci Hagita zob. w: Budge, Amuletsand Talismans, s. 389. W białej magii Hagit jest jednym z siedmiu zarządców nieba.
Haglon - anioł trzeciej godziny nocy, służący pod Sarkamiszem (zob. Waite, The Lemegeton). Hahael (Hahahel) - anioł chóru cnót. Haha el opiekuje się misjonarzami chrześcijańskimi oraz wszystkimi wyznawcami Chrystusa. Jest także jednym z 72 aniołów noszących boskie imię Szemhameforasz. W kabale jego aniołem pokrewnym jest Chantare. Reprodukcję pieczę ci Hahaela zob. w: Ambelain, La Kabbale Prati que, s. 281.
Hahahel ~ Hahael
Hahajasz - anioł chóru cherubinów. Kieruje myślami ludzi oraz wyjawia im najskrytsze ta jemnice. W kabale jego aniołem pokrewnym jest Atarf. Reprodukcję pieczęci Hahajasza zob. w: Ambelain, La Kabbale Pratique, s. 260.
Hahajel (Chajliel) - w hebrajskiej Księdze He nocha, Hahajel jest księciem aniołów służeb nych, kiedy anioły te zasiadają w boskich ra dach sądowniczych.
Hahazjasz - jeden z 72 aniołów noszących boskie imię Szemhameforasz (zob. Barrett, The Magus, t. 2).
Hajlael (Hajael) - wódz aniołów chóru cha jot ("istot żyjących").
Hajot Hakados - według Spence'a (An Ency clopaedia of Occultism, s. 199), klasa aniołów na leżąca do chóru zwanego "Jehowa". Hajot Ha kados to także nazwa jednej z siedzib aniołów.
Ha-Kadosz Beracha - w The Greater Key of Solomon Mathersa, imię "Świętego i Błogosła wionego", przywoływane w zaklęciach Salomo nowych.
Hakael - jeden z siedmiu przywódców anio łów upadłych, "siódmy Szatan" (zob. Charles, The Book ó f Enoch, s. 138, przypis; Schmidt, The Apocalypse of Noah and the Parable of Enoch). Hakamiasz - jeden z cherubinów przywoły wany w zaklęciach przeciwko zdrajcom; także anioł stróż Francji. W kabale aniołem pokrew nym mu jest Werasua. Reprodukcję pieczęci Hakamiasza zob. w: Ambelain, La Kabbale Pra tique, s. 267.
Hakem - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący czwartej sali (pałacu) nieba.
Hahiniasz - w kabale, jeden z aniołów tro nowych (zob. Ambelain, La Kabbale Pratique).
Hahlii - w okultyzmie, anioł przywoływany w zaklęciach atramentu i kolorów (zob. Ma thers, The Greater Key o f Solomon).
Hahowel - w Szóstej i siódmej księdze Mojże szowej, anioł służebny.
Hahujasz - jeden z 72 aniołów noszących bo skie imię Szemhameforasz (zob. Barrett, The Magus, t. 2).
Haim - anioł sprawujący władzę nad zna kiem Panny (zob. Heywood, The Hierarchy of the Blessed Angels).
Hajajel (Hahahel) - jeden z 72 aniołów zo diaku i jeden z 72 aniołów noszących boskie imię Szemhameforasz. Reprodukcję pieczęci Hajajela zob. w: Ambelain, La Kabbale Pratique, s. 294.
Hakemel - jeden z 72 aniołów zodiaku (zob. Runes, The Wisdom o f the Kabbalah).
Halacho - duch (geniusz) współczucia; także jeden z aniołów godziny jedenastej (zob. Apo loniusz z Tiany, Nuctemeron).
Halahel - anioł, czasem dobry, a czasem zły, służący pod Baelem. Reprodukcję pieczęci Ha lahela zob. w: Waite, The Lemegeton, il. 175). Halelwiel - w literaturze Hejchalot (Marie Merkawa), anioł strzegący siódmej sali (pałacu) nieba.
Haliza - imię anioła widniejące na zewnętrz nym kręgu pentagramu Salomona (zob. Waite, The Lemegeton).
Halkim - jeden z licznych aniołów strzegą cych bram Północnego Wiatru (zob. Ozar Mi drashim, t. 2, s. 316).
Haludiel - anioł czwartego nieba pełniący służbę w Dniu Pańskim (niedziela). Haludiela przywołuje się z południa. Anioł ten jest także jednym z duchów Słońca (zob. Malchus, The Secret Grimoire o f Turiel).
Halwaja - w literaturze Hejchalot (Wizje Eze chiela), sekretne imię anioła Metatrona.
Hamabiel - w The Hierarchy of the Blessed An gels Heywooda, anioł sprawujący władzę nad znakiem Byka (w magii obrzędowej, aniołem tego znaku jest Tual lub Asmodel).
Hamaja - anioł służebny (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Hamajzod - anioł czwartej godziny nocy, służący pod jefiszą (zob. Waite, The Lemegeton).
Hamal (Hmnal) - anioł władający nad wodą; także jeden z siedmiu aniołów czczonych przez Balaama. Imię Hamala wymieniane jest w arab skich zaklęciach magicznych (zob. M. Gaster, The Asatir).
Hamaliel - według Trithemiusa Hamaliel jest aniołem sierpnia i jednym z wodzów chóru cnót; także aniołem rządzącym znakiem Panny. W magii obrz~dowej władcami tego znaku zo diaku są Woil lub Woel (zob. Barrett, The Magus; De Plancy, Dictionnaire In fernal; Szósta i siódma księga Mojżeszowa; Camfield, A Theological Di scourse of Angels).
Hamarycod - anioł godziny jedenastej, służą cy pod Dardarielem (zob. Waite, The Lemegeton).
Hamatiel - w okultyzmie, anioł zodiakalny, sprawujący władzę nad znakiem Panny (zob. Jobes, Dictionary o f Mythology, Folklore and Sym bols).
Hameriel - anioł piątej godziny nocy, służą cy pod Abasdarhonem.
Namiel ~ Haniel
Ham Mejuchad - anioł chóru cherubinów. Ham Mejuchad bywa utożsamiany z aniołem Akatrielem (zob. hebrajska Księga Henocha). Hamneijs - anioł pieczęci (zob. Szósta i siód ma księga Mojżeszowa).
Hamon - według św. Hieronima Hamon to jedno z imion anioła Gabriela (zob. hebrajska Księga Henocha; Ginzberg, The Legends o f the Jews, t. 6). W Ozar Midrashim (t. 2, s. 316) Hamon jest jednym z licznych aniołów strzegących bram Południowego Wiatru. W hebrajskiej Księdze Henocha 18, Hamon jest "wielkim księciem, straszliwym i czcigodnym, ujmującym i prze rażającym, przed którym drżą wszystkie dzieci nieba, gdy zbliża się pora odśpiewania Trisa gionu [hymnu Swięty, święty, święty)".
Hamwak'il - w tradycji islamu, anioł stróż przywoływany podczas egzorcyzmów (zob. Hughes, [hasło] "Angels" w: A Dictionary o f Islam).
Hanaeb - jeden z dwunastu aniołów zodiaku (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Hananel - w etiopskiej Księdze Henocha, jeden z upadłych aniołów.
Hananiel ("serdeczny dar Boga") - archa nioł, którego imię widnieje na pentagramach, tj. hebrajskich amuletach używanych podczas obrzędów kabalistycznych. Reprodukcję pie częci Hananiela zob. w: Budge, Amulets and Ta lismans, s. 233.
Hanel -~ Haniel
Haniel (Aniel, Namiel, Samiel, Onoel, Hanel - "chwała lub łaska Boża", lub też "ten, który widzi Boga") - w T'he Magus Barretta, anioł grudnia, wódz chóru księstw, cnót (tarsziszim) i chóru niewinnych. Haniel jest także aniołem rządzącym znakiem Koziorożca oraz władcą planety Wenus (zob. Camfield, A Theological Di scourse of Angels). Figuruje on również na listach siedmiu (dziesięciu) archaniołów oraz dziesię ciu świętych sefirot. Zgodnie z tradycją okulty styczną, to Haniel przeniósł Henocha do nieba (według większości źródeł aniołem, który tego dokonał, był Anafiel). Haniel bywa porówny wany do chaldejskiego bóstwa Isztar (władcy planety Wenus). Jego imię uważano za amulet chroniący przed złem (zob. Heywood, The Hie rarchy o f the Blessed Angels; Trachtenberg, Jewish Magic and Superstition; Ambelain, La Kabbale Pra tique; Barrett, The Magus).
Haniniel - w aramejskich formułach magicz nych, anioł zaklęć miłosnych (zob. Montgome ry, Aramaic Incantation Texts from Nippur).
Hanl - anioł, który polecił Balaamowi zbu dować siedem ołtarzy (zob. M. Gaster, The Asa tir).
Hanoziz - anioł ósmej godziny nocy, służący pod Narkorielem (zob. Waite, The Lemegeton).
Hanozoz - anioł dziewiątej godziny nocy, służący pod Nakorielem.
Hantiel - anioł trzeciej godziny dnia, służący pod Weguanielem.
Hanuel - anioł sprawujący władzę nad zna kiem Koziorożca (zob. Heywood, The Hierarchy of the Blessed Angels).
Hanum (Hanun) - anioł poniedziałku, za mieszkujący pierwsze niebo i przywoływany z południa (zob. de Abano, Heptameron; Barrett, The Magus, t. 2). Według de Claremonta (The Ancient's Book of Magic) Hanuma przywołuje się z północy.
Harabel (Harabiel) - anioł sprawujący wła dzę nad (planetą) Ziemią. of the jews). W opowieści o Ahaszwerosie i Este rze Harbona jest aniołem zagłady.
Harchiel - w czarnej magii, anioł przywoły wany w zaklęciu dającym władzę nad demo nami, które potrafią uczynić człowieka niewi dzialnym (zob. Mathers, The Greater Key o f So lomon, s. 45).
Harhazjel (Harhazjal) - jeden z aniołów strze gących jednej z sal (lub pałaców) trzeciego nieba (zob. Pirke Hejchalot).
Hariel (Harael, Behemial) - anioł sprawują cy pieczę nad zwierzętami domowymi, przy woływany w zaklęciach przeciwko bezbożno ści. Hariel jest aniołem chóru cherubinów, opie kunem nauki i sztuki (zob. Barrett, The Magus, t. 2). Reprodukcję pieczęci Hariela zob. w: Am belain, La Kabbale Pratique, s. 267).
Harif - w poemacie Marii Brooks Zophiel, jed no z imion anioła Rafała (Rafaela).
Haris - w tradycji islamu, jedno z imion Ib lisa, wodza dżinnów i przywódcy upadłych aniołów.
Hariton - archanioł występujący w powieści Gurdjieffa All and Everything. Beelzebub's Tales to His Grandson. Hariton jest wynalazcą statków kosmicznych mogących odbywać podróże mię dzyplanetarne.
Harmozej (Harmozel, Armogen) - w gno stycyzmie, jedna z czterech istot niebiańskich, które otaczają "Niezrodzonego, Zbawcę, czyli Boga" (zob. Apokryf Jana; Ireneusz, Contra hae reses; Grant, Gnosticism and Early Christianity). Trzy pozostałe to, jak podaje większość źródeł, Orojael, Dawejta i Elelet.
Harab-Serapel ("kruki śmierci") - sefira prze ciwna do Necach; jej "zewnętrzną powłoką" są Teumiel i Baal Chanan. Harab-Serapel jest siód mym z dziesięciu demonów świata asija (dzia łania). Levi w Philosophie Occulte mówi o Ha rab-Serapel w liczbie mnogiej: "są to przeciw nicy Elohim, czyli Bogów, a ich wodzem jest Baal" (zob. Ambelain, La Kabbale Pratique).
Harahel - w kabale, anioł sprawujący pieczę nad archiwami, bibliotekami i czytelniami; tak że jeden z 72 aniołów noszących boskie imię Szemhameforasz. Reprodukcję pieczęci Hara hela zob. w: Ambelain, La Kabbale Pratique, s. 289.
Harariel - imię anioła znalezione na hebraj skim amulecie mającym chronić przed złem (zob. Schrire, Hebrew Amulets).
Harbona ("poganiacz osłów") - jeden z sied miu aniołów zamętu (zob. Ginzberg, The Legends
Harszael --~ Harsziel
Harsziel - anioł przywoływany w syryjskich zaklęciach magicznych. W Księdze Opieki Har sziel jest wymieniony, wraz z Michałem, Ga brielem, Sarfielem, Azraelem i innymi, w za klęciu "związania czarnoksiężnika".
Harta'il - w mitologii arabskiej, anioł stróż przywoływany podczas egzorcyzmów (zob. Hughes, [hasło) "Angels" w: A Dictionary of Is lam).
Haruda - w mitologii perskiej, anioł sprawu jący władzę nad żywiołem wody. W mandai zmie, Haruda jest utożsamiany z żeńską Haur wat, duchem zdrowia i wegetacji roślin, a także władczynią wody.
Harut (Harot, Haurwat) - w legendach arab skich, występuje zazwyczaj w towarzystwie. Maruta. Harut (wraz z Marutem) został zesła ny z nieba na ziemię, aby nauczył ludzi sztuki rządzenia (zob. Koran II, 102). W mitologii per skiej Harut i Marut byli wysokiej rangi anio łami (-~ Amesza Spentami), znającymi sekret ne imię Boga; na swoje nieszczęście, imię to wyjawili kobiecie o imieniu Zobra lub Zuhra, w której obaj się zakochali. W przypisie do XIV ody Hafiza (w wydaniu Richarda Le Galien ne'a) czytamy, że wykorzystując moc Wyja wionego Imienia, Zuhra przeniosła się na pla netę Wenus, "z którą w mitologii mahometań skiej jest odtąd utożsamiana"; upadli aniołowie (Marut i Harut) "zostali za karę uwięzieni, i od tej pory wiszą głową w dół w lochu niedaleko Babilonu, gdzie, jak głosi legenda, uczą magii i czarnoksięstwa". Hastings (Encyclopaedia of Religion and Ethics, t. 4, s. 615) powiada, że Ha rut i Marut to "upadli aniołowie, spełniający szatańskie funkcje".
Harwiel - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący drugiej sali (pałacu) nieba.
Haseha - jeden z piętnastu aniołów trono wych, o których wspomina Szósta i siódma księga Mojżeszowa. Imiona wszystkich piętnastu anio łów tej klasy podano w Apendyksie.
Hasmed - anioł zagłady, a także jeden z pię ciu aniołów kary, których Mojżesz spotkał w niebie (zob. Midrasz Tehilim do Psalmu 7).
Hasmijasz - jedno z wielu imion anioła Me tatrona.
Hasmodaj - duch księżyca, przywoływany w zaklęciach talizmanów (zob. Barrett, The Ma gus, t. 2, s. 147).
Hasriel - imię anioła znalezione na hebraj skich amuletach mających chronić przed złem (zob. Schrire, Hebrew Amulets).
Haszesijasz - jedno z wielu imion anioła Me tatrona.
Hatach - anioł przywoływany w średnio wiecznych żydowskich zaklęciach magicznych. Imię to składa się z inicjałów kolejnych słów zaklęcia (zob. Trachtenberg, Jewish Magic and Superstition, s. 165).
Hatifas - duch klejnotów i biżuterii (zob. Apoloniusz z Tiany, Nuctemeron).
Hauras (Haures, Hawres, Flauros) - jeden z 72 złych duchów, które Salomon, według le gendy, zamknął w mosiężnym naczyniu i wrzu cił do jeziora (lub morza). Poprzednio Hauras zajmował, jak sam wyznał Salomonowi, wy sokie stanowisko w hierarchii niebiańskiej (nie powiedział jednak, do którego chóru aniołów należał). Opowiedział królowi dzieje stworze nia świata i upadku aniołów. W piekle Hauras jest wielkim księciem. Zazwyczaj przybiera po stać lamparta, jednak na wezwanie egzorcysty zjawia się w ludzkiej postaci. Przywołany, udziela prawdziwych odpowiedzi na pytania dotyczące przeszłości i przyszłości. Dowo dzi 36 legionami złych duchów, gotowych spełnić każdy jego rozkaz. Reprodukcję jego pieczęci zob. w: Waite, The Book o f Black Magic and of Pacts, s. 186. W Słowniku wiedzy taje mnej De Plancy'ego (s. 72) Flauros (Hauras) przedstawiony został w postaci człowieka-lam parta.
Haurwatat ("zdrowie") - w zaratustrianizmie, jeden z sześciu Amesza Spentów (archaniołów). Haurwatat jest żeńską personifikacją zbawienia. Jest także duchem wody. W mandaizmie znany jest jako Haruda, lub też pełni podobną funkcję, jako że Haruda jest duchem męskim (zob. Grun driss der iranischen Philologie, t. 3; por. Boyce, Za ratusztrianie, s. 40-41, 117). Zdaniem niektórych badaczy Haurwatat jest pierwowzorem Haruta, upadłego anioła Koranu (zob. Jung, Fallen Angels in Jewish, Christian and Mohammedan Literature, s. 131).
Haurwatati (Haurwatat) - w mitologii arab skiej, anioł, którego pierwowzorem był jeden z perskich Amesza Spentów; znany także jako Chordad.
Hawawijasz, Hawijahu, Hajat - trzy spośród wielu imion anioła Metatrona.
Hawen - według Leviego (Transcendental Ma gic, s. 503), jeden z dwunastu aniołów sprawują cych władzę nad dwunastoma godzinami dnia. Hawen jest także duchem (geniuszem) godności i powagi.
He'el ("życie Boga") - wódz "tysięczników" armii niebiańskiej. W etiopskiej Księdze Henocha He'el jest aniołem jednej z czterech pór roku. W literaturze apokryficznej He'el bywa utożsa miany z -~ Elimelechem.
Hejchali - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący siódmej sali (pałacu) nieba.
Hejglot - w magii transcendentalnej, duch lub anioł burzy śniegowej; także władca godziny pierwszej. W Nuctemeronie Apoloniusza z Tiany, każda z dwunastu godzin, podobnie jak każdy z dwunastu znaków zodiaku, ma swojego du cha; jednym z nich jest Hejglot.
Hekalot (Hejchalot) - w traktacie Hekalot oraz w Zoharze, anioł niebiańskiego raju.
Hel - według Scota (Discoverie of Witchcraft), imię Boga (lub anioła Bożego) przywoływane w zaklęciach magicznych.
Helajasef (Jilujasef, Hilujasef) - anioł włada jący jedną z czterech pór roku. W etiopskiej Księ dze Henocha Helajasef jest "tysięcznikiem" anio łów czterech pór roku (zob. Charles, The Book o f Enoch, s. 177).
Helel - w mitologii kananejskiej, upadły anioł, syn skrzydlatego bóstwa o imieniu Sahar lub Szarer. Helel próbował zająć tron najwyższego boga, za co (podobnie jak Lucyfer) został strą cony do otchłani. Zgodnie z interpretacją etiop skiej Księgi Henocha (86, 1), zaproponowaną przez Morgensterna (The Mythological Back ground o f Psalm 82, "Hebrew Union College-Je wish Institute of Religion Annual" XIV, s. 29), pierwszą strąconą gwiazdą, o której mowa w tej księdze, był Szatan-Helel. Z kolei Bamberger (Fallen Angels) twierdzi, że "pierwszą gwiaz dą [która spadła] był najprawdopodobniej Aza zel". Helel był wodzem ~ nefilim. Jak długo aniołowie pozostają "czystymi duchami", tak długo nie mogą mieć potomstwa; kiedy jed nak grzeszą, "gdy ulegają żądzom cielesnym" i współżyją z córkami człowieczymi, są zdolni do płodzenia potomków (por. Rdz 6). Kabała i literatura rabinacka zawiera liczne przykłady takich występnych związków (zob. Graves, Pa tai, Mity hebrajskie, s. 104-111).
Helemelek - w etiopskiej Księdze Henocha; anioł rządzący jedną z czterech pór roku. Jego imię, zdaniem niektórych badaczy, utworzono w wyniku inwersji imienia innego anioła, Mil kiela.
Helison - jeden z pięciu aniołów pierwszej wysokości; pozostali czterej to: Alimiel, Gabriel, Barachiel i Lebes. Przywołany, Helison ukazuje się w wieńcu różanym na głowie i z chorągwią z purpurowym krzyżem w dłoni (zob. Almadel Salomona).
Heman ("ufność") - według rabiego Judy (Zohar Kedoszim) oraz w hebrajskiej Księdze He nocha Heman jest wodzem jednego z chórów anielskich. Heman i podlegli mu aniołowie śpiewają pieśni pochwalne w godzinach porannych, podobnie jak aniołowie Jedutuna w godzinach wieczornych, a aniołowie Asafa - nocnych. Psalm 88 opatrzony jest nagłówkiem: "Kierow nikowi chóru. Według [melodii) "Machalat" śpiewać. Pieśń pouczająca. Hemana Ezrachity". Jak się wydaje, trzej psalmiści (Heman, Asaf i Jedutun) zostali z czasem uznani za aniołów, którzy w niebie pełnią służbę zgodną z talen tami ujawnionymi jeszcze na ziemi.
Henoch-Metatron - patriarcha Henoch, za brany przez Boga do nieba (por. Rdz 5, 24), stał się Metatronem, jednym z najwyższych dostoj ników niebiańskich, "królem wszystkich anio łów" (por. asyryjską legendę w Epic of Izdubar). Według tradycji, na ziemi, jeszcze jako śmier telnik, Henoch napisał 366 ksiąg. Inna legenda głosi, że Henoch-Metatron jest bliźniaczym bra tem -~ Sandalfona oraz że w chwili przemie nienia otrzymał 365 tysięcy oczu i 36 par skrzydeł (zob. Ginzberg, The Legends of the Jews, t. 1). Pierwowzorem efektownego opisu wzięcia do nieba Eliasza (zob. 2 Krl 2) była zapewne relacja o analogicznej wyprawie Henocha, który także, jak czytamy w The Legends of the Jews Ginzberga, podróżował "ognistym rydwanem ciągnionym przez ogniste rumaki". Nieco dalej w tym sa mym dziele czytamy, że wiekowego patriarchę do nieba zawiózł nie ognisty koń czy zaprzęg. koni, lecz anioł (Anpiel); być może jednak cho dzi tu o dwie różne podróże. W mitologu arab skiej Henoch nosi imię Idris (zob. Koran, XIX, 56). W Pirke Rubi Eliezer Henochowi przypisuje się wynalezienie astronomii i arytmetyki. Jed na z legend kojarzy Henocha-Metatrona z Be hemotem (zob. Forlong, Encyclopediu of Reli gions).
Hermes - agatodemon, "dobroczyńca, anioł stojący po stronie tyche {boskiego losu)" (zob. Harrison, Epilegomena to the Study of Greek Re ~igion, s. 294, przypis). Hermes jest ~ psycho pomposem (przewodnikiem dusz), bogiem podziemi i demonem reinkarnacji. Jest także bo giem stad i trzód. Zdolności wróżbiarskie i złotą laskę otrzymał od Apolla, a uskrzydlone san dały od Perseusza. U Homera, Hermes prowa dzi do Hadesu dusze zabitych zalotników. [Od czasów Odysei jest on także angelos, posłańcem bogów (zob. Kerenyi, Hermes przewodnik dusz, s. 15) - przyp. tłum.) W okresie hellenistycz nym został nazwany Hermesem Trismegisto sem, czyli "po trzykroć wielkim, albowiem uważany był za króla, prawodawcę i kapłana" (zob. Schure, Wielcy wtajemniczeni, s. 119-120). Według Barretta (The Magus, s. 150) na górze Synaj Bóg objawił kabałę właśnie Hermesowi, którego utożsamia się tu z "wielkim Prawodaw cą" - Mojżeszem. Pogląd ten zakwestionował N. Wieder w artykule Idea of a Second Co ming of Moses ("Jewish Quaterly Rewiev", kwie cień 1956), twierdząc, że "nigdzie w literaturze rabinackiej nie spotyka się tego imienia [tj. Her mesa). I nic w tym dziwnego: skojarzenie Mojżesza z imieniem pogańskiego bóstwa z pew nością wywołałoby zdecydowany sprzeciw ra binów". Ostatni poemat Longfellowa nosił tytuł Ilermes Trismegistus.
Hermesjel - wódz anielskiego chóru, sprawujący tę funkcję razem z Metatronem, Raduerielem, Tagasem i innymi niebiańskimi mistrza mi pieśni. Pierwowzorem Hermesjela jest Her mes, bóstwo greckie. Jak twierdzi T. Gaster (The Holy and the Pro fane), "Hermesa, wynalazcę liry, w czarodziejski sposób przemieniono w anioła Hermesjela" za pomocą przyrostka, dzięki któ remu pogańscy bogowie mogli zostać "zużytko wani" przez pierwszych żydowskich angelolo gów. Z czasem, dodaje Gaster, Hermesa zaczęto utożsamiać z Dawidem, "słodkim śpiewakiem Izraela".
Herold niebiański - Razjel lub Akrazjel (Achraziel); także Michał. . Według legendy, anioł ten obwieścił zmartwychwstanie Jezusa. Przedstawiany jest zazwyczaj z rozpostartymi skrzydłami i dłonią wzniesioną w geście błogosławieństwa; jako taki jest symbolem Bożego Narodzenia.
Herold piekielny - anioł Zofiel (zob. Klop stock, Mesjada).
Hetabor - anioł przywoływany w egzorcyzmach wosku. Imię to wspominają liczne dzieła z zakresu kabały praktycznej (zob. Gollancz, Clavicula Salomonis).
Hezjel - jeden z aniołów zodiaku.
Hhml Haml - anioł firmamentu, jeden z sied miu aniołów czczonych przez Balaama. Imię utworzono poprzez przestawienie liter alfabetu hebrajskiego (zob. M. Gaster, The Asatir).
Hibel-Ziwa - w mandaizmie, anioł utożsa miany z Gabrielem; -~ Hiwel-Ziwa.
Hiel - imię anioła znalezione na hebrajskim amulecie mającym chronić przed złem (zob. Schrire, Hebrew Amulets).
Hiniel - anioł przywoływany (wraz z Micha łem, Gabrielem i Sarfielem) w syryjskich zaklę ciach magicznych (zob. Księga Opieki).
Hipeton (Anafakseton) - W The Magus Bar retta, duch lub anioł planety Jowisz, sprawujący tę funkcję wraz z Johfielem (Jofielem).
Hierimiel ~ Jeremiel
Hifkadiel - imię anioła znalezione na hebraj skim amulecie mającym chronić przed złem (zob. Schrire, Hebrew Amulets).
Hija - jeden z dwóch synów upadłego anioła Szemhazaja (~ Hiwa). Według legendy Hija i jego brat Hiwa zjadali dziennie "tysiąc wiel błądów, tysiąc koni i tysiąc wołów (zob. Graves, Patai, Mity hebrajskie, s. 104). [W innej wersji tej legendy dwaj synowie Szemhazaja noszą imio na Hija i Hamija (zob. Ze skarbnicy midraszy, s. 16) - przyp. tłum.]
Hilofatej lub Hilofej - w literaturze Hejcha lot (Maase Merkawa), anioł strzegący czwartej sali (pałacu) nieba.
Hismael - duch planety Jowisz (zob. Barrett, The Magus, t. 2, s. 146).
Hiwa - jeden z dwóch synów upadłego anio ła Szemhazaja; ~ Hija (zob. Graves, Patai, Mity hebrajskie, s. 104). [Według innego źródła dwaj synowie Szemhazaja nosili imiona Hija i Hamija (zob. Ze skarbnicy midraszy, s. 16) - przyp. tłum. ]
Hiwel-Ziwa (Hibel-Ziwa) - w mandaizmie, jedna z 360 istot niebiańskich stworzonych przez Najwyższe Bóstwo, Allaha. Hiwel z kolei stworzył świat.
Hizarbin - według Apoloniusza z Tiany, duch (geniusz) morza i jeden z aniołów godziny dru giej (zob. Levi, Transcendental Magic).
Hjoskiel Jhwhh - jeden z anielskich książąt zastępów X (zob. M. Gaster, The Sword o f Moses XI).
Hlin Hntr - jedno z "nomina barbara". Hlin Hntr jest aniołem wiatru i jednym z siedmiu aniołów czczonych przez Balaama (zob. M. Ga ster, The Asatir).
Hlk Lil Hlk Lib - jedno z "nomina barbara". Hlk Lil Hlk Lib jest aniołem świętości i jednym z siedmiu aniołów czczonych przez Balaama (zob. M. Gaster, The Asatir).
Hlm Hml ~ Hhml Haml
Hngel - anioł letniego zrównania dnia z no cą, którego imię uważano za amulet chroniący przed urokiem ("złym okiem").
Hochmel (Hokroel, Hochmal, Hokmael, Ho chmael - "mądrość Boża" ) - jak głosi le genda, anioł, z którego natchnienia powstała siedmiotomowa Księga zaklęć papieża Honoriusza III.
Hodiel ("zwycięstwo Boga") - w kabale, anioł świata berija (kreacji). W dziele Mojżesza Botarela o skuteczności amuletów Hodiel jest wspomniany jako jeden z aniołów (obok Ka biela, Tarpiela i innych), które - wezwane spełniają dowolne życzenia inwokanta.
Hodiriron (od hebr. hod - chwała) - w pis mach Izaaka ha-Kohena z Sorii oraz dziełach innych kabalistów, dziewiąta z dziesięciu świę tych -~ sefirot.
Hodniel - anioł, który według legendy po siada moc uleczenia głupoty ludzkiej.
Hofniel ("szermierz Boga") - wódz bene elo him ("synów Bożych"), jednego z dziesięciu anielskich chórów kabały (zob. [has?o] "Ange lology" w: New Jewish Encyclopedia).
Hokus Pokus - w średniowiecznych żydow skich zaklęciach magicznych Hokus Pokus to "książę (anioł) na wysokości", a właściwie dwaj książęta. Zdaniem badaczy termin pochodzi od łacińskiego wyrażenia hoc est corpus meum (zob. Grant, Gnosticism and Early Christianity, s. 45).
Homadiel - anio? Pa?ski (zob. wst~p w: Ma thers, The Greater Key of Solomon).
Horajos (Oreus, Horeus) - w gnostycyzmie ofickim, jeden z siedmiu archontów oraz w?ad ca jednego z siedmiu niebios (zob. inwokacj? do Horajosa w: Legge, Forerunners and Rivals of Christianity; Horajosa wspomina tak?e Oryge nes w Przeciw Celsusowi, s. 308).
Hormuz - w mitologii staroperskiej, anioł sprawujący władzę nad pierwszym dniem każ dego miesiąca (zob. The Dabistan, s. 35).
Horus (Orus) ~ anioł upadły w Raju utraco nym Miltona (I, 557). [W mitologii starożytnego Egiptu Horus jest bogiem nieba, synem Ozyrysa i Izydy - przyp. tłum.]
Hosampsich - w tradycjach o Henochu, je den z przywódców upadłych aniołów:
Hout - anioł przywoływany w arabskich za klęciach magicznych (zob. Shah, Occultism, s. 152).
Howe Hajasz - jedno z wielu imion anioła Metatrona.
Hsprh Hsmim - jedna z siedmiu istot aniel skich czczonych przez Balaama (zob. M. Gaster, The Asatir, s. 263).
Hszahsziel - syryjski anioł, przywoływany w zaklęciach magicznych, wspomniany w Księ dze Opieki (zob. Budge, Amulets and Talismans, s. 273).
Hubajel - według Szóstej i siódmej księgi Moj żeszowej, anioł służący w pierwszym niebie.
Hubaril - anielski posłaniec planety Saturn (zob. Malchus, The Secret Grimoire of Turiel, s. 33).
Hufaltiel - anioł trzeciego nieba. Pełni służbę w piątek, a przywoływany jest z zachodu (zob. Barrett, The Magus; de Abano, Heptameron; Shah, Occultism; Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Hufatriel - jedna z anielskich inteligencji pla nety Jowisz (zob. Malchus, The Secret Grimoire of Turiel).
Hugron Kunj a - jeden z czternastu potęż nych aniołów przywoływanych w zaklęciach magicznych (zob. M. Gaster, The Sword o f Moses).
Huha - imię Boga lub anioła wspomniane w esseńskim rękopisie Reguła Zrzeszenia (zob. Potter, The Last Years of Jesus Revealed). [Imienia tego brak w polskim tłumaczeniu Reguły Zrze szenia (zob. Tyloch, Rękopisy z Qumran nad Mo rzem Martwym), a także w angielskim tłuma czeniu T. Gastera (zob. The Dead Sea Scriptures, New York 1956) - przyp. t?um.]
Hukiel - w literaturze Hejchalot (Marie Mer kawa), anioł strzegący siódmej sali (pałacu) nieba.
Hula'il - w mitologii arabskiej, anioł stróż przywoływany podczas egzorcyzmów (zob. Hughes, [has?o] "Angels" w: A Dictionary of Is lam).
Humastraw - anioł poniedziałku przywoły wany z północy. Według legendy Humastraw przebywa w pierwszym niebie (zob. de Abano, Heptameron).
Humiel - w okultyzmie, anioł zodiakalny rządzący znakiem Koziorożca (zob. Jobes, Dic tionary of Mythology, Folklore and Symbols).
Huristar -~ Barinian
Hurmin - jedno z imion Szatana.
Hurmiz - jedna z córek -~ Lilit (zob. Talmud Szabat 151b; Thompson, Semitic Magic, s. 71).
Hurtapel - jeden z trzech aniołów Dnia Pań skiego (niedzieli); dwaj pozostali to Michał i Dardiel (zob. de Abano, Heptameron).
Husael - anioł służący w trzecim niebie (zob Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Huszmael - imię anioła znalezione na hebraj skim amulecie (kamea) mającym chronić przed złem (zob. Schrire, Hebrew Amulets).
Hutriel ("bicz Boży") - jeden z siedmiu anio łów kary, utożsamiany z --~ Onielem. Hutriel przebywa w piątym obozie piekła i asystuje przy "wymierzaniu kary dziesięciu narodom" (zob. Jellinek, Bet ha-Midrasz; zob. te? New Jewish Encyclopedia, t. 1, s. 593).
Huzja - jeden z 64 aniołów strzegących sied miu sal (pałaców) nieba (zob. Pirke Hejchalot).
Huznot - duch przywoływany w egzorcy zmach wody (zob. Mathers, The Greater Key o f Solomon, s. 93).
Hyniel - jeden z aniołów sprawujących wła dzę we wtorek; także anioł służebny Wschod niego Wiatru. Hyniela przywołuje się z północy (zob. Barrett, The Magus, t. 2).
Hyperachie - w teogonii chaldejskiej, archa niołowie rządzący biegiem ciał niebieskich (zob. Aude, Chaldean Oracles o f Zoroaster).
Nigdy nie jest za późno, by zacząć podążać w odpowiednim kierunku.
Seth Godin

Czym gardzisz? Po tym poznać, kim jesteś naprawdę. Frank Herbert – Diuna
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 25080
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 380 razy
Otrzymał podziękowań: 300 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Re: Imiona Aniołów i Demonów

Postautor: Elie » 11 gru 2012, 15:30

I
Ibamiasz - jeden z 72 aniołów noszących bo skie imię Szemhameforasz.
Iblis --> Eblis
Iboriel - w literaturze Hejchalot (Maase Mer kawa), anioł strzegący siódmej sali (pałacu) nieba.
Iciriel - jeden z 28 aniołów władających 28 pałacami Księżyca.
Idedi - w teologii akadyjskiej, aniołowie za mieszkujący pierwsze niebo (zob. Lenormant, Chaldean Magic, s. 148).
Idrael - w literaturze Hejchalot (Maase Mer kawa), anioł strzegący piątej sali (pałacu) nieba. Idris - w tradycji koranicznej, imię patriar chy Henocha (por. hebrajska Księga Henocha). 'Ifafi - w literaturze Hejchalot (Maase Merka wa), anioł strzegący siódmej sali (pałacu) nieba. Igal - jeden z 70 aniołów amuletów porodo wych.
Igeret bat Machalat - w Zoharze (Leviticus 114a) inna forma imienia --> Agrat bat Machlat. Ihiazel - jeden z 72 aniołów noszących bo skie imię Szemhameforasz.
Ij ar - talmudyczny anioł, zdaniem niektó rych badaczy przejęty, podobnie jak Michał i Gabriel, z mitologii babilońskiej (zob. Hyde, Historia Religionis Veterum Persarum).
Ij asusael - w tradycjach o Henochu, jeden z wodzów aniołów czterech pór roku.
Ikar Sof - anioł rządzący żydowskim mie siącem szwat (styczeń-luty). Zob. Schwab, Vo cabutaire de l'Angelologie.
Ilaniel - według żydowskiej legendy, anioł sprawujący pieczę nad drzewami owocowymi (--> Sofiel).
Ili-Abrat (Ilabrat) - babiloński skrzydlaty anioł, wódz posłańców boga Anu, zazwyczaj przedstawiany z laską lub różdżką w prawej dłoni. Zwany jest także Papukkal.
Im - akadyjskie imię -> Rimmona.
Imachedel - anioł wzywany przez mistrza ceremonii podczas obrzędów magicznych (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon).
Imamiasz - w kabale, anioł chóru księstw, a właściwie były anioł tego chóru (przed upad kiem). W piekle jest opiekunem podróżników; przywołany odpowiednim zaklęciem, upoka rza lub zabija nieprzyjaciół inwokanta. Był nie gdyś jednym z 72 aniołów noszących boskie imię Szemhameforasz. Reprodukcję pieczęci Imamiasza zob. w: Ambelain, La Kabbale Prati que, s. 289.
'Imiel - w literaturze Hejchalot, anioł asystu jący Metatronowi podczas odmawiania modli twy Szema (zob. hebrajska Księga Henocha).
Imriaf - anioł rządzący żydowskim miesią cem tamuz (czerwiec-lipiec). zob. Schwab, Vo cabulaire de l'Angelologie.
Imriel ("elokwencja Boża") - anielski wład ca żydowskiego miesiąca siwan (maj-czerwiec). Zob. Schwab, Vocabulaire de l'Angelologie.
Indra - w mitologii wedyjskiej, jedna z istot niebiańskich przyrównywanych do judeo chrześcijańskich aniołów (-> aditjowie).
Ingetal lub Ingetel -> Getel
In Hii - w mitologii mandajskiej, jeden z czte rech malki lub uthri (tj. aniołów) Gwiazdy Polar nej (zob. Drower, The Mandaeans of Irag and Iran).
Inias - jeden z siedmiu aniołów, których kult został oficjalnie potępiony przez synod rzymski w 745 r. Sześciu pozostałych to: Uriel, Raguel, Symiel (Semibel), Tubuel, Tubuas i Sabaok. inkuby - według Justyna Męczennika, Kle mensa i Terturliana inkuby są "aniołami, które posiadają ciało i utrzymują grzeszne stosunki z kobietami" (zob. Sinistrari, Demoniality; or In cubi and Succubi).
Inon - w The Greater Key of Solomon Mathersa, święte imię anioła, za pomocą którego inwokant może zmusić demony do ukazania się podczas Salomonowych obrzędów magicznych.
inteligencje - neoplatoński odpowiednik judeochrześcijańskch aniołów lub świętych se firot. Według większości źródeł jest ich dziesięć. W Enchiridionie papieża Leona III (Rzym, 1523) zwane są inteligencjami planetarnymi (zob. Jung, Fallen Angels in Jewish, Christian and Mo hammedan Literature).
Irel - w okultyzmie, anioł przebywający w piątym niebie. Pełni służbę we wtorek. Przy wołuje się go z zachodu.
Irouel - anioł strachu. Imię Irouela wypisywa no na amuletach noszonych przez kobiety w cią ży (zob. Schwab, Vocabulaire de 1'Angelologie).
Isfandarmend (Isfan Darmaz) - w mitologii perskiej, anioł opiekuńczy ziemi oraz władca lutego; także anioł piątego dnia każdego mie siąca. Isfandarmend jest też aniołem stróżem cnotliwych kobiet (zob. Clayton, Angelology; Hyde, Historia Religionis Veterum Persarum).
Iszliasz - jeden z aniołów rządzących Wscho dem (--> Gauril Iszliha).Itatijasz - jedno z wielu imion anioła Meta trona.Itkal - anioł czułości, przywoływany w przy padkach waśni między ludźmi (zob. Schwab, Vocabulaire de l'Angelologie).
Itmon - jedno z wielu imion anioła Metatrona.
Itot - anioł, który z pomocą innych aniołów potrafi udaremnić nikczemne knowania demo na Safatoraela (zob. Conybeare, The Testament >of Solomon).
Itra'il - w mitologii arabskiej, anioł stróż przywoływany podczas egzorcyzmów (zob. Hughes, [has?o] "Angels" w: Dictionary of Islam). Izachel 153
Ituriel ("odkrywanie Boga") - jeden z trzech sarim (książąt) świętych sefirot, służący pod roz kazami anioła Sefurirona. Imię Ituriela pojawia się w XVI-wiecznym traktacie Izaaka ha-Kohena z Sorii, gdzie słowo to oznacza "wielką, złotą ko ronę", oraz w Pardes Rimmonim Mojżesza Kordo wero. Imię spotykane także w księgach zaklęć; widnieje ono, między innymi, na pierwszym pentagramie planety Mars (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon). Milton (Raj utracony IV, 1004) przedstawił Ituriela jako cherubina (nie słusznie, powiada Gershom Sholem), któremu, wraz z Zefonem, Gabriel zleca misję odszukania kryjówki Szatana. Aniołowie znajdują "króla strasznego" w ogrodzie Edenu, "gdy ropuchy postać / Przybrawszy, przysiadł tuż przy uchu Ewy". Dopiero kiedy Ituriel trącił go włócznią, Kusiciel przybrał swą zwykłą postać. Wydarze nie to ilustruje jedna z rycin Hayleyowskiego wydania dzieł Miltona (London, 1794). Wbrew twierdzeniom niektórych badaczy (zob. West, The Names of Milton's Angels, "Studies in Philo logy", kwiecień 1950), Milton nie wymyślił imie nia Ituriel (podobnie jak imion Abdiel i Zofiel), lecz zapewne zaczerpnął je z jednego z wyżej wymienionych źródeł. Ituriel jest też jednym z czterech aniołów występujących w The State of Innocence Drydena. [W Buncie aniołów A. Fran ce'a Ituriel jest upadłym archaniołem, a w swo im ziemskim wcieleniu "ateistką i rewolucjoni stką" o imieniu Zita - przyp. tłum.]
Izaak (hebr.: śmiał się) - nazywany aniołem światłości, gdyż w chwili narodzin otaczał go nadprzyrodzony blask. Jego narodziny obwie ścił anioł Michał. Legenda o boskim pochodze niu Izaaka powołuje się także na fakt, że Ab raham był za stary, aby mieć potomstwo (por. Rdz 21, 5). "Tradycja żydowska - powiada Forlong w Encyclopedia of Religions - czyni z Izaaka anioła światłości, stworzonego przed stworzeniem świata, który następnie wcielił się w jednego z bezgrzesznych patriarchów, nad którymi śmierć nie miała żadnej władzy".
Izachel - anioł przywoływany w zaklęciach magicznych, najczęściej w modlitwie mistrza ceremonii (zob. Waite, The Book of Black Magic and of Pacts, s. 204).
Izda - anioł dbający, aby ludziom nie zabrak ło pożywienia (zob. Schwab, Vocabulaire de I'An gelologie).
Iz'iel - w literaturze Hejchalot (Maase Merka wa), anioł strzegący szóstej sali (pałacu) nieba.
Izis (Izyda) - w Raju utraconym (I, 556) Milton zalicza to egipskie bóstwo do upadłych aniołów. Fenicjanie przemianowali Izis na Astarota, któ ry w traktatach magicznych jest eks-serafinem, a obecnie wielkim księciem krain piekielnych.
Izjael - w Heptameronie de Abano oraz w The Magus Barretta, jeden z aniołów wtorku, zamie szkujący piąte niebo.
Izmael (Isma'il) - w mitologii arabskiej, anioł stróż przywoływany podczas egzorcyzmów (zob. Hughes, [hasło] "Angels" w: A Dictionary of Islam); także anioł pierwszego nieba, wódz "krowom podobnych" aniołów, opiekujących się wyznawcami Allaha (zob. Hastings, Encyc lopaedia o f Religion and Ethics, t. 4, s. 619).
Izmoli - w okultyzmie, anio? s?u?ebny Sama ksa, poniedzia?kowego w?adcy anio?ów powie trza (zob. de Abano, Heptameron; Barrett, The Magus, t. 2; de Claremont, The Ancient's Book of Magic).
Izrael ("ten, który walczył z Bogiem") anioł chóru chajot, aniołów otaczających Tron Chwały, utożsamianych z cherubinami lub se rafinami. W Księdze Razjela Izrael jest szóstym aniołem tronowym. W Modlitwie Józefa, gnostyc kim apokryfie z Aleksandrii, komentowanym przez Orygenesa i Euzebiusza, czytamy: "Ja, który mówiłem do ciebie, Jakub i Izrael, jestem aniołem Bożym i wielkim duchem [archikon]". I dalej: "Ja jestem Izrael, archanioł mocy Pań skiej". W innym fragmencie tekstu, Jakub-Izrael przedstawia się jako anioł Uriel. W apokryfie tym patriarcha Jakub jest archaniołem (Izrael to jego anielskie imię), który zstąpił na ziemię i wcielił się w śmiertelnego człowieka (zob. Odeberg, 3 Enoch). O niebiańskiej istocie zwa nej Izrael wspominają mistycy żydowscy z VII -XI w.; anioł ten "zwołuje zastępy aniołów, aby śpiewały chwałę Pana". Filon utożsamia Izraela z Logosem. U Ginzberga (The Legends o f the Jews, t. 5, s. 307) Izrael to "Jakub na Tronie Chwały" (zob. hebrajska Księga Henocha; Księga Razjela). W mitologii arabskiej, jako Azrael, jest on jed nym z czterech aniołów, które pojawią się na ziemi, kiedy po raz pierwszy zabrzmi trąba Są du Ostatecznego (trzej pozostali to Michał, Ga briel i Izrafel). Według Koranu trąba zabrzmi trzykrotnie (raz na czterdzieści lat lub czter dzieści dni), za trzecim razem obwieszczając zmartwychwstanie. Wówczas z rozkazu Allaha "wyschłe i zgniłe kości oraz rozproszone człon ki wszystkich ludzi, aż do ostatniego włosa, zo staną zawezwane na Sąd Ostateczny" (zob. Sa le, Preliminary Discourse, w: The Koran, s. 59).
Izrafel (Israfel, Israfil, Isrefel, Sarafiel) - w mi tologii arabskiej "płonący", anioł pieśni i zmar twychwstania, który zadmie w trąbę w dniu Są du Ostatecznego. Opisywany jest jako anioł o czterech skrzydłach; "kiedy jego stopy znajdu ją się pod siódmą ziemią, czołem sięga kolumn boskiego tronu". Ponadto "trzy razy dziennie i trzykrotnie w ciągu nocy zagląda do piekła, a widok ów napełnia go takim smutkiem, że gdyby nie interwencja Allaha, jego łzy zatopiły by ziemię". Według legendy Izrafel przez trzy lata towarzyszył Mahometowi, przygotowując go do działalności prorockiej (później Izrafela zastąpił Gabriel); zob. Shorter Encyclopaedia of Is lam. Inna legenda opowiada o tym, jak Izrafel, Gabriel, Michał i Azrael zostali rozesłani przez Allaha na cztery strony świata po siedem garści prochu ziemi, z którego miał zostać ulepiony Adam; polecenie Allaha zdołał wypełnić tylko Azrael, anioł śmierci (por. Rdz 2, 7, gdzie "Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi"; zob. też Ginz berg, The Legends o f the Jews, t. 1, s. 55, gdzie Adam miał zostać stworzony z "garstki prochu ziemi wziętej z miejsca, gdzie z czasem miał sta nąć jerozolimski ołtarz pojednania"). Izrafel jest też jednym z czterech aniołów, które mają spło nąć w kosmicznej pożodze (wspomina o tym Koran), jaka ogarnie wszechświat, gdy zabrzmi trzecia i ostatnia trąba. Istnieje jednak silnie za korzenione w tradycji przekonanie, że Allah ich wskrzesi, tak jak wskrzesił niższe rangą duchy (np. Rahaba); zob. Hastings, Encyclopaedia o f Re ligion and Ethics, t. 4, s. 615. Należy jednak zwró cić uwagę, że w Koranie Izrafel nie został wy mieniony z imienia. A zatem E.A. Poe niesłusznie powołuje się na tę księgę w przypisie do wiersza Izra fel (autor niniejszego słownika po święcił tej kwestii osobny artykuł). Izrafel jest też bohaterem satyry C.E.S. Wooda Heavenly Dis course. Litografię Hugona Steiner-Praga przed stawiającą Izrafela zob. w: The Poems of Edgar Allan Poe, s. 146 (wyd. Limited Editions Club) Biografia Poego, pióra Herveya Allena, nosi ty tuł Isra fel. Zob. wiersz Edwina Markhama Our Isra fel.
Nigdy nie jest za późno, by zacząć podążać w odpowiednim kierunku.
Seth Godin

Czym gardzisz? Po tym poznać, kim jesteś naprawdę. Frank Herbert – Diuna
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 25080
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 380 razy
Otrzymał podziękowań: 300 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Re: Imiona Aniołów i Demonów

Postautor: Elie » 11 gru 2012, 15:31

J
Jaasriel - w żydowskiej legendzie, anioł "dzierżący 70 świętych ołówków", którymi sta le od nowa wypisuje na glinianych skorupach niewysłowione imię Boga (zob. Ginzberg, The Legends of the Jews, t. 3, s. 99).
Jabaszael - jeden z siedmiu aniołów sprawu jących władzę nad Ziemią. Imię pochodzi od hebr. jabbasza - stały ląd (zob. Ginzberg, The Legends o f the Jews, t. 1, s. 10). Jabaszaela wspo mina także Schwab w Vocabulaire de l'Angelo logie. Imiona wszystkich siedmiu aniołów wła dających Ziemią podano w haśle --> aniołowie Ziemi.
Jabiel - zły anioł przywoływany w zaklę ciach magicznych, mających poróżnić małżon ków (zob. M. Gaster, The Sword o f Moses).
Jabniel ("Jehowa buduje") - jeden z aniołów władających trzecim niebem (zob. Szósta i siód ma księga Mojżeszowa).
Jachniel - jeden z licznych aniołów strzegą cych bram Południowego Wiatru (zob. Ozar Mi draschim, t. 2, s. 316).
Jadachiel - anioł, którego imię widnieje na piątym pentagramie Księżyca (zob. Mathers, The Greater Key o f Solomon, s. 80). "Ustanowiony nad zniszczeniem i stratą [...], może zostać wezwany przeciwko wszelakim zjawom nocnym, a także pomóc w przywołaniu z Hadesu dusz umarłych".
Jadara - wraz z duchem o imieniu Szaltiel Jadara rządzi znakiem Panny.
Jadiel (jadael) - w The Sword of Moses M. Ga stera, anioł asystujący inwokantowi podczas ob rzędów magicznych. W Ozar Midrashim (t. 2, s. 316), Jadiel jest jednym z licznych aniołów strzegących bram Północnego Wiatru. O Jadie lu wspomina także Schwab w Vocabulaire de I'Angelologie.
Jael (Joel) - jeden z dwóch cherubinów, któ rych wizerunki umieszczono na przebłagalni Ar ki Przymierza (drugim był Zaral). W okultyzmie Jael jest aniołem zodiaku rządzącym znakiem Wagi oraz aniołem tronowym przywoływanym podczas obrzędów magicznych odprawianych na zakończenie szabatu (zob. Trachtenberg, Je wish Magic and Superstition, s. 102).
Jaeo - anioł przywoływany podczas egzorcy zmów demonów (zob. Conybeare, The Testa ment of Solomon; Butler, Ritual Magic). jaeo mo że, przy pomocy innych aniołów, udaremnić nikczemne knowania demona Safatoraela.
Jahadriel - według Zoharu, jedne z trojga "ust" stworzonych w wigilię pierwszego sza batu. Jahadriel jest "ustami studni"; pozostały mi "ustami" są "usta osła" (Kadriel) i "usta Pa na".
Jahala - jeden z licznych aniołów strzegą cych bram Zachodniego Wiatru (zob. Ozar Mi drashim, t. 2, s. 316).
Jahanak Raba - jeden z licznych aniołów strzegących bram Wschodniego Wiatru (zob. Ozar Midrashim, t. 2, s. 316).
Jahel (Jael) - imię anioła zapisane na czwar tym pentagramie Księżyca (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon). Jahel jest także jednym z piętnastu aniołów tronowych wymienionych w Szóstej i siódmej księdze Mojżeszowej. W kabale Jahel jest archaniołem opiekującym się filozo fami oraz tymi, którzy pragną wyzbyć się ziem skich trosk. Jest także jednym z 72 aniołów no szących boskie imię Szemhameforasz (zob. Am belain, La Kabbale Pratique, s. 294).
Jahmel - anioł władający powietrzem (zob. Księga Razjela).
Jaho (Jehowa) - imię ducha, które wypowie dział Mojżesz w obecności faraona Necho, powo dując natychmiastową śmierć egipskiego władcy (zob. Klemens Aleksandryjski, Kobierce V).
Jahoel (Jehuel, Jaoel, Jehoel, Szemuel, Kemuel, Metatron) - anielski pośrednik o niewysło wionym imieniu oraz jeden z książąt Bożej obec ności. W żydowskiej legendzie Jahoel jest "anio łem, który trzyma w ryzach Lewiatana" (por. Graves, Patai, Mity hebrajskie, s. 46). Jest także wodzem chóru serafinów (jakkolwiek wię kszość źródeł funkcję tę przypisuje Serafielowi). W Apokalipsie Abrahama Jahoel (Metatron-Jaho el) jest niebiańskiem kapelmistrzem, "śpiewa kiem wiekuistego [...] i niebiańskiego Syna Człowieczego", towarzyszącym Abrahamowi podczas jego pobytu w niebie i objaśniającym mu bieg ludzkiej historii (por. Goetschel, Kabała, s. 12). Gershom Scholem przypuszcza, że Jahoel to pierwotne imię Metatrona (zob. Jewish Gno sticism, Merkabah Mysticism and Talmudic Tradi tion). W kabalistycznej Berit Menucha 57a, Jaoel (Jahoel) jest aniołem ognia. King (The Gnostics and Their Remains, s. 15) podaje listę podwład nych Jahoela; są to: Serafiel, Gabriel, Nuriel, Te mael, Szimszael, Hadarniel i Sarmiel.
Jahramiel - w okultyzmie, potężny anioł. W Vocabulaire de l'Angelologie Schwaba anioł ten nosi imię Jofi El ("piękno Boże"). Jahramiela wspomina także XVII-wieczny alchemik Robert Fludd w dziele Cosmology of the Macrocosmos.
Jahriel (Jehra, Jarheil, Zachariel; hebr. jera księżyc) - anioł sprawujący władzę nad Księ życem (zob. Levi, The History of Magic, s. 147; Trachtenberg, Jewish Magic and Superstition, s. 261).
Jahsijasz - jedno z wielu imion anioła Meta trona.
Jakfiel - anioł Księżyca (zob. Schwab, Voca bulaire de l'Angelologie).
Jakriel - anioł strzegący siódmego nieba (zob. Ozar Midrashim I, 119).
Jakroun - anioł w mitologii mandajskiej (zob. Pognon, Inscriptions Mandai'tes des Coupes de Khouabir).
Jaks - anioł potrafiący wywieść w pole de mona wywołującego bóle żołądka, Roeleda, oraz demona zawiści (zob. Conybeare, The Te stament o f Solomon).
Jalda Bahut (Jaldabaot, "dziecko chaosu") w gnostycyzmie ofickim, jeden z siedmiu ar chontów, znany także jako Ariel. Jalda Bahut jest demiurgiem i w hierarchii niebiańskiej zaj muje miejsce zaraz po "Nieznanym Ojcu" (zob. New Jewish Encyclopedia, t. 1, s. 595).
Jaldabaot (Jadalbaot, Ildabaot) - pierwszy ar chont ciemności. W żydowskiej kabale i w trady cjach gnostyckich Jaldabaot jest demiurgiem zaj mującym w hierarchii niebiańskiej następne miejsce po "Nieznanym Ojcu". W mitologii fe nickiej Jaldabaot jest jednym z siedmiu elohim, stwórców widzialnego wszechświata. W gnosty cyzmie ofickim, Jaldabaot stworzył siedmiu elo him (aniołów) "na swój obraz i podobieństwo"; byli to: Jao, Sabaot, Adonaj, Eloi, Astafajos, Ou rajos oraz matka Jaldabaota (!) - Achamot. Ory genes, który także wspomina Jaldabaota, jako jednego z siedmiu, czy też jako stwórcę siedmiu elohim, powiada, że jest to "drugie imię Micha ła". W etiopskiej Księdze Henocha Jaldabaot jest utożsamiony z Samaelem, upadłym aniołem, niegdyś najwyższym hierarchą chóru tronów. Jalkoajul - anioł jedenastej godziny nocy, służący pod Dardarielem (zob. Waite, The Leme geton, s. 70).
Jaluha - w gnostyckim Dialogu Zbawiciela Ja luha jest "tym, który przyjmuje Sabaota Adama sa". Grzesznikom, którzy zostali skazani na po tępienie lub oczyszczenie z zarzutów, Jaluha po daje czarę niepamięci, aby dusza "napiła się z niej i zapomniała o wszystkim, przez co prze szła" (zob. Legge, Forerunners and Rivals of Chri stianity, t. 10, s. 187).
Jamariel - anioł dziewiątej godziny nocy, słu żący pod Nakorielem.
Jamenton - w kabale, anioł przywoływany w błogosławieństwie soli (zob. Grimorium Ve rum).
Jamet - anioł wspominany w pismach okulty stycznych i apokryficznych. Jamet jest jedynym dobrym duchem zdolnym udaremnić nikczem ne knowania demona morza, Kunospastona (zob. Odeberg, 3 Enoch; Conybeare, The Testa ment of Solomon; Shah, The Secret Lore of Magic). ]anaks - poniedziałkowy anioł pierwszego nieba, przywoływany ze wschodu (zob. Barrett, The Magus, t. 2, s. 118).
Jan Chrzciciel - zapowiedziany jako anioł w Księdze Wyjścia 23, 20: "Oto Ja posyłam anioła przed tobą, aby cię strzegł w czasie twojej drogi i doprowadził cię do miejsca, które ci wy znaczyłem" (por. Ml 3, 1; Mt 11, 10). W Zoharze (Wajehi 232a), rabi ]uda powiada: "Anioł ten, ów zbawiciel świata, raz jest mężem, a innym razem niewiastą. Kiedy darzy świat dobrodziej stwem, jest mężczyzną, jak mąż, który daje szczęście kobiecie. Kiedy jednak sprowadza na świat karę, jest niczym kobieta, brzemienny nie jako sądem i wyrokiem" (> Metatron, Szechina, Eliasz). "Na prawosławnych ikonach zawsze jest on [Jan Chrzciciel] przedstawiany ze skrzydłami, będącymi symbolem spełnianej przezeń roli zwiastuna [tj. anioła], który ma przygotować drogę Chrystusowi" (zob. Gales, The Christian Lore of Angels).
Janiel - anioł piątego nieba, pełniący służbę we wtorek; jeden z poddanych Wschodniego Wiatru (zob. Barrett, The Magus, t. 2).
Jao (Wielki Jao) - pierwszy z siedmiu archon tów tworzących gnostycką Hebdomadę przed wiecznych mocy niebiańskich (zob. Pistis Sofia). Według Doressego (The Secret Books of the Egyp tians Gnostics) Wielki Jao jest demiurgiem i władcą siedmiu niebios. W hebrajskiej Księdze Henocha pomocnikiem Jao, Małym Jao, jest anioł Metatron (> jeu).
Jaoel (Jaho, Jehoel, Jahoel) - anioł utożsa miany z Metatronem (Jaoel to także pierwsze imię Metatrona). W Testamencie Abrahama Jaoel uczy patriarchę Tory oraz pełni funkcję prze wodnika patriarchy podczas jego podróży po ziemi i ruebie. [Według innych źródeł aniołem tym był Michał (zob. Rubinkiewicz, Wprowadze nie do apokryfów Starego Testamentu, s. 54, 97) - przyp. tłum.] W Apokalipsie Abrahama Jaoel, pełniący funkcję anioła stróża patriarchy, po wiada: "Zowią mnie Jaoel [...] moc zamieszkała we mnie za sprawą Niewysłowionego Imienia" (por. Goetschel, Kabała, s. 12). Jako Jehoel, pełni on funkcję niebiańskiego kapelmistrza.
Jaot - w Testamencie Salomona, jeden z sied miu archaniołów. Mocą imienia Jaota można pokonać demona wywołującego skręt kiszek, Kurtiela (zob. Shah, The Secret Lore of Magic).
Jarasziel - jeden z licznych aniołów strzegą cych bram Wschodniego Wiatru (zob. Ozar Mi drashim, t. 2, s. 316).
Jariel - anioł Bożego oblicza lub Bożej obec ności. Inna forma imion Suriel, Sariel i Razjel. Jaron - w The Greater Key o f Solomon Mather sa, serafin lub cherubin wzywany w błogosła wieństwie soli. Conybeare, The Testament of Solomon). Prawdo podobnie jest to inna forma imienia > Jaeo
Jebemel - jeden z 72 aniołów rządzących znakami zodiaku (zob. Runes, The Wisdom of the Kabbalah).
Jecer ha-Ra (Jecer Ra, "zły popęd") - uoso bienie złych skłonności w człowieku. W tradycji rabinackiej, Jecer ha-Ra to sam Szatan. Zdaniem żydowskiego mędrca żyjącego w III w., rabiego Szymona ben Lakisza, "Jecer Ra, Szatan i anioł śmierci są jednym i tym samym" (zob. Universal Jewish Encyclopedia, t. 1, s. 303).
Jasziel - imię anioła zapisane na pierwszym pentagramie Księżyca (zob. Mathers, The Grea ter Key o f Solomon).
Jawan (Grecja) - anioł stróż oraz anioł opie kuńczy Grecji. Według pewnej żydowskiej le gendy Jawan sprawuje opiekę także nad Izrae lem, jednak tradycja funkcję opiekuna narodu wybranego powierza Michałowi (zob. Ginz berg, The Legends o f the Jews, t. 4, s. 434).
Jazar - duch (geniusz), który "rozbudza mi łość". Według Apoloniusza z Tiany (Nucteme ron) Jazar jest także jednym z duchów godziny siódmej.
Jazeriel (Jareriel) - jeden z 28 aniołów wła dających 28 pałacami Księżyca.
Jazroun - anioł w mitologii mandajskiej (zob. Pognon, Inscriptions Mandai'tes des Coupes de Khouabir).
Jealo - anioł przywoływany podczas egzorcy zmów demonów (zob. Butler, Ritual Magic, s. 32;
Jechoel - anioł zodiaku, towarzysz Jebemela.
Jedideron - personifikacja szóstej spośród dziesięciu świętych sefirot. Jak twierdzi Izaak ha-Kohen z Sorii, "według mniej wiarygodnych źródeł" aniołem tym jest Rafał, Michał, Pehel lub Cefon.
Jedidiel - anioł przywoływany w zaklęciach magicznych (zob. Schwab, Vocabulaire de l'Ange Iologie).
Jedutun ("wychwalający" lub "sąd") - w ka bale, wódz wieczornych chórów niebios. Jako "mistrz wycia" dowodzi miriadami aniołów śpiewającymi chwałę Pana u schyłku każdego dnia. Psalmy 39, 62 i 77 są przypisane "kierow nikowi chóru, Jedutunowi". Tutaj niewątpliwie jest to imię śmiertelnika (wybitnego lewity, któ ry za czasów Dawida sprawował nadzór nad instrumentami muzycznymi i wykonywaniem utworów muzycznych w świątyni); wszelako w średniowieczu autorzy Zoharu uczynili z Je dutuna anioła i powierzyli mu w niebie obo wiązki analogiczne do tych, które niegdyś wy pełniał na ziemi (> Asaf, Heman).
Jefefiasz (Jefefijasz, Jofiel) - anielski książę Tory. Według legendy Jefefiasz wprowadził Mojżesza w arkana kabały. W aramejskich za klęciach magicznych Jefefiasz jest jednym z sze ściu (lub siedmiu) archaniołów. W mandaizmie nosi on imię Ifin Jufafin, natomiast w Apokalipsie Mojżesza występuje pod imieniem Dina. Jefe fiasz bywa utożsamiany z Metatronem (zob. Drower, The Cannonical Prayerbook of the Man daeans, s. 84; Ginzberg, The Legends o f the Jews, t. 3, s. 114; t. 6, s. 47).
Jefiel - imię anioła wypisywane na oriental nych amuletach mających chronić przed złem (zob. Schrire, Hebrew Amulets).
Jehemiel - imię anioła wypisywane na orien talnych amuletach mających chronić przed złem (zob. Schrire, Hebrew Amulets).
Jehoel - jedno z wielu imion anioła Metatro na; > Jahoel.
Jehowa-Anioł - w Panegiryku ku czci Oryge nesa autorstwa św. Grzegorza Cudotwórcy, określenie anioła Pańskiego, o którym mówi Księga Rodzaju 48, 16.
Jehowa Wehajasz - jedno z wielu imion anioła Metatrona.
Jehudiam - w Zoharze (Exodus 129a), Jehu diam jest aniołem, "który spisuje uczynki spra wiedliwych". Ponadto, "dzierży 70 kluczy do wszystkich skarbców Pana".
Jehudiasz (Jehudiam) - w Zoharze, jeden z głównych posłańców anielskich. Zstępuje z niebios wraz z orszakiem aniołów, aby od dzielić duszę od ciała umierającego lub właśnie zmarłego człowieka. Jest dobroczynnym anio łem śmierci (> Jahriel, Michał).
Jehudiel - władca obrotów sfer niebieskich (> Metatron). Jehudiel bywa także wymienia ny jako jeden z siedmiu archaniołów (-> Sa latiel).
Jehujasz - anioł chóru tronów lub potęg, opiekun książąt, jeden z 72 aniołów noszących boskie imię Szemhameforasz. Reprodukcję pie częci Jehujasza zob. w: Ambelain, La Kabbale Pratique, s. 273.
Jejajel - anioł przyszłości, pełniący tę funkcję wspólnie z -> Tejajelem. Jejajel jest także jed nym z 72 aniołów noszących boskie imię Szem hameforasz.
Jejlael - jeden z 72 aniołów noszących boskie imię Szemhameforasz.
Jekahel - w kabale, jeden z duchów Merku rego. Imię Jekahela widrueje na pierwszym pen tagramie tej planety.
Jekon (Jikon, "podżegacz") - w etiopskiej Księdze Henocha, herszt upadłych aniołów. Z po mocą > Asbiela zwiódł synów Bożych (tj. in nych aniołów), kusząc ich widokiem pięknych córek ludzkich; z tymi to kobietami synowie Boży utrzymywali następnie grzeszne stosunki cielesne (zob. Bamberger, Fallen Angels).
Jekusjel - w Pirke Hejchalot, Jekusjel jest anio łem strzegącym jednej z sal (pałaców) pierwsze go nieba.
Jekutiel - anioł amuletu, przywoływany przez kobiety w czasie porodu (zob. Schwab, Vocabulaire de l'Angelologie). W Pirke Rabi Eliezer czytamy, że Mojżeszowi nadano imię Jekutiel, ponieważ "z wyglądu przypominał anioła". Jelahiasz - pierwotnie anioł chóru cnót; opie kuje się sędziami i wydaje wyroki w procesach sądowych. Jest także jednym z 72 aniołów no szących boskie imię Szemhameforasz. Jego aniołem pokrewnym jest Sentacer (-> Ambela in, La Kabbale Pratique).
Jeliel - serafin, którego imię jest wyryte na Drzewie Życia w świecie jecira (formowania). W kabale, Jeliel jest księciem niebiańskim i władcą Turcji. Sprawuje władzę nad przezna czeniem królów i wysokich urzędników dwor skich, a także zapewnia palmę zwycięstwa tym, którzy zostali niesprawiedliwie lub podstępnie zaatakowani. Jest aniołem, który rozbudza na miętność kobiet i mężczyzn, oraz aniołem wier ności małżeńskiej. W Ozar Midrashim (t. 2, s. 316) Jeliei jest jednym z licznych aniołów strzegących bram Południowego Wiatru. Jeden z 72 aniołów noszących boskie imię Szamha meforasz. Reprodukcję pieczęci Jeliela zob. w: Ambelain, La Kabbale Pratique, s. 260.
Jeou - w tradycji gnostyckiej, potężna istota niebiańska, która uwięziła Jaldabaota w sferze losu. Jeou pozbawił boga Jaldabaota wszelkiej władzy i przekazał ją jego synowi, Ibraotowi (Sa baotowi). Zob. Doresse, The Secret Books of the Egyptians Gnostics, s. 176.
Jerachmiel - w kabale, jeden z siedmiu anio łów rządzących Ziemią. "Aniołowie ci - po wiada Budge (Amulets and Talismans) - utoż samiani są z siedmioma planetami Babilończy ków". Sześcioma pozostałymi aniołami Ziemi są Uriel, Rafał, Raguel, Michał, Suriel i Gabriel. Jerahlem - anioł przywoływany podczas ob rzędów magicznych (zob. Mathers, The Greater Key o f Solomon).
Jeratel (Terater) - anioł chóru panowań; > Teratel (zob. Barrett, The Magus, t. 2).
Jerazol - anioł siły wspominany w dziełach kabalistycznych, przywoływany podczas ob rzędów magicznych (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Jeremiel ("miłosierdzie Boga" lub "ten, które go podnosi Bóg" ) - w etiopskiej Ks iędze He nocha i Czwartej Księdze Ezdrasza Jeremiel zo stał utożsamiony z Remielem oraz Urielem. Według najwcześniejszych znanych źródeł jest jednym z siedmiu archaniołów. Opisywa ny jest jako "władca dusz oczekujących zmar twychwstania" (zob. Goodspeed, Modern Apo crypha). W Czwartej Księdze Ezdrasza 4, 36, Je remiel jest archaniołem, natomiast w The Masque o f Angels, jednoaktowej operze wysta wionej w lutym 1966 roku w kościele św. Je rzego w Nowym Jorku - aniołem należącym do chóru księstw.
Jereskue (Jeruskue) - według de Abano (Hep tameron), przywoływany z zachodu anioł środy, przebywający w trzecim niebie; według Barret ta (The Magus, t. 2), Jereskue jest mieszkańcem drugiego nieba (a zatem możliwe, że także przywoływać go należy z kierunku innego niż zachodni).
Jerimiel (Hierimiel) - jedna z form imienia -> jeremiel.
Jeruel - jeden z 70 aniołów amuletów poro dowych.
Jerujel - według Izaaka ha-Kohena, trzecia spośród dziesięciu świętych sefirot.
Jesaja - jedno z wielu imion anioła Metatro na.
Jesod Qesodiel, "fundament") - w kabale, dziewiąta spośród dziesięciu świętych sefirot. Według legendy imieniem tym posłużył się Moj żesz, sprowadzając plagę śmierci na "wszystko pierworodne w ziemi egipskiej od człowieka aż do bydła".
Jeszaj asz - jedno z wielu imion anioła Meta trona.
Jeszamiel - w legendach żydowskich, anioł zodiaku rządzący znakiem Wagi.
Jetrel - w tradycjach o Henochu, jeden z dwu stu upadłych aniołów.
Jetukiel - w tradycji okultystycznej, anioł wzywany przez kobiety w czasie porodu. We dług niektórych źródeł, jest to pierwotne imię Mojżesza (zob. Schwab, Vocabulaire de I'Angelo logie).
Jeu - w tekstach gnostyckich, zwłaszcza w Pistis Sofia, Jeu jest potężnym aniołem, "nad zorcą światła, zarządcą kosmosu" . Jest jednym z trzech mocarzy niebiańskich, zajmujących miejsce po prawej stronie Boga, w odróżnieniu od Propatora, który znajduje się po stronie le wej (zob. pisma Walentyna).
Jewanael - w tradycjach o Mojżeszu, jeden z siedmiu książąt, którzy stale przebywają przed obliczem Boga i którzy noszą duchowe imiona planet (zob. Cornelius Agrippa, Three Books of >ccult Philosophy, t. 3).
Jezodot - w literaturze rabinackiej, anioł, któ ry czerpie wiedzę i mądrość bezpośrednio od Boga, a następnie przekazuje je ludziom. Jest "dziesiątym aniołem chóru elohim" (zob. Spen ce, An Encyclopaedia of OccuItism, s. 238). Cor nelius Agrippa (Three Books of Occult Philosophy) powiada o Jezodocie, że spływa nań łaska dzie siątej spośród boskich istot (tj. elohim).
Jezriel - jeden z 70 aniołów amuletów poro dowych.
Jezubilin - według Grimorium Verum, "świę ty anioł Boga" przywoływany podczas obrzę dów gnostyckich. Imię to jest inną formą imie nia Serabilin.
Jezus - przez Filona, Justyna Męczennika i in nych pisarzy starochrześcijańskich określany ja ko "naczelny anioł" lub archanioł; utożsamiany także z Logosem, czyli Słowem, i jako taki uwa żany za jednego z trzech aniołów, którzy ukazali się Abrahamowi pod dębami Mamre (zob. Co nybeare, Myth, Magic, and Morals, s. 226).
Jizrael ("księstwo i moc") - w Zoharze (Waji szla 171 a), Jizrael jest jedną z form imienia Izrael.
Jizriel X ("księstwo") - w The Sword of Mo ses M. Gastera, jeden z czternastu aniołów przy woływanych podczas obrzędów magicznych; także jedno z niewysłowionych imion Boga.
Jlrng - anioł wspomniany w Księdze Razjela; także jedno z nomina barbara.
Jobel- w tradycji gnostyckiej, jedna z dwu nastu mocy niebiańskich zrodzonych z boga Jal dabaota (zob. Doresse, The Secret Books o f Egyp tians Gnostics).
Joel (jael, Jehoel, Jahoel, Jah-el) - w apokry ficznym Życiu Adama i Ewy, Joel jest archanio łem, który na polecenie Pana wydzielił siedem części ziemskiego raju jako miejsce zamieszka nia pierwszych rodziców (por. bogomilski apo kryf Słowo o Adamie i Ewie, w: Siedem niebios i ziemia, s. 47). Według legendy Joel był także aniołem, który polecił Adamowi, aby nazwałwszystkie stworzenia (por. Rdz 2, 19-20, gdzie to Bóg obarcza Adama tym zadaniem). Joel (lub Jahoel) to również pierwsze z imion anioła Metatrona. W The Testament of Solomon Cony beare'a, żeński demon o imieniu Onoskelis, przesłuchiwana przez Salomona, wyznaje, że niegdyś była podwładną Joela.
Joelet - w Testamencie Salomona, anioł przy woływany podczas obrzędów egzorcyzmo wania demonów (zob. Butler, Ritual Magic). Z pomocą innych aniołów Joelet rnoże popsuć szyki demonowi o imieniu Safatorael.
Jofiel (Joufiel, Zofiel, Jefefiasz) - według opo wieści hagadycznej z pierwszych wieków, anielski doradca Sema, książę Tory (zob. Scho lem, jewish Gnosticism, Merkabah Mysticism, and Talmudic Tradition; C.E. Clement, Angels in Art). W Zoharze Jofiel jest wysokim dostojnikiem nie biańskim, wodzem 53 legionów niższych rangą duchów, odpowiedzialnym za czytanie Tory podczas szabatu. [Jest także (wraz z Cidkielem) pomocnikiem Michała, kiedy ten podczas bitwy pełni funkcję "chorążego" pierwszej chorągwi (zob. Opowieści Zoharu, s. 158) - przyp. tłum.] Według Corneliusa Agrippy Jofiel był władcą Saturna, pełniąc tę funkcję na zmianę z Zafchie lem (Zafkielem). Z kolei Paracelsus uważał jo fiela za inteligencję planety Jowisz (zob. Chri stian, The History and Practice of Magic, t. 1, s. 318). W kabale Jofiel jest duchem jowisza (kiedy planeta ta wchodzi w znak Ryb i Strzelca) oraz aniołem wzywanym w zaklęciach magicznych. Według de Blesa (How to Distinguish Saints in Art) Jofiel był aniołem, który wygnał Adama i Ew> z Edenu (por. Gales, The Christian Lore of Angels). Jak czytamy w Fallen Angels Bam bergera, "Jofielowi musi się kłaniać nawet król mazikin, Kafzefoni".
Jofiel Mitron X - anioł wspomniany w The Sword of Moses M. Gastera.
Jofim (Jofafin) - anioł w mitologii mandaj skiej (zob. Brandt, Die Mandaische Religion, s. 26, 198; [hasło] "Angelology" w: New Jewish Encyc lopedia).
Johiel - anioł raju (za aniołów raju uważa się także Szamsziela, Zefona, Zotiela, Michała i Ga briela). Istnieją jednakże dwa raje: niebiański i ziemski (Eden).
Jomael (Jomiel) - w hebrajskiej Księdze Heno cha, anielski książę siódmego nieba; także anioł przyzywany w syryjskich zaklęciach magicz nych (zob. Księga Opieki).
Jomjael ("dzień Boży") - jeden z upadłych aniołów, strącony z niebios wraz z Szemhaza jem, Szatanem i innymi (zob. etiopska Księga Henocha).
Jomuel - anioł, który przed Potopem utrzy mywał grzeszne stosunki z córkami ludzkimi (zob. Schwab, Vocabulaire de 1'Angelologie). Tak więc, Jomuela należy zaliczyć do aniołów upad łych.
Jonel - w Ozar Midrashim (t. 2, s. 316), Jonel jest jednym z licznych aniołów strzegących bram Północnego Wiatru.
Joniel - w tradycjach o Salomonie, jeden z dwóch książąt władających kosmosem (dru gim jest Sefoniel). Joniela można przywołać, wypowiadając właściwe imiona i zaklęcia magiczne.
Joszamin (juszamin, jusamin) - w mandai zmie, duch płodności zamieszkujący źródła światłości. Joszamin jest jednym z trzech naj wyższych uthri, tj. aniołów; > Samandiriel (zob. Rudolph, Gnoza, s. 313).
Jot - tajemne imię Boga, które "Jakubowi wy jawił anioł, zmagając się z nim pamiętnej nocy w Penuel, i dzięki któremu Jakub został urato wany z rąk swego brata Ezawa" (zob. Malchus, The Secret Grimoire of Turiel; Waite, The Book of Black Magic and of Pacts).
Joustriel - anioł szóstej godziny dnia, służą cy pod Samilem (zob. Waite, The Lemegeton).
Jowisz - w Raju utraconym (I, 599) upadły anioł. Jego pierwowzorem jest grecki władca niebios, Zeus, oraz rzymski Jupiter, czyli wisz. fael), Hagiel i Noguel.
Jozata (Josta) - anioł przywoływany pod czas Salomonowych obrzędów magicznych, w zaklęciu Uriela. Jozata to także jedno z czte rech słów wypowiedzianych "osobiście" przez Boga do Mojżesza; trzy pozostałe to: Ablati, Agla i Kaila (zob. Grimorium Verum).
Jozefel -> Asfa'elJukar - w The Greater Key of Solomon Mather sa, "książę naznaczony nad wszys.tkimi anioła mi i wszystkimi cesarzami".
Junier - były książę chóru aniołów (zob. Ga rinet, Histoire de la Magie en France; De Plancy, Słownik wiedzy tajemnej, s. 85).
Jura - w mandaizmie, duch światła i de szczu, zwany "wielkim mistycznym Jurą" (zob. Drower, The Cannonical Prayerbook of the Man daeans, s. 304).
Jurabatres (Eurabatres) - w The Hierarchy of the Blessed Angels Heywooda, anioł sprawujący władzę nad planetą Wenus. Inni aniołowie peł niący tę funkcję to: Anael, Chasdiel, Rafał (Ra
Jurba (Jourba) - w mandaizmie, geniusz zła, wódz mocy ciemności, służący jednak siłom światłośei (zob. Drower, The Mandaeans o f Iraq and Iran).
Jurkemi (Jorkami, Baradiel) - anioł gradu. W legendzie żydowskiej, Jurkemi zapropono wał, że ugasi ogień trawiący trzech młodzian ków, jednak Gabriel nie zgodził się, uznając, że zadanie to przerasta możliwości Jurkemiego (zob. Sefer Jecira; Midrasz Tehilim; Talmud Pesa chim 118a; Cohen, Talmud, s. 77; Unterman, En cyklopedia tradycji i legend żydowskich, s. 55). Juwart - niegdyś książę chóru aniołów, obec nie służy w piekle. Wspomina o nim Michaelis w Admirable History of the Possession and Con version of a Penitent Woman.
Juzguarin - anioł rządzący dziesiątą godziną nocy. Juzguarin ma pod sobą dziesięciu anio łów służebnych oraz setkę niższych rangą anio łów (zob. Waite, T'he Book of Ceremonial Magic, s. 70).
Nigdy nie jest za późno, by zacząć podążać w odpowiednim kierunku.
Seth Godin

Czym gardzisz? Po tym poznać, kim jesteś naprawdę. Frank Herbert – Diuna
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 25080
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 380 razy
Otrzymał podziękowań: 300 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Re: Imiona Aniołów i Demonów

Postautor: Elie » 11 gru 2012, 15:33

K
Kabchiel - anioł w mitologii mandajskiej (zob. Pognon, Inscriptions Mandai'tes des Coupes de Khouabir).
Kabiel - jeden z 28 aniołów władających 28 pałacami Księżyca.
kabirowie - w mitologii fenickiej, siedmiu stwórców świata (przyrównywanych do sied miu aniołów Bożej obecności, o których mówi tradycja gnostycka i rabinacka).
Kabniel - w kabale, anioł przywoływany w zaklęciach przeciw głupocie (zob. Botarel, Majan ha-Chochma).
Kabriel (Kabrael) - anioł rządzący znakiem Wodnika; także jeden z sześciu aniołów nazna czonych nad czterema stronami nieba (zob. Księga Razjela; Heywood, The Hierarchy of the Blessed Angels).
Kabsziel - w mistycyzmie żydowskim, anioł, który - jeśli inwokant zyska jego przychyl ność - może udzielić licznych łask i obdarzyć potęgą. Imię Kabsziela wypisywano na amule tach magicznych (zob. Trachtenberg, Jewish Ma gic and Superstition).
Kacfiel - anielski książę miecza oraz strażnik szóstego nieba. Według legendy, miecz Kacfiela miota błyskawice (zob. Ozar Midrashim, t. 1, s. 118; por. Opowieści Zoharu II, s. 198). Kacmiel - jeden z aniołów strzegących szó stego nieba (zob. Pirke Hejchalot)
Kadal - jeden z 70 aniołów amuletów poro dowych.
Kadasziel - jeden z licznych aniołów strze gących bram Południowego Wiatru (zob. Ozar Mid>ashim, t. 2, s. 317).
Kadi(el) - piątkowy anioł służący w trzecim niebie, przywoływany z zachodu (zob. Barrett, The Magus, t. 2; de Abano, Heptameron).
Kadir-Rahman ("moc miłosierdzia") - w re ligii Jezydów, jeden z siedmiu archaniołów przywoływanych w modlitwach magicznych. Imiona wszystkich siedmiu "mocy miłosier dzia" podano w Apendyksie.
Kadkadael - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący szóstej sali (pałacu) nieba.
Kadmiel ("przed Bogiem") - jeden z 70 anio łów wzywanych podczas porodu (zob. Księga RazjeIa).
Kadosz - w literaturze Hejchalot (Maase Mer kawa), anioł strzegący czwartej sali (pałacu) nie ba; także anioł przywoływany podczas obrzę dów magicznych, zwłaszcza w zaklęciu atra mentu i kolorów (zob. Mathers, The Greater Key o f Solomon).
Kadriel - w Zoharze (Balak 201b), jedne z troj ga "ust" stworzonych przez Boga u początków Stworzenia. Innymi "ustami" stworzonymi w tym samym czasie był anioł Jahadriel. Określenie to prawdopodobnie oznacza wypowiedź proroczą. W tym kontekście, wyrażenie "po czątki Stworzenia" oznaczałoby wigilię pierw szego szabatu.
Kadulech - przenajświętszy anioł przyzywa ny w zaklęciu miecza (zob. Grimorium Verum).
Kael - anioł reprezentujący lub sprawujący władzę nad znakiem Raka (zob. Waite, The Le megeton).
Kafcjel (Kafsjel, Kasjel, "pęd Boży") - anioł odpowiedzialny za śmierć królów. W mistycz nej tradycji epoki Geonim, jeden z siedmiu ar chaniołów władających planetą Saturn. Jako Kafsjel, jest także zarządcą pałaców Księżyca (zob. Trachtenberg, jewish Magic and Supersti tion). W Zoharze Kafcjel (wraz z Chazkielem) jest pomocnikiem Gabriela; kiedy ten podczas bitwy pełni funkcję "chorążego" trzeciej chorąg wi (zob. Opowieści Zoharu, s. 158).
Kafkafiel - imię anioła znalezione na hebraj skim amulecie (kamea) mającym chronić przed złem (zob. Sehrire, Hebrew Amulets).
Kafkefoni (Kafzefoni) - jedna z siedmiu se firot zła i nieczystości. Kafkefoni jest także kró lem mazikin oraz mężem "małej trędowatej" (zob. Bamberger, Fallen Angels, s. 174).
Kafriel - w okultyzmie, "potężny i mocarny anioł", władca siódmego dnia tygodnia (szaba tu), przywoływany w zaklęciu Saturna (zob. Barrett, The Magus, t. 2; de Claremont, The An cient's Books of Magic).
Kafsjel (Kaspiel, Kuafsjel) - anioł sprawują cy władzę nad Księżycem. W hebrajskiej Księdze Henocha Kafsjel jest strażnikiem siódmej sali (pałacu) nieba (-> Atrugiel). W magii żydow skiej Kafsjela przywołuje się w zaklęciach prze ciw nieprzyjaciołom, przywiązując tekst zaklę cia zapisany ptasią krwią do nogi lub skrzydła gołębia i zmuszając ptaka, by odleciał. Jeśli od leci, oznacza to, że nieprzyjaciel również uciekł (zob. Thompson, Semitic Magic, s. 817).
Kahetel - jeden z ośmiu serafinów; anioł pro duktów rolnych oraz jeden z 72 aniołów noszących boskie imię Szemhameforasz. W kabale, anioł przywoływany w zaklęciach podniesienia wysokości lub jakości plonów. Jego aniołem po krewnym jest Asikat. Reprodukcja pieczęci Ka hetela znajduje się w: Ambelain, La Kabbale Pra tique, s. 260.
Kahor - duch (geniusz) oszustwa; według Apoloniusza z Tiany Kahor jest aniołem godzi ny trzeciej (zob. Nuctemeron).
Kaila - anioł przywoływany w zaklęciach Sa lomonowych, zwłaszcza w zaklęćiu Uriela. We dług ksiąg zaklęć Kaila jest "jednym z czterech słów, jakie Bóg wypowiedział do Mojżesza": Trzema pozostałymi słowami miały być: Josta; Agla i Ablati (zob. Grimorium Verum).
Kaim (Kajm, Kamio) - niegdyś należał do chóru aniołów, obecnie przebywa w piekle, gdzie pełni funkcję wielkiego prezydenta. Po kazuje się pod postacią drozda. Dowodzi 300 legionami duchów piekielnych. Reprodukcję je go pieczęci zob. w: Waite, The Book of Black Ma gic and of Pacts, s. 182. Według De Plancy'ego Kaim ukazał się Lutrowi (zob. Słownik wiedzy tajemnej, s. 87-88).
Kaliel (Kalliel) - jeden z aniołów tronowych usługujących w drugim niebie, wzywany na po moc w nieszczęściu. Kaliel jest także jednym z 72 aniołów noszących boskie imię Szemhame forasz. Jego aniołem pokrewnym jest Tersatosoa (lub Tepisatosoa). Reprodukcję pieczęci Kaliela zob. w: Ambelain, La Kabbale Pratique, s. 267. Kalizantin - "dobry anioł" przywoływany w zaklęciach magicznych (zob. Verus jesuitarum Libellus).
Kalka'il - w tradycji islamu, anioł stróż przy woływany podczas egzorcyzmów (zob. Hughes, [hasło] "Angels" w: A Dictionary of Islam). Ponadto anioł piątego nieba i wódz aniołów przybierających postać hurys, czarriookich nimf niebiańskich (zob. Hastings, Encyclopaedia of Re ligion and Ethics, t. 4, s. 619).
Kalkelmij asz - jedno z wielu imion anioła Metatrona.
Kalki Awatar - w mitologii wedyjskiej, ostat ni z dziesięciu awatarów (-> awatar).
Kakabel (Kochbiel, Kokbiel, Kabajel, Kochab - "gwiazda Boża") - wielki książę aniołów, sprawujący władzę nad gwiazdami i konstela cjami. W Księdze Razjela Kakabel jest wysokim rangą świętym aniołem, jednakże w przeważają cej większości pism apokryficznych (np. w etiop skiej Księdze Henocha), jest złym (upadłym) anio łem i mieszkańcem piekła. W niebie czy w piekle Kakabel dowodzi 365 tysiącami duchów, goto wych wykonać każde jego polecenie; on zaś, między innymi, uczy ich astrologii.
Kal - anioł stróż Nabuchodonozora (zob. Ginzberg, The Legends of the Jews, t. 6, s. 424).
Kalbam - jeden z licznych aniołów strzegą cych bram Południowego Wiatru (zob. Ozar Mi drashim, t. 2, s. 316).
Kaldulech (Kaldurech) - "przenajczystszy anioł" przywoływany podczas obrzędów ma gicznych (zob. Shah, The Secret Lore of Magic).
Kalmija - jeden z siedmiu anielskich książąt mocy, strażników zasłony, czy też kotary siód mego nieba. Imiona pozostałych sześciu to: Bo el, Asimor, Psachar (Paschar), Gabriel, Sandal fon i Uzjel (zob. Margouliath, Malache Elion, s. 17; Ozar Midrashim, t. 1, s. 110).
Kaluel (Kalwel) - przywoływany ze wscho du anioł środy, zamieszkujący drugie lub trze cie niebo. Ponieważ jego aniołem pokrewnym jest Tersatosoa, być może Kaluel to zniekształ cenie imienia > Kaliel.
Kalzas - anioł wtorku służący w piątym nie bie. Kalzasa należy przywoływać ze wschodu (zob. de Abano, Heptameron; Barrett, The Magus, t. 2).
Kamael (Kamiel, Kamiul, Chamuel, Kemuel, Chamael, Kamniel, Kankel - "ten, który oglą da Boga" ) - wódz chóru potęg oraz jedna z dziesięciu świętych sefirot. W tradycji okulty stycznej, Kamael przebywa w piekle i posiada tytuł hrabiego palatyna. Przywołany, ukazuje się pod postacią lamparta przyczajonego na skale. W kabale Kamael (Chamael, Kemuel) jest jednym z dziesięciu (właściwie dziewięciu) ar chaniołów świata kreacji (berija). "Jest to imię - powiada Eliphas Levi w History of Magic które uosabia boską sprawiedliwość". W przy pisie do rozdziału 10 dzieła Leviego Waite, jego wydawca, odnotowuje, iż w mitologii druidów Kamael był bogiem wojny; być może stąd w literaturze okultystycznej Kamael często jest uważany za władcę planety Mars (zob. Complete Book of Fortune, s. 514). W The Magus Barretta Kamael jest jednym z "siedmiu aniołów, którzy stale przebywają w obecności Bożej". Legenda głosi, że ten potężny anioł został zabity przez Mojżesza, kiedy usiłował przeszkodzić Prawo dawcy w przyjęciu Tory z rąk Boga (-> Kemu el). Inna legenda opowiada o Kamaelu (Kemue lu) jako wodzu dwunastu tysięcy aniołów zni szczenia (zob. Ginzberg, The Legends o f the Jews, t. 3). Według Clement (Angels in Art) Kamael (Chamuel) był aruołem, który walczył z Jaku bem; także aniołem (utożsamianym z Gabrie lem), który ukazał się Jezusowi w ogrodzie Ge tsemani i "umacniał Go" (por. Łk 22, 43).
Kamajzar - w okultyzmie, anioł "pogodze nia sprzeczności". Jest także duchem (geniu szem) godziny piątej (zob. Apoloniusz z Tiany, Nuctemeron).
Kamal (hebr.: pożądać Boga) - w kabale, imię jednego z archaniołów (zob. Księga świętej magii Abra-Melina).
Kamamir Ziwa - w mandaizmie, anioł świa tłości (-> Rafał).
Kambiel - według Trithemiusa, władca zna ku Wodnika oraz anioł godziny dziewiątej. Kambil - anioł ósmej godziny nocy, służący pod Narkorialem (zob. Waite, The Lemegeton).
Kameron - anioł dwunastej godziny dnia, służący pod Beratielem. Uważany także za de mona; jako taki bywa przyzywany w zaklęciach Belzebuta i Astarot (zob. Magia naturalis et in naturalis; Butler, Ritual Magic; Shah, The Secret Lore of Magic).
Kamiel - anioł strzegący Południowego Wiatru.
Kandile - jeden z dziewięciu świętych anio łów, przywoływanych w zaklęciach kabalistycz nych (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa). Kaneloas - "przenajświętszy anioł" przywo ływany podczas obrzędów magicznych (zob. Mathers, The Greater Key of SoIomon).
Kangiel Jah - jedno z wielu imion anioła Me tatrona (zob. hebrajska Księga Henocha).
Kaniel - jeden z licznych aniołów strzegą cych bram Południowego Wiatru (zob. Ozar Mi drashim, t. 2, s. 316); także jeden z 70 aniołów amuletów porodowych. Imiona wśzystkich 70 aniołów tej klasy podano w Apendyksie.
Kapabile - jeden z trzech anielskich posłań ców Słońca (zob. Malchus, The Secret Grimoire o f Turiel).
Kapabili - wzywany z zachodu aruoł czwar tego nieba, pełniący służbę w Dzień Pański (nie dziela).
Kapitiel - jeden z aniołów czwartej wysoko ści, przywoływany w modlitwach magicznych (zob. Almadel Salomona).
Karakasa - w tradycji okultystycznej, jeden z czterech aniołów wiosny (pozostali to: Kore, Amatiel i Komisoros).
Karaniel - w mistycznych tradycjach o Moj żeszu, anioł służący w trzecim niebie (zob. Szó sta i siódma księga Mojżeszowa).
Karciciel - Kolazonta, anioł zniszczenia, tak nazwany w opowieści o Aaronie, przytoczonej przez Reidera w The Book of Wisdom. (O bez imiennym aniele karcicielu, tożsamym z anio łem kary, mowa także w apokryficznym Paste rzu Hermasa (zob. Pisma ojców apostolskich, s. 380 -382) - przyp. tłum.]
Kardiel - w magii obrzędowej, anioł przy woływany podczas specjalnych rytuałów, np. w zaklęciu miecza.
Karkas - jeden z siedrniu aniołów zamętu. W legendzie o Achaszwerosie Karkas jest "ko łaczącym" (zob. Ginzberg, The Legends o f the lews, t. 4, s. 375).
Karkiel - jeden z 70 aniołów amuletów po rodowych.
Karmaks - w okultyzmie, anioł służebny Sa maksa, władcy wtorkowych aniołów powietrza (,zob. de Abano, Heptameron). Z Karmaksem współpracują dwaj inni aniołowie: Ismoli i Pa h-an (zob. Shah, Occultism. Its Theory and Prac >ice, s. 50).
Karmiel - jeden z licznych aniołów strzegą cych bram Wschodniego Wiatru (zob. Ozar Mi drashim, t. 2, s. 316).
Karniel - jeden z licznych aniołów strzegą >cych bram Zachodniego Wiatru (zob. Ozar Mi drashim, t. 2, s. 316); także anioł służący w trzecim niebie (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Karoz - w literaturze rabinackiej, karoz to "aniołowie sprawozdawcy" (zob. Księga Hym nów). [W polskim przekładzie Księgi Hyrnnów (zob. Tyloch, Rękopisy z Qumran nad Morzem Martwym), a także w tłumaczeniu angielskim (zob. T. Gaster, The Dead Sea Scriptures, New York 1956) termin ten nie występuje - przyp. tłum.]
Karsjol - anioł godziny drugiej, służący pod Anaelem (zob. Waite, The Lemegeton, s. 67).
Kartion - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący siódmej sali (pałacu) rueba.
Kasjel (Kassiel, Kafcjel) - anioł samotności i łez, który "reprezentuje jedność wiecznego królestwa". Kasjel jest jednym z władców plane ty Saturn, także księciem siódmego nieba i jed nym z sarim (książąt) chóru potęg. Przez niektó re źródła nazywany jest aniołem wstrzemięźli wości. Barrett (The Magus) wspomina o Kasjelu jako jednym z trzech aniołów soboty, pełnią cym tę funkcję wraz z Machatanem i Urielem (w dziele tym znajduje się także reprodukcja pieczęci oraz "podpisu" Kasjela). W nowszych opracowaniach Kasjel Makoton (tak nazywany) przedstawiany jest w postaci brodatego dżinna dosiadającego smoka. W Picture Museum of Sorcery, Magic and Alchemy Grillota znajduje się re produkcja strony z Księgi Duchów z tekstem przywołania Kasjela.
Kasjel Makoton - według Barretta (The Ma gus, t. 2), Kasjel i Makoton to dwaj różni anio łowie, pełniący służbę w sobotę.
Kas Kasjasz - anioł przywoływany w zaklę ciach przeciw dolegliwościom skórnym (zob. Talmud Szabat, 67).
Kasmaron - w naukach tajemnych, anioł po wietrza (zob. Papus, Traite Elementaire de Science Occulte).
Kasmiros - anioł godziny jedenastej, służący pod Dardarielem.
Kastiel - w tradycji okultystycznej, anioł czwartku.
Kasuj oj asz - anioł rządzący znakiem Kozio rożca (zob. Waite, The Lemegeton).
Kasziel - jeden z licznych aniołów strzegą cych bram Południowego Wiatru (zob. Ozar Mi drashim, t. 2, s. 316). w tym także dokonywania aborcji". W etiopskiej Księdze Henocha, Kazdeja jest jednym z siedmiu aniołów, którzy dowodzili buntem w niebie.
Kaszriel (Tofnar) - jeden z siedmiu aniołów strzegących pierwszego nieba, służący pod lub utożsamiany z Zewudielem (zob. Hejchalot Rabati).
Katthiel - jeden z 70 aniołów amuletów po rodowych.
Katroije - w kabale, anioł służący w drugim niebie (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Kaus - anioł przywoływany w arabskich zaklę ciach magicznych (zob. Shah, Occultism, s. 152).
Kausub - anioł sprawujący władzę nad wę żami. Według Apoloniusza z Tiany (Nucteme ron), jeden z duchów (geniuszy) godziny siód mej (zob. Levi, Transcendental Magic).
Kawod - w tradycji chasydzkiej, słowo ozna czające chwałę Boga, czyli ten aspekt bóstwa, któ ry dostępny jest ludzkiemu poznaniu. Kawod to także imię "cherubina na tronie Boga" (zob. Scholem, Major Trends in jewish Mysticism, s.110).
Kawzakiel - jeden z anielskich książąt mie cza (zob. M. Gaster, The Sword o f Moses).
Kazardia - zniekształcenie imienia -> Gazar diel (zob. Regamey, What Is an Angel?).
Kazbak (Baskabas) - tajemne imię anioła Metatrona (zob. Wizje Ezechiela).
Kazbiel (Kasbiel, Kaspiel - "czarnoksięstwo") - "grzeszny" anioł, określany mianem "wódz przysiąg", którego imię pierwotnie brzmiało Bi kwa, co oznacza "dobry" (> Akae). Po upadku otrzymał imię Kazbiel, czyli "ten, który okła muje Boga". Jak głosi legenda, Kazbiel prosił Michała, aby wyjawił mu utajone imię Boga, lecz Michał odmówił jego prośbie (zob. etiopska Księga Henocha 69, 13 oraz komentarz w: Bam berger, Fallen Angels, s. 264).
Kazdeja (Kesdeja, Kasdaje) - upadły anioł, który uczy "rozmaitych praktyk demonicznych,
Kazwiel - anioł strzegący czwartego nieba (zob. Ozar Midrashim, t. 1, s. 116).
Kecef - w żydowskiej legendzie, anioł śmier ci i jeden z pięciu aniołów zniszczenia; czterej pozostali to: Af, Chema, Maszchit i Haron-Peor. [Por. Cohen, Talmud, s. 79, gdzie ostatni z pięciu aniołów zniszczenia nosi imię Meszalle przyp. tłum.] Kecef walczył przeciwko Mojże szowi na górze Horeb; Kecef był również anio łem śmierci, którego Aaron pojmał i uwięził w Świętym Tabernakulum (zob. Ginzberg, The Legends o f the Jews, t. 3, s. 306). W Midraszu Tehilim Kecef jest aniołem Bożego gniewu.
Kedemel - imię ducha planety Wenus, wy pisywane na taiizmanach magicznych (zob. Barrett, The Magus, t. 2, s. 147).
Kelaii - w tradycji islamskiej, władca piątego nieba (zob. Clayton, Angelology).
Kelchea i Kelcheak - w gnostyckiej Parafra zie Sema Kelchea i Kelcheak to dwie tajemnicze istoty (aniołowie), którym objawiony został se kret Stworzenia.
Keliel - jeden z 72 aniołów zodiakalnych (zob. Runes, The Wisdom o f the Kabbalah).
Kemuel (Szemuel, Kamael, Serafiel - "po mocnik" lub "zgromadzenie Boże") - wielki archont, który stoi przy oknach niebios jako po średnik między modlitwami Izraela i książętami siódmego nieba. Kemuel jest wodzem serafinów i jedną z dziesięciu świętych se firot. Według le gendy Kemuel zginął z ręki Mojżesza, kiedy pró bował przeszkodzić w przekazaniu Prawodaw cy Tory (zob. Ginzberg, The Legends of the jews). [Inną wersję tej legendy zob. w: Opowieści Zoha ru, s. 150-152 - przyp. tłum.] W Apokalipsie Mojżesza Kemuel jest (lub był) wodzem dwuna stu tysięcy aniołów zniszczenia (zob. Schwab, Vocabulaire de 1'Angelologie).
Kenumit - jeden z 70 aniołów amuletów po rodowych (zob. Księga Razjela).
Kered - w zaklęciach Mojżeszowych, anioł pieczęci.
Kerkouta - w apokryficznej Ewangelii Bartło mieja, anioł władający Południem. [W polskim przekładzie tego apokryfu aniołem sprawują cym władzę nad Południem jest Cedor (zob. Apokryfy Nowego Testamentu, t. 1, cz. 2, s. 507 - przyp. tłum.]
Kerubiel - eponimiczny wódz chóru cheru binów. Według hebrajskiej Księgi Henocha, "cia ło" Kerubiela "wypełnia żarzący się węgiel, [...] jego głowę zdobi korona świętości, [...] a w jego ramionach spoczywa Szechina".
Keteriel ("korona Boga") - anioł świętych sefirot, przywoływany w zaklęciach kabalistycz nych; > Akatriel (zob. Levi, Transcendental Ma gic).
Ketuel (Kautel) - jeden z trzech aniołów w Trójcy Jedynego Boga; dwaj pozostali to Me achuel i Lebatej (zob. Szósta i siódma księga Moj żeszowa).
Kewekel - jeden z 72 aniołów zodiaku (zob. Runes, The Wisdom of the Kabbalah).
Kfial - jeden z 64 aniołów strzegących sied miu sal (pałaców) nieba (zob. Pirke Hejchalot).
Kidumiel - jeden z 70 aniołów amuletów po rodowych, wzywanych w zaklęciach mających chronić nowo narodzone dzieci i ich matki przed chorobą lub nieszczęśliwym wypadkiem (zob. Księga Razjela; zob. też Apendyks).
Kiel ("niczym Bóg") - anioł czterech pór ro ku. W etiopskiej Księdze Henocha, jeden z "wo dzów tysięczników armii niebiańskiej".
Kimos (Kemos) - tajne imię Michała lub Me tatrona (zob. Wizje Ezechiela; Scholem, Jewish Gnosticism, Merkabah Mysticism and Talmudic Tradition).
Kinor - jeden z trzech aniołów strzegących górnych bram piekła.
Kipod - podobnie jak > Kinor, jeden z trzech aniołów strzegących górnych bram piekła. Trze cim aniołem pełniącym tę funkcję jest Nagrasa giel (lub Nasragiel). Kipod był tym aniołem, któ ry oprowadzał rabiego Jozuego po piekle; > Na irjosanha (zob. Midrasz Konen).
Kiramu '1-katibin - w mitologii arabskiej, określenie dwóch aniołów zapisujących ludzlde uczynki.
Kirtabus - anioł (geniusz) języków i jeden z geniuszy godziny dziewiątej (zob. Apolo niusz z Tiany, Nuctemeron).
Kisael - w literaturze Hejchalot (Maase Mer kawa), anioł strzegący piątej sali (pałacu) nieba
Kitreal (Kitriel) - jedna z form imienia > Akatriel (zob. Schwab, Vocabulaire de l'Ange lologie).
Klaha - jeden z licznych aniołów strzegących bram Południowego Wiatru (zob. Ozar Midra shim, t. 2, s. 316).
Kmiel - w mistyce żydowskiej, anioł letniego zrównania dnia z nocą; jego imię uważano za skuteczny amulet przeciwko "złemu oku" (zob. Trachtenberg, Jewish Magic and Superstition).
Kochabiel (Koahabiat) - w kabale, anioł pla nety Merkury (imię zapożyczone z mitologii ba bilońskiej; zob. Lenormant, Chaldean Magic. s. 26). W tradycjach o Mojżeszu oraz według Corneliusa Agrippy (Three Books of Occult Ph li losophy, t. 3) Kochabiel jest jednym z siedmiu książąt, "którzy stoją przed obliczem Boga i któ rzy noszą duchowe imiona planet".
Kofi - w okultyzmie, anioł przywoływany w egzorcyzmach wosku (zob. Gollancz, Clavi cula Salomonis).
Kogediel - jeden z 28 aniołów władających 28 pałacami Księżyca.
Kokawiel - imię anioła znajdujące się na trzecim pentagramie planety Merkury.
Kolazonta (gr.: karzący) - niszczycielski anioł, wspomniany w Księdze Mądrości 18, 22 (zob. Reider, The Book o f Wisdom). Kolazonta jest też "uosobieniem ducha zniszczenia", który w apo kryficznej Czwartej Księdze Machabejskiej 7,11 zo stał określony jako anioł.
Kolopatiron - według Apoloniusza z Tiany (Nuctemeron), duch otwierający bramy więzień; także jeden z aniołów (geniuszy) godziny dzie wiątej.
Kontemplacja - imię cherubina w Il Pensero so Miltona.
Korabael - anioł poniedziałku, zamieszkują cy pierwsze niebo, przywoływany z zachodu (zob. de Abano, Heptameron).
Korael - anioł, do którego w modlitwach ma gicznych kierowane są prośby o spełnienie ży czeń inwokanta. W The Secret Grimoire o f Turiel, Korael jest przyzywany wraz z aniołami Set chielem i Chedustanielem.
Korat - piątkowy anioł powietrza, zamieszku jący trzecie niebo, przywoływany ze wschodu. Kore - jeden z czterech aniołów wiosny (zob. Barrett, The Magus; de Abano, Heptameron). Koriel - anioł siódmej godziny nocy, służący pod Mendrionem.
Korniel - jeden z licznych aniołów strzegą cych bram Południowego Wiatru (zob. Ozar Mi drashim, t. 2, s. 316).
Kom - anioł wspomniany w Objawieniu ra biego Jozuego ben Lewiego, który mimo próśb Jo zuego odmówił opisania wyglądu piekła (zob. M. Gaster, Studies and Texts in Folklore).
Komadiel - anioł trzeciej godziny dnia, słu żący pod Weguanielem.
Komary - anioł dziewiątej godziny nocy, słu żący pod Nakorielem.
Komato(s) - według Gollancza (Clavicula Sa lomonis), anioł przywoływany w egzorcyzmach wosku.
Komisoros - jeden z czterech aniołów wios ny (zob. de Abano, Heptameron; Barrett, The Ma gus, t. 2).
Konamas - w okultyzmie, anioł przywoły wany w egzorcyzmach.
Koniel - w kabale, anioł piątku, przebywa jący w trzecim niebie, przywoływany z zacho du. W The Secret Grimoire of Turiel Malchusa, Koniel jest wymieniony wśród posłańców pla nety jowisz.
Korszid - w literaturze mandajskiej, wysoki dostojnik niebiański, porównywalny z Metatro nem żydowskiej kabały.
Kosel - anioł pierwszej godziny nocy, służą cy pod Gamielem (zob. Waite, The Book o f Ce remonial Magic, s. 69).
Kosmiel - duch, który towarzyszył żyjącemu w XVII w. jezuicie, Athanasiusowi Kirchero wi, w czasie jego pobytu na innych planetach. Kircher opowiada o tej "ekstatycznej podróży" w dziele Oedipus Aegyptiacus (zob. Christian, The History and Practice of Magic, t. 1, s. 73).
Kosmokrator - w gnostycyzmie walenty niańskim, Kosmokrator, jako Diabolos (diabeł), jest władcą materialnego kosmosu. jego mał żonką jest --> Barbelo, z którą razem "śpiewają chwałę Mocy Światłości", co oznaczałoby, że Kosmokrator nie jest całkowicie zły (zob. Pistis Sofia; jonas, Religia gnozy, s. 207-208).
Kotecha - w Szóstej i siódmej księdze Mojżeszo wej, anioł pieczęci, przywoływany podczas ob rzędów magicznych.
Koustiel - imię anioła wyryte na krwawniku (obecnie przechowywanym w British Museum). Zdaniem Bonnera "może to być błędne odczy tanie imienia Uriel" (zob. Studies in Magical Amulets, s. 170).
Kripon - "święty anioł Boży" przywoływany podczas obrzędów magicznych, zwłaszcza w za klęciu sitowia (zob. Mathers, The Greater Key o f Solomon; Waite, The Lemegeton).
Krocel (Procel, Pucel, Pocel) - niegdyś anioł chóru potęg, obecnie wielki książę piekła, do wodzący 48 legionami złych duchów. Krocel zwierzył się Salomonowi, że w przyszłości spo dziewa się odzyskać utracony tron (w niebie). Tymczasem zajmuje się nauczaniem geometrii i sztuk wyzwolonych. Czasem jest utożsamiany z Procelem; reprodukcja jego pieczęci znajduje się w: Waite, The Book of Ceremonial Magic, s. 211 (por. też De Plancy, Słownik wiedzy tajemnej, s. 145, 151).
Krocj el - anioł siódmej godziny dnia, służą cy pod Barginielem.
królowa aniołów - w katolicyzmie króiową aniołów ("reginum angelium") jest Najświętsza Maryja Panna (zob. de Voragine, Złota legenda). W kabale jest nią Szechina; w gnostycyzmie Pistis Sofia.
Krucjel - anioł trzeciej godziny nocy, służący pod Sarkwamichem.
Kryszna Awatar - w mitologii wedyjskiej, ósmy z dziesięciu awatarów.
Ksatanael (Natanael) - w jerozolimskim rę kopisie Ewangelii Bartłomieja, anioł, którego według świadectwa Beliara - Bóg stworzył "na szóstym miejscu" (co stoi w sprzeczności z doktryną Kościoła katolickiego, wedle której wszyscy aniołowie zostali stworzeni równo cześnie). [W polskim przekładzie jerozolimskie go rękopisu tego apokryfu, anioł stworzony ja ko szósty nosi imię Satanael (zob. Apokry f y No wego Testamentu, t. 1, cz. 2, s. 506) - przyp. tłum. ]
Kseksor - w okultyzmie, dobroczynny duch przywoływany podczas obrzędów magicznych (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Ksomoj - podobnie jak Kseksor, dobroczyn ny duch przywoływany podczas obrzędów ma gicznych.
Ksonor - podobnie jak Kseksor i Ksomoj, do broczynny duch przywoływany podczas obrzę dów magicznych.
Kso'pgiel - wódz aniołów szału; jedno z no mina barbara --> aniołowie gniewu (zob. M. Ga ster, The Sword of Moses).
Ktarari - jeden z dwóch aniołów zimy; dru gim jest Amabael (zob. de Abano, Heptameron).
Kuelamia - w Księdze Razjela, jeden z sied miu wysokich rangą aniołów tronowych, "któ rzy wypełniają rozkazy niebiańskich możno władców" (zob. de Abano, Heptameron; pisma Corneliusa Agrippy).
Kukbiel - anioł przywoływany w syryjskich zaklęciach magicznych (zob. Księga Opieki; Budge, Amulets and Talismans). Kukbiela wzywano w "związaniu języka władcy", jednym z zaklęć wiązania.
Kuniali - duch (geniusz) skojarzeń i jeden z aniołów godziny ósmej (zob. Apoloniusz z Tiany, Nuctemeron).
Kunospaston - w okultyzmie, demon morza Rahab). Ma postać ryby i lubuje się w za tapianiu statków. Jest także chciwy złota (zob. Conybeare, The Testament of Solomon).
Kuoriel - niski rangą duch, anioł czwartej godziny dnia, służący pod Wachmielem, przy woływany w zaklęciach magicznych (zob. Wai te, The Book of Ceremonial Magic, s. 67).
Kupra - jedna z --> Nowensili. Kupra jest per sonifikacją światła.
Kuraniel - anioł poniedziałku, zamieszkują cy pierwsze niebo, przywoływany z południa.
Kureton - "święty anioł Boży" przywoływa ny podczas obrzędów czarnej magii (zob. Wai te, The Book of Black Magic and of Pacts).
Kurmawatar - "żółw awatar" (-> awatar)
Kurzi - anioł podróżnika
Kusziel ("surowość Boga") - jeden z sied miu aniołów kary oraz anioł zarządzający pie kłem. W Midraszu Konen, Kusziel "karze narodv biczem z ognia" (zob. New Jewish Encyclopedia, t. 1, s. 593; Jellinek, Bet ha-Midrasz).
Kutiel - anioł, którego imię inwokant wypo wiada, kiedy posługuje się magiczną różdżką (zob. Trachtenberg, Jewish Magic and Supersti tion).
Kyniel - anioł służący w trzecim niebie (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Kyriel (Kuriel) - jeden z 28 aniołów włada jących 28 pałacami Księżyca (zob. Barrett, The Magus, t. 2). Jako Kuriel, jest jednym z licznych aniołów strzegących bram Zachodniego Wiatru (zob. Ozar Midrashim, t. 2, s. 316).
Kzujai - anioł strzegący czwartego nieba (zob. Pirke Hejchalot).
Nigdy nie jest za późno, by zacząć podążać w odpowiednim kierunku.
Seth Godin

Czym gardzisz? Po tym poznać, kim jesteś naprawdę. Frank Herbert – Diuna
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 25080
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 380 razy
Otrzymał podziękowań: 300 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Re: Imiona Aniołów i Demonów

Postautor: Elie » 11 gru 2012, 15:34

L
Labarfiel - jeden z aniołów strzegących siód mego nieba (zob. Ozar Midrashim, t. 1, s. 119). Labezerin - geniusz (duch) powodzenia. La bezerin pełni służbę w drugiej godzinie dnia (zob. Apoloniusz z Tiany, Nuctemeron).
Labiel - pierwotne imię anioła Rafała (Rafae la). Jak głosi legenda, Labiel otrzymał nowe imię, gdy podporządkował się rozkazom Boga związanym ze stworzeniem człowieka. Anioło wie prawdy i aniołowie pokoju zakwestionowa li plany Stwórcy, za co zostali spaleni boskim ogniem (zob. Ginzberg, The Legends o f the Jews, t. 1, s. 52, przypis; por. Ze skarbnicy midraszy, s. 10-11).
Labusi - jeden z pięciu aniołów wszechmo cy; czterej pozostali to: Tubatlu, Bualu, Tulatu, Ublisi (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Lad (hebr.: wiek młodzieńczy) - jedno z wielu imion anioła Metatrona.
Lahabiel - pomocnik Rafała (Rafaela), wład cy pierwszego dnia miesiąca (trzecim dniem rzą dzi Samael, szóstym - Anael). Imienia Laha biela (podobnie jak Faniela, Rahabiela czy Arie la) używano (i nadal się używa) jako amuletu chroniącego przed złymi duchami (zob. Thom pson, Semitic Magic, s. 161).
Lahariel - jeden z 70 aniołów amuletów po rodowych. Lahariel jest zastępcą Michała, wład ey drugiego dnia miesiąca (zob. Księga Razjela; Budge, Amulets and Talismans; M. Gaster, Wis dom of the Chaldeans, s. 338).
Lahasz - w literaturze rabinackiej, wysoki rangą anioł, który wraz z Zakunem namówił 184 miriady duchów, aby skradły modlitwy Mojżesza, zanim dotrą one do Boga. Za sprze ciwienie się woli Bożej Lahasz i Zakun otrzy mali "po 60 ognistych batów" (zob. Ginzberg, The Legends o f the Jews, t. 3, s. 434). Bamberger (Fallen Angels, s. 138) przytacza inną wersję tej legendy, w której Samael, karząc Lahasza, "wiąże go rozpalonymi łańcuchami, wymierza 70 ognistych batów i wypędza sprzed oblicza Bożego".
Lahatiel ("płonący") - jeden z siedmiu anio łów kary (zob. New Jewish Encyclopedia, t. 1, s. 593). W kabalistycznych pismach Josefa ben Abrahama Gikatilli Lahatiel jest aniołem spra wującym władzę nad bramami śmierci, co oz nacza, że przebywa w drugiej spośród siedmiu "warstw" piekła. Według Objawienia rabiego Jo zuego ben Lewiego, Lahatiel jest jednym z anio łów piekieł, którzy wymierzają karę narodom (zob. M. Gaster, Studies and Texts in Folklore).
Lajla (Leliel, Lajlahel) - uważa się, że imię to wywodzi się z rabinackiej egzegezy słowa lailah (noc) w Księdze Hioba 3, 3. Według Zo haru (Exodus) Lajla to "anioł strzegący duszy w momencie narodzin". W legendach żydow skich Lajla jest demonicznym aniołem nocy, "księciem poczęcia", porównywanym z Lilit, żeńskim demonem poczęcia (zob. Cohen, Tal mud, s. 77, 114). Jednakże w Genesis Raba 417 i Talmudzie Sanhedrin 96a czytamy, że podczas bitwy wojsk Abrahama z bezbożnymi królami Lajla walczył po stronie patriarchy, co wskazy wałoby, że był to raczej anioł dobry, niż zły (zob. Graves, Patai, Mity hebrajskie, s. 153).
Lama - w Heptameronie de Abano Lama (lub La Ma) jest aniołem powietrza, władcą wtorku i mieszkańcem piątego nieba. Przywołuje się go z zachodu.
Lamach - anioł sprawujący władzę nad pla netą Mars (zob. Heywood, The Hierarchy o f the Blessed Angels, s. 215).
Lamassu - w mitologii asyryjskiej, demon opiekuńczy, przywoływany w zakończeniu za klęć przeciwko złym duchom (zob. Thompson, Semitic Magic, s. 45). Według Trachtenberga (Je wish Magic and Superstition, s.156), Lamassu jest duchem babilońskim. [Lamassu zazwyczaj przedstawiano jako skrzydlatego byka z ludzką głową; zob. też Babilońskie zaklęcia magiczne, s. 107 - przyp. tłum.]
Lamechalal (Lamechiel) - w hebrajskiej Księ dze Henocha, władca planetarny. Jak podaje Co nybeare (The Testament o f Solomon), Lamechalal Lamentujący anioł (fragment greckiej piety) (za: Jame son, Legends of the Madonna) jest jedynym aniołem zdolnym pokonać żeńskie go demona o imieniu Fałsz.
Lamediel - anioł czwartej godziny nocy, słu żący pod Jefiszą (zob. Waite, The Lemegeton). Lamedk - podobnie jak Lamek (z którym jednak nie należy go utożsamiać), anioł przy woływany w zaklęciu miecza.
Lamek (Lamidek) - święty anioł przywoły wany podczas obrzędów czarnej magii, zwła szcza w zaklęciu miecza (zob. Grimorium Verum; Shah, The Secret Lore o f Magic).
Lamy - w mitologii chaldejskiej, jedna z czte rech głównych klas duchów opiekuńczych, zwykle przedstawianych w postaci lwa z ludz ką głową; -> cherubiny; Nirgali (zob. Lenor mant, Chaldean Magic, s. 121).
Larzod - jeden z "wspaniałych, życzliwych aniołów" przywoływanych w zaklęciach Salo monowych, udzielających inwokantowi taje mnej wiedzy Stwórcy (zob. Gollancz, Clavicula Salomonis).
Laudaj - anioł przywoływany w błogosła wieństwie soli (zob. Grimorium Verum).
Lau(w)iasz - w kabale, anioł chóru tronów i chóru cherubinów. Ściślej mówiąc, jest to anioł, który niegdyś należał do tych chórów. Lauwiasz sprawuje pieczę nad mędrcami i wybitnymi osobistościami. Reprodukcję jego pieczęci zob. w: Ambelain, La Kabbale Pratique, s. 260, 267.
Lawid - w islamskiej tradycji apokaliptycz nej, "wódz aniołów". Sufi Abu Jazyd, w czasie swojej podróży do siódmego nieba, w drugim niebie spotkał Lawida, który zaproponował mu "królestwo żadnym językiem niewypowiedzia ne". Abu Jazyd odrzucił tę ofertę (a właściwie łapówkę), wiedząc, że to tylko sprawdzian jego oddania Bogu (zob. Nicholson, An Early Arabic Version...).
Lazaj - "święty anioł Boży" przywoływany podczas egzorcyzmów ognia (zob. Grimorium Verum; Mathers, The Greater Key of Solomon).
Lebes - jeden z pięciu wodzów aniołów pierw szej wysokości (zob. Almadel Salomona). Wezwa ny, Lebes zjawia się, trzymając w ręku chorą giew z czerwonym krzyżem. Pozostali czterej wodzowie tej klasy aniołów to: Alimiel, Bara chiel, Gabriel i Helison.
Ledrion - anioł przywoływany podczas eg zorcyzmowania złych duchów, za pomocą oka dzania (zob. Grimorium Verum).
Lefa - anioł pieczęci. W Szóstej i siódmej księ dze Mojżeszowej jeden z aniołów przywoływa nych podczas obrzędów magicznych.
Lehachel - jeden z 72 aniołów zodiaku (zob. Runes, The Wisdom of Kabbalah).
Lehahel - w kabale, jeden z ośmiu serafinów (zob. Ambelain, La Kabbale Pratique, s. 88).
Lehahiasz - niegdyś anioł chóru panowań. Lehahiasz opiekuje się koronowanymi głowami i sprawia, że poddani są posłuszni swojemu władcy. Jest lub był (zależnie od tego, czy jest to anioł dobry czy upadły) jednym z 72 nie biańskich hierarchów noszących mistyczne imię Boga Szemhameforasz (reprodukcję pieczęci Lehahiasza zob. w: Ambelain, La Kabbale Prati que, s. 273).
Lehawa - w literaturze Hejchalot (Maase Merkawa), anioł strzegący siódmej sali (pałacu) nieba.
Lekabel - anioł sprawujący pieczę nad upra wą ziemi i urodzajem, jeden z 72 aniołów no szących mistyczne imię Boga Szemhameforasz (reprodukcję pieczęci Lekabela zob. w: Ambe lain, La Kabbale Pratique, s. 273; zob. też Barrett, The Magus).
Lekahel - anioł należący do chóru panowań (zob. Ambelain, La Kabbale Pratique, s. 88).
Lelahel - anioł zodiaku sprawujący władzę nad miłością, sztuką, nauką i powodzeniem. W kabale jego aniołem pokrewnym jest Asenta ker (reprodukcję pieczęci Lelahela zob. w: Am belain, La Kabbale Pratique, s. 273).
Lelahiasz - jeden z 72 aniołów noszących mi styczne imię Boga Szemhaineforas.
Leliel - jeden z anielskich władców nocy (> Lajla).
Lemanael - w kabale, duch Księżyca. Jego aniołem pokrewnym jest > Elimiel (zob. Le normant, Chaldean Magic, s. 26).
Leujasz (Lewiasz) - jeden z 72 aniołów no szących mistyczne imię Boga Szemhameforasz.
Lewanael (Jaraehel) - duch Księżyca (zob. Cornelius Agrippa, Three Books of Occult Philo sophy, t. 3.).
Lewiatan (hebr.: ten, który zwija się w fałdy) - w przypowieściach Henocha Lewiatan jest żeńskim, pierwotnym potworem morskim i złym smokiem. W literaturze rabinackiej jest ona (lub on) utożsamiana z Rahabem, aniołem przed wiecznych głębin, i jest odpowiednikiem lądo wego potwora > Behemota. Jak głosi legenda, zarówno Lewiatan, jak i Behemot zostali stwo rzeni piątego dnia Stworzenia (zob. grecka Apo kalipsa Barucha; Cohen, Talmud, s. 62). Według św. Justyna Lewiatan to "zły anioł" (zob. Ginz berg, The Legends of the Jews, t. 5, s. 46; Apokalipsa Abrahama 10). Zdaniem George'a Burtona ("Journal of Biblical Literature", grudzień 1912, s. 161), Lewiatan to "hebrajskie imię babiloń skiej bogini Tiamat". W tradycji biblijnej Lewia tan jest olbrzymim wielorybem (> Hi 41, 1). W Psalmie 74, 14 jest hipopotamem lub kroko dylem. [W Biblii Tysiąclecia, a także angielskim przekładzie The New Jerusalem Bible, to właś nie w Księdze Hioba (40, 15.25) Lewiatan jest porównywany do hipopotama i krokodyla; w innym miejscu tej księgi (26, 13) nazwany jest "wężem zbiegiem"; natomiast w Psalmie 74, 14 brak powyższych określeń - przyp. tłum.] W Księdze Izajasza (27, 1) Lewiatan jest nazywany "wężem krętym", które to określenie kojarzy się z "Wężem starodawnym" występu jącym w Apokalipsie św. Jana 12, 9. [Żydowskie legendy o Lewiatanie zestawiają Graves i Patai w Mitach hebrajskich, s. 45-54. "W tradycji kaba listycznej Lewiatan symbolizuje Samaela, księ cia zła, którego czeka w przyszłości unicestwie nie" (zob. Unterman, Encyklopedia tradycji i le gend żydowskich, s. 157); w okultyzmie Lewiatan jest demonem, który "zachęca do niewierności" (zob. Rachleff, Okultyzm w sztuce, s. 233) przyp. tłum.] W mitologii mandajskiej, u kresu czasów wszystkie dusze nieczyste zostaną po łknięte przez Lewiatana.
Libanel - w Mesjadzie Klopstocka, anielski przewodnik Filipa.
Librabis - duch ukrytego złota i jeden z du chów godziny siódmej (zob. Apoloniusz z Tia ny, Nuctemeron).
Lifton - w literaturze Hejchalot (Maase Mer kawa), anioł strzegący siódmej sali (pałacu) nieba.
Lilit - w tradycji żydowskiej Lilit jest żeń skim demonem, krzywdzącym noworodki, ob lubienicą złego anioła Samaela (Szatana). Jak głosi legenda, była pierwszą żoną Adama. We dług rabiego Eliezera (Księga Adama i Ewy) Lilit codziennie rodziła Adamowi setkę dzieci. Zohar (Leviticus 19a) opisuje Lilit jako "ogniście na miętną istotę żeńską, która współżyła z pierw szym człowiekiem", ale kiedy Bóg stworzył Ewę, "uniosła się w powietrze i odleciała nad Morze Czerwone", skąd wciąż "próbuje usidlić ludzkość". Lilit bywa utożsamiana (niesłusznie) z sową, o której mowa w Księdze Izajasza 34, 14. [W Biblii Tysiąclecia oraz w angielskim prze kładzie The New Jerusalem Bible, mowa nie o so wie, lecz wprost o Lilit, kojarzonej ze strzygą z żydowskiego folkloru. Pod postacią sowy Lilit pojawia się w licznych legendach żydowskich (zob. Unterman, Encyklopedia tradycji i legend ży dowskich, s. 158-159 - przyp. tłum.] W kabale Lilit jest demonem piątku i przedstawiana jest jako naga kobieta, której ciało przechodzi w wę żowe sploty. Po raz pierwszy Lilit pojawiła się w literaturze rabinackiej wczesnego średnio wiecza (w pochodzącym z X w. Al fabecie Ben Sira), jednak jej imię pochodzi od Iili (Iilitu), żeń skiego demona w mitologii babilońsko-asyryj skiej. Rabini uważali Lilit za główną kusicielkę, demoniczną żonę Adama i matkę Kaina (zob. Thompson, Semitic Magic; Christian, The History and Prąctice o f Magic; Graves, Patai, Mity hebraj skie, s. 67-72). W tradycji talmudycznej oraz w kabale (Zohar) większość demonów jest śmiertelna, natomiast Lilit i dwa inne żeńskie duchy zła "będą żyły i szkodziły człowiekowi aż do czasów mesjańskich, kiedy to Bóg osta tecznie wypleni zło i nieczystość z powierzchni ziemi". Jak twierdzi Scholem (Mada'e ha Jahadut II, 164), Lilit i Samael "wyemanowali spod Tro nu Bożej Chwały, który zachwiał się nieco wskutek ich [wspólnych] wysiłków"; wiadomo, rzecz jasna, że Samael (Szatan) przebywał nie gdyś w niebie, wcześniej jednak żadne źródła nie wspominały, że towarzyszyła mu tam Lilit. Lilit używa wielu imion, z których siedemnaście wyjawiła (pod przymusem) prorokowi Eliaszo wi. Pełną listę imion Lilit podano w Apen dyksie.
Litargoel - wysoki rangą anioł, którego imię pojawia się w koptyjskiej Inwestyturze archanioła Gabriela, oraz w apokryficznych Dziejach Piotra (zob. Doresse, The Secret Books o f Egyptian Gno stics, s. 235-236).
Liwet - w mandaizmie, anioł miłości i wy nalazków; także jeden z siedmiu duchów pla netarnych (zob. Drower, The Mandaeans o f Iraq and Iran).
Lobkin - jeden z aniołów piątego nieba, któ re we wtorek pełnią służbę na zachodzie. Lob kin jest poddanym Wschodniego Wiatru (zob. Barrett, The Magus, t. 2).
Lobkir - jeden z licznych aniołów strzegą cych bram Zachodniego Wiatru (zob. Ozar Mi drashim, t. 2, s. 316).
Loel - jeden z licznych aniołów strzegących bram Południowego Wiatru (zob. Ozar Midra shim, t. 2, s. 316).
Logoi - określenie aniołów w De somniis Fi lona Aleksandryjskiego. Także liczba mnoga od słowa "logos" (zob. Muller, History o f jewish Mysticism).
Logos (gr.: słowo) - według Filona, Logos to "anioł, który ukazał się Hagar, obłok nad Mo rzem Czerwonym, jeden z trzech aniołów, któ rzy ukazali się Abrahamowi (w Mamre), oraz boska istota, która w Penuel zmieniła imię Jaku ba na Izrael". W mistyce żydowskiej, personifi kacją Słowa jest Metatron. Z Logosem utożsa miani bywają także Michał, Mesjasz i Duch Święty (zob. Muller, History of jewish Mysticism). Według Filona Logos jest "obrazem Boga, jego aniołem", a także "najstarszym aniołem, który zdaje się wodzem aniołów o niezliczonych imionach; zwany jest bowiem Panowanie oraz Imię Boga" (zob. Mead, Thrice-Greatest Hermes, t. 1, s. 161-162).
Lokwel - anioł służący w pierwszym niebie (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Los (Lucyfer?) - anioł boskiej opatrzności, "pracownik wieków" . Po swoim upadku, przez sześć tysięcy lat próbował nadać kształt światu: "Jestem owym mrocznym Prorokiem, co przed sześcioma tysiącami lat / został wyrzucony z łona Wieczności". [W mitologii Blake'a, Los to czwarty z Nieśmiertelnych, małżonek Enit harmon, ojciec Orka, duchowy nauczyciel Al biona oraz reprezentant i sojusznik Chrystusa. Los symbolizuje wyobraźnię, wizję, poezję. Jest też jednym z twórców wszechświata, budow niczym czasu i artystą, który powołał do życia Golgonoozę, miasto sztuk (zob. Kozubska, Tomkowski, Mistyczny świat Williama Blake'a, s. 135; por. Blake, Vala, or The Four Zoas; Jerusalem) - przyp. tłum.]
Lucyfer ("nosiciel światła", "dawca światła") - niesłusznie utożsamiany z upadłym anio łem (Szatanem) na skutek błędnego odczytania fragmentu Księgi Izajasza 14,12, "Jakożeś spadł z nieba Lucyferze, któryś rano wschodził" [przekład Jakuba Wujka; w Biblii Tysiąclecia imię to zostało zastąpione określeniem "Syn Ju trzenki" - przyp. tłum.] Apostrofa ta w rze czywistości skierowana jest do Nabuchodono zora, króla Babilonu (--> Szatan). Należy też podkreślić, że w żadnej z ksiąg Starego Testa mentu nie ma mowy o złych, czy też upadłych aniołach, chociaż, jak w Księdze Hioba 4, 18, Bóg "sługom swoim nie ufa / i w aniołach braki dostrzega". Szatanowi imię "Lucyfer" nadali dopiero Ojcowie Kościoła (św. Hieronim). [Lu cyfera i Szatana utożsamia także słowiańska Księga Henocha (zob. Graves, Patai, Mity hebraj skie, s. 57-60). W okultyzmie Lucyfer jest upad łym cherubinem, cesarzem piekła, zdaniem nie których demonologów stojącym wyżej niż sam Szatan i ukazującym się "pod postacią najpięk niejszego dziecka" (zob. De Plancy, Słownik wie dzy tajemnej, s. 112-113; Praktyka tajemnej wiedzy magicznej, s. 34) - przyp. tłum.] Milton w Ra ju utraconym określił Lucyfera jako demona grzesznej pychy. Lucyfer jest także tytułowym bohaterem epickiego poematu "holenderskiego Szekspira", Vondela (który utożsamia go z Sza tanem), oraz głównym bohaterem misterium Imrego Madacha. Blake przedstawił Lucyfera w cyklu ilustracji do Boskiej komedii. George Me redith, w sonecie Lucifer in Starlight, określa diabła jako "Księcia Lucyfera". W rzeczywisto ści Lucyfer oznacza gwiazdę lub planetę We nus. Według Spensera, autora An Hymne of He avenly Beautie, Lucyfer to "najjaśniejszy anioł, Dziecko Swiatłości". [W Tragicznej historii do ktora Fausta Marlowe'a i w Piekle Dantego Lu cyfer jest władcą piekła. Lucyfer jest także bo haterem dramatu Byrona Kain - przyp. tłum.]
Luel - w XV-wiecznej tradycji żydowskiej, anioł przywoływany za pomocą magicznej róż dżki (zob. Trachtenberg, Jewish Magic and Su perstition, s. 225).
Luma'il - w mitologii arabskiej, anioł stróż przywoływany podczas egzorcyzmów (zob. Hughes, (hasło] "Angels" w: A Dictionary of Islam).
Nigdy nie jest za późno, by zacząć podążać w odpowiednim kierunku.
Seth Godin

Czym gardzisz? Po tym poznać, kim jesteś naprawdę. Frank Herbert – Diuna
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 25080
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 380 razy
Otrzymał podziękowań: 300 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Re: Imiona Aniołów i Demonów

Postautor: Elie » 11 gru 2012, 15:52

M
Maadim - jedna z dwóch gwiazd (tj. aniołów), które Metatron pokazał Mojżeszowi w czwartym niebie. Maadim "stoi przy księżycu, by ogrzewać świat" (zob. Apokalipsa Mojżesza).
Macedończyk - według Danielou (The An gels and Their Missions), "Macedończyk", który ukazał się św. Pawłowi w nocy w Troadzie, był aniołem (por. Dz 16, 9).
Mach - anioł przywoływany w zaklęciach Salomonowych, mający moc czynienia człowie ka niewidzialnym.
Macha'il - w mitologii arabskiej, anioł stróż przywoływany podczas egzorcyzmów (zob. Hughes, (has3o] "Angels" w: A Dictionary of Islam).
Machal - anioł przywoływany podczas eg zorcyzmów nietoperza (zob. Mathers, The Grea ter Key of Solomon).
Machanaim ("podwójny obóz") - kiedy Ja kub opuścił Haran, towarzyszył mu podwójny obóz, Machamim, aniołów, z których każdy li czył 600 tysięcy niebiańskich duchów. Wyda rzenie to zostało zrelacjonowane w Księdze Ro dzaju 32 (por. Ginzberg, The Leg>ds o f the Jews, t. 1, s. 377; Graves, Patai, Mity hebrajskie, s. 241).
Machasj el - w Heptameronie de Abano i w The Magus Barretta, jeden z aniołów przywoływa pych z południa. Przebywa w czwartym niebie i pełni służbę w Dniu Pańskim. Wymieniany jest także wśród inteligencji Słońca (zob. Malchus, The Secret Grimoire of Turiel).
Machatan (Machator, Makoton) - sobotni anioł i jeden z władców duchów powietrza, peł niący tę funkcję wspólnie z Urielem, Kasjelem i Serakielem (zob. Barrett, The Magus; The An cient's Book o f Magic i inne pisma okultystyczne).
Machidiel ("pe3nia Bo?a"; Malchidiel, Malahi dael, Malchedael, Melkejal itd.) - anioł rządzący marcem; także władca znaku Barana (zob. Camfield, A Theological Discourse of Angels, s. 67). W etiopskiej Księdze Henocha Machidiel nosi imię Melkejal: "sprawuje [on] władzę na początku roku (...] przez 91 dni, od wiosny do lata". W literaturze kabalistycznej Machidiel (ja ko Melchulael) jest jedną z czterech anielskich personifikacji świętej sefiry Malkut (trzy po zostałe to: Sandalfon, Mesjasz i Emmanuel). W księgach zaklęć magicznych książę Machi diel jest aniołem, któremu inwokant może na kazać sprowadzenie wybranej przez siebie kobiety; jeśli tylko określi czas i miejsce, "niewia sta niezawodnie się zjawi".
Machiel (Makiel) - jeden z aniołów strzegą cych szóstego nieba (zob. Pirke Hejchalot). Pen tagram Machiela zob. w: Shah, Occultism, s. 77.
Machmaj - anioł siódmej godziny nocy, słu żący pod Mendrionem (zob. Waite, The Leme geton).
Machnia (Machniel) - jeden z 70 aniołów amuletów porodowych. Podobnie jak Machniel, jest on aniołem strzegącym bram Południowego Wiatru (zob. Ozar Midrashim, t. 2, s. 316).
Macmecijasz - jedno z wielu imion anioła Metatrona.
Madagabiel - jeden z licznych aniołów strze gących bram Północnego Wiatru (zob. Ozar Mi drashim, t. 2, s. 316).
Madan - anioł sprawujący władzę nad pla netą Merkury (zob. Heywood, The Hierarchy o f the Blessed Angels).
Madiel - w okultyzmie, anioł rządzący troi stością wody. Jest mieszkańcem pierwszego nieba, a przywołuje się go ze wschodu (zob. de Abano, Heptameron; Waite, The Lemegeton). Anioł Madiel jest bohaterem opery Prokofiewa Ognisty anioł. [Opera ta jest muzyczną przerób ką powieści W. Briusowa Ognisty anioł przyp. tłum.] > anioł ognia
Madimiel (Madiniel, Madamiel) - jeden z czterech aniołów, których imiona znajdują się na pierwszym pentagramie planety Mars; trzej pozostali to: Ituriel, Barcachiasz i Esziel (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon). W tradycjach o Mojżeszu Madimiel jest jed nym z siedmiu książąt, "którzy nieustannie przebywają przed obliczem Boga i noszą du chowe imiona planet" (zob. Cornellius Agrip pa, Three Books of Occult Philosophy, t. 3).
Mador - w literaturze Hejchalot (Maase Mer kawa), anioł strzegący czwartej sali (pałacu) nieba.
Madriel - anioł dziewiątej godziny dnia, słu żący pod Wadrielem (zob. Waite, The Lemegeton).
Mael - w okultyzmie, anioł rządzący troisto ścią wody (> Madiel); także poniedziałkowy anioł, zamieszkujący pierwsze niebo i przywo ływany z północy. Mael jest też jedną z inteli gencji planety Saturn.
Magirkon - jedno z wielu imion anioła Me tatrona.
Magut - anioł powietrza pełniący służbę w czwartek. Magut jest aniołem służebnym Su ta, wodza aniołów powietrza, które, jako cała klasa aniołów, są poddanymi Południowego Wiatru (zob. T'he Ancient's Book of Magic; de Aba no, Heptameron; Barrett, The Magus, t. 2).
Mah - w mitologii staroperskiej, anioł spra wujący pieczę nad zmianami faz księżyca (zob. Clayton, Angelology).
Mahadewa (Mahesz, Mahadeo) - w mitolo gii wedyjskiej, Mahadeo (Rudra-Śiwa) jest jed nym z jedenastu aniołów ?ze zmierzwionymi włosami i trojgiem oczu', które symbolizują słońce, księżyc i ogień. Mahadewa ma także (lub miał) pięć głów (zob. The Dabistan, s. 189; Słownik mitologii hinduskiej, s. 185).
Mahalel lub Mahalkiel - imię anioła znalezio ne na hebrajskim amulecie (kamea) mającym chro nić przed złem (zob. Schrire, Hebrew Amulets).
Mahananel - jeden z licznych aniołów strze gących bram Północnego Wiatru (zob. Ozar Mi drashim, t. 2, s. 316).
Mahariel - anioł strzegący pierwszego wej ścia do raju; oczyszczonych z grzechu obdarza nowymi duszami (zob. Ozar Midrashim).
Mahasj asz - jeden z 72 aniołów noszących mistyczne imię Boga Szemhameforasz (zob. Barrett, The Magus, t. 2).
Mahaszel - w kabale, jeden z 72 aniołów zodia kalnych (zob. Runes, The Wisdom of the Kabbalah).
Mahisz (Mahasz) - w Bhagawadgicie, potęż ny anioł, który wraz z Brahmą i Wisznu "na rodził się z pierwotnej materii" (zob. The Dabi stan, s. 178).
Mahniel ("potężny obóz") - jedno z imion "Starodawnego Ariela". Według Zoharu (Exo­dus 202) Mahniel jest aniołem, który dowodzi "60 miriadami legionów skrzydlatych duchów, z których jedne mają mnóstwo oczu, a inne mnóstwo uszu" .
Mahonin(m) - jak wynika z protokołów egzorcyzmów w Auch (1618), diabeł, który opętał pewną szlachciankę, wyjawił, że nosi imię ,Mahonima trzeciej hierarchii i drugiego chóru archaniołów"; dodał też, że jego przeciwnikiem .v niebie jest św. Marek Ewangelista (zob. Rob >ins, The Encyclopedia of Witchcraft and Demono 'ogy, s. 128, 185).
Mahzeil - anioł w mitologii mandajskiej (zob. Pognon, Inscriptions Mandaites des Coupes de Khouabir).
Mahzian - w mandaizmie, duch, który ob darza zdolnością jasnowidzenia (zob. Drower, The Cannonical Prayerbook of the Mandaeans).
Majaniel - anioł służący w piątym niebie >zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Majmon - wódz aniołów powietrza, władca soboty, poddany Południowego Wiatru. Usłu gują mu trzy anioły: Abumalit, Asaibi i Belidet. W pismach de Abano Majmon jest "królem so botnich aniołów powietrza".
Majon - anioł sprawujący władzę nad plane tą Saturn (zob. Heywood, The Hierarchy of the Blessed Angels).
Makatiel ("plaga Boża") - jeden z siedmiu aniołów kary (zob. New Jewish Encyclopedia, t. 1, s. 593; jellinek, Bet ha-Midrasz).
Makiel - anioł przywoływany w syryjskich zaklęciach magicznych, wraz z Michałem, Ga brielem i Harszielem (zob. Księga Opieki; Budge, .9mulets and Talismans).
Nigdy nie jest za późno, by zacząć podążać w odpowiednim kierunku.
Seth Godin

Czym gardzisz? Po tym poznać, kim jesteś naprawdę. Frank Herbert – Diuna
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 25080
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 380 razy
Otrzymał podziękowań: 300 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Re: Imiona Aniołów i Demonów

Postautor: Elie » 11 gru 2012, 15:54

Makroprozop - w kabale, pierwsza z dzie sięciu świętych sefirot. Jest "Bogiem ukrytej for my" (> Mikroprozop).
Maktiel - anioł sprawujący pieczę nad drze wami (zob. M. Gaster, The Sword o f Moses). W Ba rana de Massechet Gehinnom, Maktiel (lub Matniel) jest jednym z aniołów karzących dziesięć naro dów. Pełni służbę w czwartej warstwie piekła.
Malach ha-Mawet - w literaturze rabinac kiej i tradycji koranicznej, anioł śmierci, zazwy czaj utożsamiany z Samaelem lub Azraelem.
Malach ha-Sofer - anioł służebny Dumy, anioła śmiertelnej ciszy. Wraz z -> Malachem Memune oblicza długość ludzkiego życia (zob. Ozar Midrashim, t. 1, s. 92).
Malachiasz ("anioł Boży') - anioł Jahwe. W apokryficznej Czwartej Księdze Ezdrasza czy tamy o "Malachiaszu zwanym aniołem Pana" (zob. Talmud Chagiga). Księga Malachiasza jest ostatnią księgą Starego Testamentu.
Malach Memune ("wybrany') - anioł słu żebny Dumy. Wraz z > Malachem ha-Sofer ob licza długość ludzkiego życia.
Malach Ra - anioł zła (w sensie przyczyno wym), który sam niekoniecznie jest zły (dobre anioły, działając na rozkaz Boga, niejednokrot nie popełniają czyny powszechnie uważane za niesprawiedliwe lub niegodziwe); > aniołowie zniszczenia; anioł kary. jest dziewiętnastu zabanija, czyli strażników. W Koranie (sura XLIII, 77-78) Malik tłuma czy potępionym, że muszą pozostać w piekle na wieki, ponieważ "My przyszliśmy do was z prawdą, / lecz, zaiste, większość z was od czuwa wstręt do prawdy" (zob. Hughes, A Dic tionary of Islam; [has3o] "Angelology" w: New Jewish Encyclopedia; Hastings, Encyclopaedia of Religion and Ethics IV, 618; Gaudefroy-Demom bynes, Narodziny islamu, s. 224).
Malkiel (Malchiel, "król Boży") - jeden z trzech anielskich książąt służących pod Sefuri rionem, który jest ostatnim z dziesięciu świętych sefirot (dwaj pozostali to Ituriel i Naszriel). Jako Malchiel, jest jednym z licznych strażników bram Południowego Wiatru (zob. Ozar Midrashim, t. 2, s. 316).
Malkijasz - anioł, który "służy krwi". Imię to wypisywano na amuletach chroniących przed krwotokiem; wspomina je także nie opublikowany manuskrypt hebrajski (zob. Bon ner, Studies in Magical Amulets).
Malkira ("król niegodziwych") - przydomek Samaela w apokryficznym Męczeństwie Izajasza (zob. Flis, Jezus a demony, s. 67; Box, Introduction, w: Charles, The Ascension of Isaiah).
Malinelijasz - jedno z wielu imion anioła Metatrona.
Maltidrelis - anioł zodiakalny, sprawujący władzę nad znakiem Barana (zob. Heywood, The Hierarchy of the Blessed Angels).
Maltiel - w kabale, piątkowy anioł, przeby wający w trzecim niebie i przywoływany z za chodu. Jest także jedną z inteligencji planety Jowisz. W The Legends of the jews Ginzberga, Maltiel jest anielskim doradcą Eliasza (-> Ma lasziel). W Ozar Midrashim (t. 2, s. 316) Maltiel jest jednym z licznych aniołów strzegących bram Zachodniego Wiatru.
Maluzim -święty anioł Boży przywoływany podczas obrzędów magicznych (zob. Verus Je suitarum Libellus; Waite, The Book of Black Magic and of Pacts).
Mały Jao - jedno z wielu imion anioła Metatrona (zob. hebrajska Księga Henocha).
Mambe'a - potężny anioł, którego imię zna leziono na hebrajskim amulecie, pochodzącym z I-II w. p.n.e. Mambe'a był także przywoływa ny w babilońskich zaklęciach przeciwko czarom, zazwyczaj w towarzystwie anioła o imieniu Bab ne'a (zob. Budge, Amulets and Talismans, s. 288).
Mameroijud - w Tyce Pauline Art, jeden z anio łów dziesiątej godziny nocy, służących pod Juz guarinem (zob. Waite, The Book of Ceremonial Ma gic, s. 70).
Mamiel - jeden z aniołów siódmej godziny dnia, służący pod Barginielem.
Mamlaketi - anioł występujący w hebrajskiej Księdze Henocha pod imieniem > Uza.
Mammon (aram.: bogaci) - w ewangeliach według św. Mateusza (6, 24) i św. Łukasza (16, 13) Mammon (Mamona) jest imieniem złowro giej mocy, sprzeciwiającej się Bogu. W okulty zmie, upadły anioł, pełniący w piekle funkcję jednego z arcydemonów i księcia kusicieli. W Słowniku wiedzy tajemnej De Plancy'ego (s. 58) Mammon jest wymieniony jako ambasador piekła w Anglii. Jest utożsamiany z Lucyferem, Szatanem, Belzebubem, a nawet Nabuchodono zorem. Mammon jest demonem chciwości i skąp stwa. "Dzierży [on] berło tego świata", jak po wiada św. Franciszka w jednej ze swych 93 wi zji. W średniowieczu Mammona uważano za syryjskiego boga. Według Grzegorza z Nyssy Mammon to jedno z imion Belzebuba. Wizeru nek Mammona znajduje się w The Magus Bar retta. Milton w Raju utraconym (I, 796-807), tak opisuje jeden z zastępów upadłych aniołów: "Mammon ich prowadził, / Mammon, najniżej pochylony z wszystkich / Duchów, co z nieba runęli, gdyż nawet / I w niebie myśli jego i spoj rzenia / Zawsze w dół biegły, bardziej podzi wiając / Chodniki Niebios złotem wyłożone / Niż jakiekolwiek boskie albo święte / Widoki".
Manakel (Menakel) - według Ambelaina (La Kabbale Pratique), anioł sprawujący pieczę nad zwierzętami wodnymi. W The Wisdom of the Kab balah Runesa Menakel jest jednym z 72 aniołów zodiaku.
Manat - w mitologii arabskiej, bogini (anioł) płodności. Jej posąg, najstarszy znany Arabom wizerunek bóstwa, został zniszczony z rozkazu Vlahometa (zob. Jobes, Dictionary of Mythology Folklore and Symbols).
Maneij - jeden z aniołów czwartej godziny nocy, służący pod Jefiszą (zob. Waite, The Le negeton).
Maniel - anioł przywoływany w syryjskich zaklęciach magicznych (zob. Księga Opieki; Budge, Amulets and Talismans).
Mansemat - w apokryficznych Dziejach Fili pa, jedno z imion Mastemy, tj. Szatana (zob. James, The Apocryphal New Testament, s. 440).
Mantus - w mitologii etruskiej, jedna z dzie więciu Nowensili, tj. najwyższych mocy nie biańskich.
Manu - w mitologii asyryjsko-babilońskiej, Manu Wielki był duchem ludzkiego przezna czenia (zob. Lenormant, Chaldean Magicy.
Manuel - anioł zodiaku, władający znakiem Raka (zob. Heywood, The Hierarchy of the Blessed Angels).
Mara - szatan w mitologii buddyjskiej. Ar nold w The Light of Asia mówi o ?sługach Mary, / Aniołach występku", którzy - jak powiada Arnold - uosabiają "dziesięć grzechów głów nych".
Marchocjasz (Marchosias) - anioł, który przed upadkiem należał do chóru panowań. W piekle Marchocjasz jest ?wielkim markizem". Przywo łany, zjawia się pod postacią wilka lub wołu ze skrzydłami gryfa i ogonem węża. [De Plancy (Słownik wiedzy tajemnej, s. 119), podaje, że Mar chocjasz "ukazuje się pod postacią dzikiej lwicy ze skrzydłami sępa i ogonem węża" - przyp. tłum.] Marchocjasz wyjawił Salomonowi, że "po upływie 1200 lat ma nadzieję powrócić na siódmy tron [w niebie]". Reprodukcję pieczęci tego anioła zob. w: Waite, The Book of Black Ma gic and of Pacts, s. 176.
Marfiel - anioł czwartej godziny dnia, służą cy pod Wachmielem (zob. Waite, The Lemegeton).
Margasz - jedno z wielu imion anioła Meta trona.
Margesjel - jedno z wielu imion anioła Me tatrona.
Margiwiel - książę oblicza i jeden z aniołów strzegących czwartego nieba (zob. Ozar Midra shim, t. 1, s. 117).
Mariel - anioł przywoływany w syryjskich zaklęciach magicznych (zob. Księga Opieki; Budge, Amulets and Talismans).
Marifiel - główny nadzorca aniołów ósmej godziny nocy, służący pod Narkorielem (zob. Waite, The Lemegeton).
Mariok (Mariuk) - w The Legends of the Jews Ginzberga, anioł sprawujący pieczę nad pis mami Henocha. Wraz z Ariukiem, Mariok zo stał z rozkazu Boga aniołem stróżem potom ków Henocha; ich misja polega na czuwaniu nad właściwym przechowywaniem ksiąg pa triarchy.
Marniel - imię anioła znalezione na hebraj skim amulecie (kamea) mającym chronić przed złem (zob. Schrire, Hebrew Amulets).
Marnuel - anioł wspomniany w pismach ra biego Akiby (zob. Bamberger, Fallen Angels).
Marnutiel - anioł wspomniany w pismach rabiego Akiby (zob. Bamberger, Fallen Angels).
Maroch - anioł piątej godziny dnia, służący pod Sazkielem (zob. Waite, The Lemegeton).
Maron - święte imię (ducha lub anioł), uży wane w zaklęciach Salomonowych do przywo ływania demonów (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon).
Marou - niegdyś cherubin, obecnie demon. W aktach procesu Urbaina Grandiera Marou został wymieniony jako jeden z sześciu demo nów, które opętały Elizabeth Blanchard (zob. De Plancy, Dictionnaire Infernal).
Marut (hebr.: gorycz; Marout, Marot) - w tra dycji żydowskiej, anioł, który wraz z Harutem został wyposażony przez Boga ?we wszelkie pełnomocnictwa do sprawowania pieczy oraz nauczania rodzaju ludzkiego" (zob. Heywood, The Hierarchy of the Blessed Angels). Marut wy wodzi się z mitologii perskiej. O aniele imie niem Marut wspomina także Koran.
Maryja (Maria) - według apokryficznej Ewan gelii Pseudo Jana Maryja Dziewica była aniołem posłanym przez Boga, aby przyjęła Pana. "I kie dy zstępowałem na ziemię - mówi Jezus wszedłem jednym uchem Marii, a drugim wy szedłem" (zob. Siedem niebios i ziemia, s. 18; Ja mes, The Apocryphal New Testament, s. 191). W Li tanii loretańskiej Maryja nazywana jest 'królo wą aniołów'.
Masim - jeden z licznych aniołów strzegą cych bram Wschodniego Wiatru (zob. Ozar Mi drashim, t. 2, s. 316).
Maskelli (Maskelli-Maskello) -> Zarazaz
Maskiel - anioł strzegący pierwszego nieba (zob. Pirke Hejchalot). ziemią, ich głos rozbrzmiewa na wysokości". Iednym z maskim jest Mefistofeles (zob. Lenor mant, Chaldean Magie; Conybeare, The Testament >f Solomon).
Masleh - w okultyzmie, anioł, który 'poru szył chaos i stworzył cztery żywioły'. W legen dach żydowskich, Masleh jest władcą zodiaku. Jak czytamy w The Ancient's Book of Magic Mal chusa, 'za sprawą anioła Masleha moc i dzia łanie Logosu przenosi się do sfery zodiaku'.
Mas Masjasz - w Talmudzie Szabat, anioł wzywany w przypadkach chorób skórnych.
Masniel - anioł władający zodiakiem (zob. Cornelius Agrippa, Three Books o f Occult Philo sophy, t. 3).
Maspiel - anioł strzegący drugiego nieba (zob. Pirke Hejehalot).
Mastema (Mansemat) - anioł oskarżyciel; po dobnie jak szatan, z polecenia Boga pełni funkcję kusiciela i wykonawcy kar. Jest także księciem zła, niesprawiedliwości i potępienia (zob. Księga Jubileuszów, gdzie Mastema jest aniołem nie szczęścia, "ojcem wszelkiego zła, ale zarazem wiernym sługą Boga"; por. Flis, Jezus a demony, s. 62-63). Według legendy, to Mastema usiłował zabić Mojżesza, kiedy ten podróżował przez pu stynię, aby spotkać się z faraonem (por. Wj 4, 24), a następnie zatwardził serce władcy Egiptu (w Midraszu Abkir, aniołem tym jest Uza). Inna legenda głosi, że Mastema poprosił Boga, aby oszczędził część demonów i zezwolił zatrudnić je jako wykonawców Jego woli względem ludzi. Bóg przystał na tę propozycję i uwolnił 1 / 10 de monów, czyniąc je sługami Mastemy. Według niektórych źródeł Mastema pomagał egipskim czarownikom w ich magicznych sztuczkach, kie dy Mojżesz i Aaron stawili się przed faraonem (zob. Rousseau, Bóg zła, s. 45-46; Rubinkiewicz, Wprowadzenie do apokryfów Starego Testamentu, s. 90) (--> Belial; Szatan). W esseńskim Dokumencie Damasceńskim mowa o aniele wrogości, które to określenie odnosi się do Mastemy. [O Mastemie, aniele wrogości, mowa także w innym rękopisie qumrańskim, w Regule Wojny (zob. Tyloeh, Ręko pisy z Qumran nad Morzem Martwym, s. 176, 229) - przyp. tłum.]
mastinim - określenie aniołów oskarżycieli, których wodzem jest > Samael. U Bambergera (Fallen Angels), mastinim to 'najpotężniejsi anio łowie narodów'. W The Legends of the Jews Ginz berga, funkcję anioła oskarżyciela pełni Uza, anioł opiekuńczy Egiptu. Aniołem oskarżycie lem Izraela jest Eliasz (wówczas, gdy oskarża w imieniu narodu wybranego).
Masto - w Transcendental Magic Leviego, Ma sto jest "duchem mylących pozorów". Jest także jednym z duchów godziny dziesiątej (zob. Apo loniusz z Tiany, Nuetemeron).
Maszchit ("niszczyciel") - anioł sprawujący władzę nad śmiercią dzieci (zob. Ginzberg, The Legends of the Jews). W Zoharze jest on jednym z trzech demonów gehenny (piekła), odpowie dzialnych za ukaranie tych, którzy mają na su mieniu bałwochwalstwo, morderstwo lub kazi rodztwo (dwa pozostałe demony gehenny .to > Af i -> Chema). W Midraszu Tehilim (komen tarz do Psalmów) Maszchit jest jednym z pięciu aniołów kary, których Mojżesz spotkał w niebie. [W Talmudzie Maszchit jest jednym z pięciu -> aniołów zruszczenia (zob. Cohen, Talmud, s. 79) - przyp. tłum.]
Matafiel - jeden z siedmiu aniołów strzegą cych drugiego nieba (zob. Hejchalot Rabati).
Matakiel ("słodki") - jeden z siedmiu anio łów strzegących pierwszego nieba (zob. Hejcha lot Rabati).
Matanbukus (Matanbuchus, Mechembuchus, Meterbuchus, Beliar, Mastema) - w apokry ficznym Męczeństwie Izajasza, Testamencie Hioba i przedmowie do Wniebowstąpienia Izajasza, Ma tanbukus jest aniołem nieprawości, utożsamia nym z Beliarem ("Beliar, którego imię brzmi Matabukus"). Uważa się, że imię to pochodzi od wyrażenia: matan buka, co po hebrajsku zna czy: bezwartościowy dar, lub też jest zniekształ ceniem hebrajskiego słowa mitdabek, co oznacza "tego, który atakuje samego siebie", czyli złego ducha (zob. Flis, Jezus a demony, s. 67).
Matarel (Matariel) - w literaturze rabinac kiej i pseudoepigraficznej, anioł deszczu (funk cję tę pełnią także Ridja, Zalbesael i Batarel). W hebrajskiej Księdze Henocha Matarel jest jed nym z władców ziemskiego świata.
Matiel - w Heptameronie de Abano, w The Magus Barretta oraz w innych pismach okul tystycznych, anioł służący w piątym niebie. Jest władcą wtorku, a przywołuje się go z pół nocy.
Matlaj - według de Abano (Heptameron), je den z duchów planety Merkury, anioł środy, przebywający w trzecim niebie. Natomiast we dług Barretta (The Magus), mieszkaniec drugie go nieba, przywoływany ze wschodu.
Matmoniel - "święty sługa Boży" przywoły wany w Salomonowych zaklęciach magicznych, zwłaszcza w zaklęciu "sporządzania i używa nia" latającego dywanu (zob. Mathers, The Grea ter Key o f Solomon).
Matniel -> Maktiel
Matrona - Szechina, w Zoharze zwana "anio łem Pańskim".
Mawet - anioł śmierci (--> Malach ha-Mawet). Mawkiel - imię anioła znalezione na hebraj skim amulecie (kamea) mającym chronić przed złem (zob. Schrire, Hebrew Amulets).
Mazgarbiel - według de Abano (Heptame ron), anioł przebywający w czwartym niebie, przywoływany z północy. Mazgarbiel pełni służbę w Dniu Pańskim (niedziela). mądrość - w słowiańskiej Księdze Henocha
Mbriel - anioł sprawujący władzę nad wia trem (zob. M. Gaster, The Sword of the Moses).
McWilliams, Sandy - łysy anioł z opowia dania Marka Twaina Kapitana Stormfielda wizyta w niebie.
Meachuel - w literaturze okultystycznej (Szósta i siódma księga Mojrzeszowa), Meachuel jest jed nym z trzech aniołów w Trójcy Jedynego Bo ga, przywoływanych w zaklęciach magicznych (dwaj pozostali to Lebatej i Ketuel).
Mebabel - jeden z 72 aniołów rządzących 72 kwinariami zodiaku. Mebabela wzywają ci, któ rzy chcą zagarnąć cudzy majątek. Znany jest także jako obrońca niewinnie uciśnionych. Jego aniołem pokrewnym jest Tesogar (zob. Barrett, The Magus; Ambelain, La Kabbale Pratique; Ru nes, The Wisdom of the Kabbalah).
Mebahel - jeden z 72 aniołów noszących mi styczne imię Boga Szemhameforasz.
Mebahiasz - w kabale, anioł sprawujący pie czę nad obyczajami i religią; także anioł pomaga jący tym, którzy pragną potomstwa. Mebahiasz jest jednym z 72 aniołów noszących mistyczne imię Boga Szemhameforasz. Jego aniołem po krewnym jest Smat. Reprodukcję pieczęci Me bahiasza zob. w: Ambelain, La Kabbale Pratique, s. 289.
Mechaperiasz - jedno z wielu imion anioła Metatrona.
Mechiel - jeden z 72 aniołów zodiaku (zob. Runes, The Wisdom of the Kabbalah).
Mediat (Modiat) - król aniołów władają cych środą; także jedna z inteligencji planety Merkury (zob. de Abano, Heptameron; Malchus, The Secret Grimoire of Turiel).
Medorin - anioł niebiańskiego raju (zob. Zo har Bereszit 39b).
Medususjel - anioł szóstej godziny dnia, słu żący pod Samilem (zob. Waite, The Lemegeton).
Mefatiel - "ten, który otwiera drzwi"; stąd też - jak podaje Trachtenberg w Jewish Magic and Superstition - Mefatiel jest aniołem czczo nym przez złodziei i wszelkiego rodzaju rzezi mieszków.
Mefistofeles (Mefistofiel, Mefistofilis, Mefisto - "ten, który nie lubi światła") - imię pocho dzenia hebrajskiego (mefiz znaczy niszczyciel, a tofel - kłamca). Mefistofeles jest upadłym aniołem, jednym z siedmiu wielkich książąt piekła (jednym z -ł maskim). Według Corneliusa Agrippy Mefistofeles "przebywa poniżej plane ty Jowisz, a jego regentem jest Zadkiel, intro nizowany anioł świętego Jehowy" (zob. traktat magiczny Dr. Faust's Hóllenzwang). W The Histo ry of Magic Seligmanna, Mefistofeles jest "pod rzędnym demonem, upadłym aniołem, czasem dopuszczanym przed oblicze Boga, ale nie jest diabłem". W literaturze pięknej Mefistofeles jest albo sługą Szatana, albo też samym Szatanem. W Tragicznej historii doktora Fausta Marlowe'a Mefistofeles jest diabłem, który ma przez jakiś czas służyć Faustowi, a potem zabrać jego duszę do piekła (w dramacie pojawiają się także Lucy fer i Belzebub; dobrzy aniołowie nie są nazwani z imienia). W Fauście Goethego Mefistofeles, działając z rozkazu Szatana, zawiera pakt z Fau stem. Mefistofeles jest bohaterem nie ukończonej opery Busoniego (Doktor Faustus) po raz pierw szy wystawionej w Stanach Zjednoczonych w 1964 roku. [Występuje także m.in. w Scenach z "Fausta" Goethego na chór i orkiestrę Schumanna, Potępieniu Fausta Berlioza i Fauście Gounoda (zob. Kopaliński, Słownik mitów i tradycji kultury) - przyp. tłum.] Hegel widział w Mefistofelesie symbol "wartości negatywnej". [Według De Plancy'ego (Słownik wiedzy tajemnej, s. 119) Mefi stofelesa rozpoznaje się "po zimnym okrucień stwie, jadowitym śmiechu, który doprowadza do łez, i okrutnej radości, jaką wywołuje u niego czyjś ból" - przyp. tłum.]
Megidon -imię serafina w Mesjadzie Klop stocka.
Mehahel - w La Kabbale Pratique Ambelaina, anioł należący do chóru cherubinów.
Mehajasz - w La Kabbale Pratique Ambelaina, anioł należący do chóru księstw.
Mehalalel - anioł przywoływany w syryj skich zaklęciach magicznych (zob. Księga Opieki; Budge, Amulets and Talismans).
Mehekiel - jeden z 72 aniołów noszących mi styczne imię Boga Szemhameforasz.
Meher (Mitra) - w mandaizmie, jazata, czyli anioł sprawujący władzę nad światłem i spra wiedliwością (zob. Drower, The Mandaeans of Iraq and Iran).
Mehiel - w kabale, anioł sprawujący opiekę nad profesorami uniwersytetu, mówcami i pi sarzami. Jego aniołem pokrewnym jest Astiro (zob. Ambelain, La Kabbale Pratique).
Mehriel - w kabale, jeden z archaniołów.
Mehuman ("prawdziwie wierny") - jeden z siedmiu aniołów zamętu (zob. Ginzberg, The Legends of the ]ews).
Meil - anioł środy, przywoływany podczas obrzędów magicznych (zob. Barrett, The Magus, t. 2).
Meimeiriron - w dziele Izaaka ha-Kohena, Emanacje lewej strony, Meimeiriron jest czwartą z dziesięciu świętych sefirot, "personifikacją Che sed". Według ?mniej wiarygodnych źródeł", aniołem tej sefiry jest Zadkiel.
Melahel - jeden z 72 aniołów noszących mi styczne imię Boga Szemhameforasz (zob. Bar rett, The Magus, t. 2).
Melcharadónin - w tradycji gnostyckiej, jed na z dwunastu istot niebiańskich zrodzonych przez Jaldabaota (zob. Doresse, The Secret Books of Egyptian Gnostics).
Melchi(d)ael - książę aniołów przywoływa ny w Salomonowych zaklęciach magicznych. Na prośbę inwokanta może sprowadzić każdą wy braną przez niego kobietę (zob. Waite, The Book of Black Magic and of Pacts; Grimorium Verum).
Melchizedek (Melch-Zadok, "bóg Zedek jest moim królem" lub "mój król jest sprawiedli wością") - król prawości, którego Pseudo-Dio nizy nazywa "ulubionym aniołem Boga". Epi faniusz (Adversus Haereses) wymienia Melchize deka jako anioła chóru cnót. Według Pseudo -Tertuliana, Melchizedek to "niebiańska cnota wielkiej łaski, która czyni dla aniołów i cnót to, co Chrystus uczynił dla ludzi" (zob. Legge, Fo rerunners and Rivals of Christianity, t. 2, s. 148). W Biblii (Rdz 14, 17-20) Melchizedek jest legen darnym królem Szalemu (dawna nazwa Jero zolimy), który jako kapłan błogosławił Abraha ma, składając Bogu w ofierze chleb i wino. W mitologii fenickiej Melchizedek, zwany Sy dykiem,jest ojcem siedmiu elohim, czyli aniołów Bożej obecności. W gnostyckiej Księdze wielkiego tajemnego słowa Melchizedek nosi imię Zoroko tera. Hipolit Rzymski wspomina o sekcie, której przewodził niejaki Teodotus (zapewne chodzi o heretyków z III w. znanych jako Melchizede kianie), głoszącej, że Melchizedek jest "wy ższym bóstwem niż Chrystus" i 'prawdziwym pośrednikiem między Ojcem a Jego stworze niem'. ["Pod koniec III w. niejaki Heraks utrzy mywał, że Melchizedek był Duchem Świętym. W późniejszym czasie odłam manichejczyków szczególną czcią otaczał Melchizedeka jako jed nego z wysłanników dobrego Boga. Inni zno wu wierzyli, że był Synem Bożym, który ukazał się Abrahamowi pod ludzką postacią. Orygenes i Dydym uczynili z niego anioła" (zob. Masson, Slownik herezji w Kościele katolickim, s. 211) przyp. tłum.] R.H. Charles dołączył do wydania słowiańskiej Księgi Henocha (Enoch In tekst ("no wą wersję mitu Melchizedeka, będącą dzie łem pierwszych chrześcijan"), w którym Mel chizedek występuje jako boski potomek brata Noego, Nira. W dzieciństwie strzeżony przez archanioła Michała, po potopie został arcyka płanem, "Słowem Boga", królem Szalemu, "ma jącym moc czynienia wielkich cudów, o jakich ucho ludzkie nigdy przedtem nie słyszało". W Midraszu Tehilim (w komentarzu do Psalmu 76) Melchizedek jest utożsamiany z Semem, jed nym z synów Noego. To samo źródło prze kazuje legendę o Melchizedeku karmiącym zwierzęta w arce Noego. Spotkanie Abrahama z Melchizedekiem (opisane w Rdz 14, 17-24), zostało przedstawione na jednym z drzewory tów Biblii Kolońskiej (1478-1480); jest także te matem obrazów Rubensa oraz Diericka Boutsa (ok. 1415-1475).
Melech - anioł chóru potęg przywoływany w zaklęciach magicznych (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Melejal ("pełnia Boża") - w tradycjach o He nochu, anioł jesieni, władający trzema miesią cami roku (etiopska Księga Henocha).
Metek-I-Taus (Taus Metek, Metek Tawus) w religii Jezydów, anioł czczony pod postacią pawia. Jego imię jest parafrazą imienia buddyj skiego diabła (zob. Wall, Devils). Według For longa (Encyclopedia of Religions), "Metek-Tawus był aniołem lub demiurgiem, który stworzył Ewę z ciała Adama" (Taus-Metek).
Melba - wódz chóru płomieni, buddyjskiego odpowiednika serafinów (zob. Bławatska, Dok tryna tajemna).
Meliot - w apokryficznej Ewangelii Bartłomie ja, jeden z dziewięciu aniołów, którzy 'razem przebiegają krainy ziemskie i niebieskie' [W pol skim przekładzie Ewangelii Bartlomieja (zob. Apo kryfy Nowego Testamentu, t. 1, cz. 2) brak tego mo tywu - przyp. tłum.]
Melkejal (Machidiel) - anioł władający mar cem. "Na początku każdego roku - czytamy w etiopskiej Księdze Ilenocha - zjawia się Mel kejal i obejmuje rządy".
Melkiel - jeden z aniołów czterech pór roku, pełniący tę funkcję wraz z Helemelekiem, Me lejalem i Narelem.
Melkoutael - sefira Malchut w świecie berija (zob. Ambelain, La Kabbale Pratique).
Membra (logos) - Słowo Boże; hipostaza Bo ga; pośrednik (tj. anioł) Boży. W kabale żydow skiej, Membra to jedno z imion Boga (zob. Guig nebert The Jewish Worki in the Time of Jesus; Le normant, Chaldean Magicy.
Memeon -anioł przywoływany w błogosła wieństwie soli (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon).
Memsiel - jeden z głównych aniołów siód mej godziny nocy, służących pod Mendrionem (zob. Waite, The Lemegeton).
Memune ("pełnomocnik") - anioł służebny, dawca snów. jak głosi legenda, Memuneh spra wuje nadzór nad obrotami ciał niebieskich. Li czba mnoga od memune brzmi: memunim. W ży dowskiej magii obrzędowej memunim były uwa żane za demony (choć rabi Eleazar z Wormacji utrzymywał, że śą to aniołowie). Według hebraj skiej Księgi Henocha memunim należą do chóru aniołów pieśni pochwalnych.
Menadel - według Ambelaina, anioł chóru potęg; także jeden z 72 aniołów zodiaku (zob. Runes, The Wisdom of the Kabbalah). Menadel umacnia wygnańców w wierności i przywiąza niu do ziemi ojczystej. W kabale, jego aniołem pokrewnym jest Afut. Reprodukcję pieczęci Me nadela zob. w: Ambelain, La Kabbale Pratique, s. 273.
Menafiel - anioł jedenastej godziny dnia, słu żący pod Barielem (zob. Waite, The Lemegeton).
Menakel > Manakel
Mendrion - w kabale, najwyższy rangą anioł władający siódmą godziną nocy (zob. Waite, The Lemegeton).
Menerwa (Menwra) - jedna z dziewięciu No wensili, najwyższych bóstw religii Etrusków.
Meniel - jeden z 72 aniołów noszących mi styczne imię Boga Szemhameforasz (zob. Bar rett, The Magus, t. 2).
Menor - anioł przywoływany w zaklęciach Salomonowych, zwłaszcza podczas egzorcy zmów wosku (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon).
Mentor - anioł przywoływany podczas eg zorcyzmów wosku; > Menor (zob. Gollancz, Clavicula Salomonis).
Meresijm - anioł pierwszej godziny dnia, słu żący pod Samaelem (zob. Waite, The Lemegeton).
Meresin (Merasin, Meris, Metiris, Merihim, Meririm) - w Raju utraconym Miltona upadłe anioł, wódz mocy powietrznych. W A Theolo gical Discourse of Angels, Meresin (Miririm) jest jednym z czterech aniołów objawienia, a zatem świętym aniołem; z kolei w The Hierarchy of the Blessed Angels Heywooda, Meresin przebywa w piekle, gdzie jest władcą gromu i błyskawi cy, a zatem - najprawdopodobniej - anio łem upadłym.
Meriarijm - jeden z głównych aniołów go dzin nocnych, służący pod Sarkamiszem.
Meririm (Meresin) - u Barretta (The Magus, t. 1), Meririm jest złym duchem, którego św. Paweł w Liście do Efezjan (2, 2) nazywa "wład cą mocarstwa powietrza" (tj. Szatanem). Barrett twierdzi, że Meririm jest księciem aniołów, "którym dano moc wyrządzić szkodę ziemi i morzu" (zob. Ap 7, 2).
Merkawa - anioł rydwanu (cherubin).
merkawot ("rydwany") - istniało (lub istnie je) siedem merkawot, odpowiadających siedmiu niebiosom, czy też 'wizjom potęgi Bożej'. Przy równuje się je do > midot lub świętych > sefirot, i uważa się za personifikacje boskich przymio tów -aniołów pełniących służbę przy Tronie Chwały (zob. Scholem, Major Trends in Jewish Mysticism; Miiller, History of Jewish Mysticism; por. Za 6).
Merkury (gr. Hermes) - w kabale, anioł po stępu (funkcję tę przypisywano także Rafałowi; zob. Levi, Transcendental Magicy.
Merloj - "podrzędny" duch przywoływany w Salomonowych zaklęciach magicznych (zob. Grimorium Verum; Waite, The Book of Ceremonial Magic, s. 239; Shah, The Secret Lore o f Magic, s. 98).
Mermeot - w apokryficznej Ewangelii Bartło mieja, jeden z dziewięciu aniołów, którzy "ra zem przebiegają krainy ziemskie i niebieskie". [W polskim przekładzie Ewangelii Bartłomieja brak tego motywu; Mermeot jest tu natomiast jednym z przeciwników Szatana, "aniołem Bo żym", który ?powstrzymuje burze' (zob. Apo kryfy Nowego Testamentu, t. 1, cz. 2, s. 508) przyp. tłum.]
Merod - "przenajświętszy anioł" przywoły wany w zaklęciach magicznych (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon).
Merof - w okultyzmie, anioł pieczęci przy woływany podczas obrzędów magicznych !zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Meros - anioł dziewiątej godziny dnia, służą cy pod Wadrielem (zob. Waite, The Lemegeton).
Merroe - "przenajczystszy anioł" przywoły wany w Salomonowych zaklęciach magicz nych, zwłaszcza w zaklęciu miecza (zob. Gri rnorium Verum; Shah, The Secret Lore of Magic).
Mesjach - według Mathersa (The Greater Key of Solomon), anioł przywoływany w zaklęciu "wody i hizopu". Podczas obrzędów poprze dzających wypowiedzenie zaklęcia inwokant powinien recytować wyjątki z Psalmów 6, 64, 67 i 102.
Mesjasz - anioł utożsamiany z Chrystusem, Zbawicielem, Bogiem. Jak głosi legenda, Mesjasz był jednym z dwóch cherubinów z ognistymi mieczami w dłoni strzegących bram Edenu (dru gim miał być Metatron). Mesjasz jest > aniołem wielkiej rady, aniołem Pańskim, sefirą w świecie berija (kreacji), a według,niektórych źródeł, tak że Logosem i Duchem Swiętym. Święty Paweł w listach do Kolosan (1, 16) i Efezjan (1, 20-21) ma na myśli Mesjasza, kiedy mówi o aniele, któ rego Bóg "posadził po swojej prawicy na wyży nach niebieskich / ponad wszelką Zwierzchno ścią i Władzą, i Mocą, i Panowaniem"; podobnie Henoch, kiedy mówi o "wodzu dni" (zob. też Ambelain, La Kabbale Pratique).
Mesriel - anioł dziesiątej godziny dnia, słu żący pod Orielem (zob. Waite, The Lemegeton).
Mesukiel - trzecia z dziesięciu świętych sefi rot, porównywana lub utożsamiana z sefirą -> Malchut; także z Ajin Sof i Szechiną. Według Izaaka ha-Kohena jednakże z Mesukiel wydoby wają się światy okropności i niszczycielskich wyobrażeń, czego rezultatem jest podwójna emanacja: z jednej strony, siedmiu kolejnych grup czystych aniołów (świętych sefirot), a z dru giej - siedmiu obozów ciemnych duchów (se firot zła i nieczystości). Zob. Bamberger, Fallen Angels, s. 173.
Meszaber - w literaturze rabinackiej, anioł sprawujący władzę nad śmiercią zwierząt (zob. Ginzberg, The Legends of the Jews, t. 5, s. 57).
Meszarim - anioł, za sprawą którego Józef Karo miał wizję i na cześć którego księgę za wierającą opis tej wizji zatytułował Magid Me szarim. Anioł ten miał być duchem Miszny. Jó zef Karo (1488-1575) był mistykiem i kabalistą żydowskim, osiadłym, po wypędzeniu z Hisz panii, w Safedzie w północnej Palestynie (zob. Muller, History of Jewish Mysticism, s. 120; por. Unterman, Słownik tradycji i legend żydowskich, s. 143-144).
Meszulhiel - ostatnia spośród dziesięciu sefirot zła i nieczystości (zob. pisma Izaaka ha -Kohena; listę wszystkich sefirot, zarówno świę tych, jak i złych, podano w Apendyksie).
Metatiaks - w The Testament of Solomon Co nybeare'a, jeden z 36 duchów zodiakalnych, bę dących zarazem demonami chorób. Metatiaks wywołuje schorzenia nerek i tylko święty anioł > Adonael jest zdolny pokrzyżować jego nik czemne knowania (zob. Shah, The Secret Lore of Magic, s. 222).
Metatron (Metratton, Mittron, Metaraon, Mer raton, Matatron itd.) - w piśmiennictwie nie kanonicznym Metatron jest zapewne najwyż szym rangą hierarchą niebiańskim, pierwszym (a także ostatnim) z dziesięciu archaniołów świata berija. Zwany jest królem aniołów, księ ciem Bożego oblicza lub Bożej obecności, kanc lerzem niebios, aniołem przymierza, wodzem aniołów służebnych oraz mniejszym JHWH (tetragram). W niebie Metatron jest "przewod niczącym sądu niebios" (zob. Rubinkiewicz, Wprowadzenie do apokryfów Starego Testamentu, s. 88); na ziemi troszczy się, aby ludziom nie zabrakło pożywienia. W Talmudzie i Targu mach anioł ten jest pośrednikiem między sferą ludzką i boską. W ziemskim wcieleniu Metatron był patriarchą Henochiem, choć według Tanhu na Genesis (zob. New Jewish Encyclopedia, t. 1, s. 94) pierwotnie był aniołem Michałem. Wię kszość autorytetów talinudycznych sprzeciwia się jednak utożsamianiu Metatrona z Heno chem. W zagadkowej opowieści o zaślubinach Boga z Ziemią, Elohima z Edem (zob. Alfabet Ben Sira), Bóg domaga się od Ziemi "wypoży czenia" Adama na tysiąc lat. Kiedy Ziemia się zgadza, Bóg, w obecności archaniołów Michała i Gabriela, wystawia oficjalne pokwitowanie, które "po dziś dzień" przechowywane jest w archiwach niebiańskiego skryby, Metatrona. Metatron bywał utożsamiany z aniołem, z któ rym Jakub walczył w Penuel (por. Rdz 32), stró żem (Iz 21, 11-12), a także z Logosem, Urielem, a nawet Samaelem. Według niektórych źródeł, to właśnie o Metatronie mowa w Księdze Wyj ścia (23, 20-21): "Oto Ja posyłam anioła przed tobą, aby cię strzegł w czasie twojej drogi i do prowadził cię do miejsca, które ci wyznaczy łem. [...] imię moje jest w nim". Metatron bywa też utożsamiany z -ł aniołem wybawicielem i > Szechiną (którą niektóre źródła traktują ja ko żeński aspekt Metatrona). Trachtenberg w Jewish Magic and Superstition (s. 76) określa Metatrona jako "demiurga klasycznej mistyki żydowskiej". Według kabały, Metatron był aniołem, który prowadził dzieci Izraela przez pustynię. W literaturze okultystycznej, jest bra tem bliźniakiem (lub przyrodnim bratem) anio ła Sandalfona. Według hebrajskiej Księgi Heno cha Metatron jest najwyższym (pod względem wzrostu) aniołem niebios (być może tylko > Anafiel jest wyższy); jest także najpotężniej szym z aniołów, jeśli nie liczyć "ośmiu wielkich książąt, noszących imię swojego króla, JHWH". Jak głosi żydowska legenda, po wstąpieniu do nieba Henoch zamienił się w anioła Metatrona. "Bóg włożył swą własną koronę na głowę He nocha i dał mu siedemdziesiąt dwa skrzydła, a do tego niezliczoną ilość oczu. Ciało jego prze mieniło się w płomień, ścięgna w ogień, kości w żar, oczy w lampy, włosy w promienie świat ła" (zob. Graves, Patai, Mity hebrajskie, s. 106). Znaczenie imienia Metatron jest niejasne. Ele azar z Wormacji twierdził, że pochodzi ono od łac. metator (mierniczy lub prekursor). Hugo Odeberg wysunął hipotezę, że imię to jest po chodzenia hebrajskiego i stanowi "metonimię określenia Ťmały JHWHť". W myśl interpretacji Odeberga Metatron to "ten, który przebywa najbliżej Tronu Bożego" (według legendy Me tatron zamieszkuje siódme niebo, które jest sie dzibą Boga). Wezwany, Metatron zjawia się jako 'słup ognia, a jego twarz promienieje bla skiem jaśniejszym niż słońce". Gershom Scho lem, powołując się na Apokalipsę Abrahama, twierdzi, że Metatron to vox mystica Jahoela, czyli Boga. Metatron bywa też utożsamiany ze 'Sługą Pańskim" z Księgi Izajasza 53, w którego cierpieniach i śmierci teologia chrześcijańska upatruje zapowiedź męki Chrystusa (zob. Or linsky, The So-Called "Suf fering Servant" in Isaiah 53). Przekazywane przez tradycję 72 imiona Bo ga zdają się odpowiadać 72 imionom Metatro na; Suria, Tatriel, Sasnigiel, Lad, Jofiel - to tylko niektóre z nich. Talmud Jewamot (16b) przypisuje Metatronowi autorstwo wersetu 25 Psalmu 37 i współautorstwo wersetu 16 w Księ dze Izajasza 24. Zohar nazywa Metatrona laską Mojżesza, z której 'z jednego końca wydobywa się życie, a z drugiego - śmierć". W Traditions of the Jews (t. 2, s. 408) Eisenmengera, Metatron jest najwyższym rangą aniołem śmierci, które mu Bóg każdego ranka wydaje polecenia od­ nośnie do dusz, które mają być tego dnia 'za brane" do nieba. Polecenia te Metatron przeka zuje następnie swoim podwladnym, Gabrielowi i Samaelowi. Pogląd, że Metatron był aniołem potężniejszym niż Gabriel czy Samael, rejestrują także Chronicles of Jerahmeel: kiedy egipscy ma gowie, Jannes i Jambres, wstąpili do nieba (jak się zdaje, za pomocą czarów), dwaj biblijni anio łowie okazali się bezradni i dopiero Metatron zdołał zmusić nieproszonych gości do powrotu na ziemię. W Jalkut Hadasz Metatron jest anio łem "naznaczonym nad Michalem i Gabrielem". O rozmiarach Metatrona Zohar powiada, że anioł ten jest 'ogromny jak cały świat" (w trady cji rabinackiej równie wielki był Adam, zanim zgrzeszył). Jednym z sekretnych imion Meta trona jest Bizbul (zob. Wizje Ezechiela). King (The Gnostics and Their Remains, s. 15) twierdzi, że Metatron to "perski Mitra". Odeberg (3 Enoch) cytuje inne źródła wspierające ten pogląd. W angelologii żydowskiej Metatron jest "anio łem, który przed potopem nakazal innemu aniołowi obwieścić, że Bóg zamierza zniszczyć świat" (zob. [haslo] 'Metatron' w: New Jewish Encyclopedia, t. 8). Wśród licznych misji i czy nów przypisywanych Metatronowi wymienić należy powstrzymanie ręki Abrahama, kiedy ten sięgnął po nóż, aby złożyć ofiarę z syna (oca lenie Izaaka przypisywano także Michałowi, Zadkielowi, Tadielowi, oraz "aniołowi Pańskie mu", o którym mówi Księga Rodzaju 22,11-15). Według Talmudu Awoda Zara 3b, ?Metatron po maga Bogu w nauczaniu młodzieży. Podczas gdy Bóg poświęca tej pracy ostatnie trzy go dziny dnia, Metatron pelni tę funkcję przez re sztę doby" (zob. Cohen, Talmud, s. 77-78; por. Unterman, Encyklopedia tradycji i legend żydow skich, s.178; Ze skarbnicy midraszy, s. 16, 245, 253 i 107; Graves, Patai, Mity hebrajskie, s. 106, 110).
Metrator - "przenajświętszy anioł" przywo ływany w zaklęciach magicznych, zwłaszcza w zaklęciach "igły i innych wyrobów metalo wych", w czasie których inwokant winien re cytować Psalmy 31 i 42.
Miahel - jeden z 72 aniołów 72 kwinarii zo diaku (zob. Runes, The Wisdom of the Kabbalah).
Mibi - anioł służebny przywoływany pod czas obrzędów kabalistycznych (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Michał ("któż jak Bóg') - w tradycji biblijnej i pobiblijnej, w literaturze chrześcijańskiej, żydowskiej i muzułmańskiej Michał jest zgodnie uważany za najpotężniejszego z aniołów. Anioł ten wywodzi się z mitologii Chaldejczyków, którzy czcili go jako bóstwo. W tradycji żydowskiej Michał jest wodzem chóru cnót i archaniołów, księciem Bożej obecności, aniolem skru chy, sprawiedliwości, miłosierdzia i uświęce nia; jest także władcą czwartego nieba, aniolem opiekuńczym Izraela, stróżem Jakuba, pogromcą Szatana. [W Biblii Michał jest księciem aniołów, wspierającym Izraela w walce z Persami, a także zapowiedzianym obrońcą narodu wy branego (ludu Bożego) w czasach ostatecznych (zob. Dn 10,13. 21; 12, 1). W Apokalipsie św. Ja na (12, 7-9), Michał jest wodzem zastępów niebiańskich walczących ze Smokiem (Szatanem); w wyniku walki na niebie "został strącony wielki Smok, [...] a z nim strąceni zostali jego aniołowie" - przyp. tłum.] Sekretne imię Mi chała brzmi: Sabatiel. W mitologii islamu anioł ten nosi imię Mika'il. Jako wybawiciel wierzą cych stanowi odpowiednik Saoszjanta (zbawi ciela) z Zend Awesty. Midrasz Raba (Exodus 18) przypisuje Michałowi autorstwo całego Psalmu 85. Ponadto Michała utożsamiano z aniołem, który rozgromił wojska Sennacheryba (czyn ten przypisywano także Urielowi, Gabrielowi i Ra mielowi), oraz aniołem, który powstrzymał dłoń Abrahama, kiedy ten chciał złożyć w ofie rze Izaaka (ten czyn z kolei przypisywano również Tadielowi i Metatronowi). W tradycji żydowskiej (zob. Ginzberg, The Legends of the Jews, t. 2, s. 303), ?ogień, który Mojżesz widział w płonącym krzewie, miał wygląd Michała, który zstąpił z niebios jako zwiastun Szechiny' (aniołem płonącego krzewu zazwyczaj nazywa się > Zagzagela). Według Talmudu Berachot 35 (w komentarzu do Księgi Rodzaju 18,1-10) Sara rozpoznała Michała w jednym z trzech "mężów, których gościł Abraham. Legenda głosi, że Michał - wraz z Gabrielem, Urielem, Ra fałem (Rafaelem) i Metatronem - uczestniczył w pogrzebie Mojżesza i wówczas ?tocząc rozprawę z diabłem spierał się o ciało" Prawodaw cy (zob. Jud 9; por. apokryficzne Wniebowzięcie Mojżesza). W tekstach mistycznych i okultystycznych Michał często jest utożsamiany z Duchem Swiętym, Logosem, Bogiem, Metatronem. W greckiej Apokalipsie Barucha Michał "dzierży klucze do Królestwa Niebieskiego" (w tradycji ludowej funkcję tę zazwyczaj pełni św. Piotr). [W południowosłowiańskiej wersji tego apokry fu Michał trzyma w ręku nie klucze, ale "ogrom ną skarbonę, głęboką jako przestworza dzielące ziemię do nieba", w którą anioł ten 'zbiera lu dzkie modlitwy" (zob. Objawienie Barucha, w: Siedem niebios i ziemia, s. 41) - przyp. tłum.] Według najwcześniejszych tradycji islamu, Mi chał przebywa w siódmym niebie 'na brzegu Wielkiego Morza, otoczony niezliczonymi za stępami aniołów'; ma szmaragdowe skrzydła i "okrywają go szafranowe włosy, z których każdy ma miliony twarzy i ust, i tyleż samo języków, które w milionie dialektów błagają Allaha o zmiłowanie". W mitologii staroperskiej Michał nosił imię Beszter, 'ten, który troszczy się o wyżywienie ludzkości', wskutek czego by wa utożsamiany z Metatronem (zob. Sale, Pre liminary Discourse, w: The Koran). Zgodnie z tą samą tradycją cherubiny zostały stworzone z łez, które Michał uronił nad grzechami wie rzących. Chrześcijanie modlą się do św. Michała Archanioła jako anioła dobrej śmierci, który prowadzi dusze zbawionych do 'wiecznej światłości". W tradycji żydowskiej Michał jest "wicekrólem niebios", a zatem pełni funkcję, którą przed swym upadkiem sprawował Szatan (zob. Regamey, YVhat Is an Angel?). Obok Ga briela, Michał był aniołem szczególnie chętnie portretowanym przez dawnych mistrzów ma larskich. Najczęściej jest on przedstawiany ze skrzydłami, jako wojownik Boży i pogromca Smoka (później funkcją tą zaczął się dzielić ze św. Jerzym). Jako anioł ważący dusze w dniu Sądu Ostatecznego (funkcję tę pełni wraz z Dokielem, Zehanpurju i innymi), trzyma w dło ni wagę sprawiedliwości. Fra Filippo Lippi, w szkicu reprodukowanym w: Jameson, Le gends of the Madonna, s. 436, przedstawił Michała na kolanach, ze świecą w dłoni, zwiastującego Maryi jej bliską śmierć (z kolei aniołem, który zwiastował Dziewicy narodziny Jezusa, był Gabriel). To samo źródło przytacza legendę o tym, jak Michał odciął ręce "pewnemu niegodziwe mu arcykapłanowi żydowskiemu", usiłującemu wywrócić mary, na których leżało ciało zmarłej Maryi (wskutek interwencji św. Piotra ręce "zuchwałego Żyda" na powrót połączyły się z ciałem). W jednym z rękopisów qumrańskich, Re gule Wojny, Michał jest nazywany "Księciem Swiatłości". Dowodzi on aniołami światłości w bitwie przeciwko legionom duchów ciemno ści, których wodzem jest demon Belial (zob. Ty loch, Rękopisy z Qumran nad Morzem Martwym, s. 229, 240-241). W The Legends of the ]ews Ginz berga, Michał jest zwiastunem -> Szechiny; aniołem, który sprowadził Asenat do Palesty ny, jako żonę dla Józefa (zob. Graves, Patai, Mi ty hebrajskie, s. 252); aniołem, który ocalił towarzyszy Daniela z płomieni; pośrednikiem mię dzy Mordechajem i Esterą; aniołem, który zburzył Babilon i który zawiadomił upadłych aniołów o Potopie (por. Cohen, Talmud, s. 76; Unterman, Słownik tradycji i legend żydowskich, s.179-180). Jak głosi legenda, gdy Michał płacze, jego łzy przemieniają się w drogocenne kamie nie. W poemacie Longfellowa The Golden Legend Michał jest duchem planety Merkury i "udzie la daru cierpliwości". Michał jest też jednym z głównych bohaterów Boskiej komedii Dantego i Raju utraconego Miltona. W literaturze współczesnej pojawia się w powieści Roberta Nathana The Bishop's Wife, oraz w wierszu Williama But lera Yeatsa Róża pokoju. W roku 1950 papież Pius XII ogłosił Michała Archanioła patronem policjantów.
Mlichar (Micheus) - w gnostycyzmie, jedna z istot niebiańskich sprawujących pieczę nad źródłami wody życia;
Micheu - w gnostycyzmie, istota niebiańska "ustanowiona [wraz z Micharem] nad wodami życia" (zob. Bruce Papyrus [Papyrus Brucianus]).
Micheus -> Michar
Micpad - jedno z wielu imion anioła Metatrona.
Micrael (Mizrael) - w kabale, jeden z archaniołów. Micrael nakłania podwładnych do po słuszeństwa zwierzchnikom. Jest jednym z 72 aniołów noszących boskie imię Szemhamefo rasz. Jego aniołem pokrewnym jest Homot. Re produkcję pieczęci Micraela zob. w: Ambelain, La Kabbale Pratique, s. 289.
Micraim (hebr.: Egipt) - anioł stróż Egiptu; -ł Uza; Rahab (zob. Bamberger, Fallen Angels).
Midael - "wódz i kapitan" armii niebiańskiej. W The Magus Barretta, anioł chóru wojowników (por. Ps 34, 8; 35, 5-6). Midaela wspomina także Mathers w The Greater Key of Solomon.
Midrasz - jedno z wielu imion anioła Meta trona.
Miel - anioł środy (zob. de Abano, Heptame ron). W The Secret Lore of Magic Shaha, Miel jest jednym z trzech aniołów planety Merkury (dwaj pozostali to Rafał i Serafiel).
Migon - jedno z wielu imion anioła Metatro na (zob. hebrajska Księga Henocha).
Mihael - w kabale, anioł sprawujący pieczę nad wiernością małżeńską i płodnością. We dług Ambelaina (La Kabbale Pratique) Mihael jest aniołem chóru cnót. W The Magus Barretta jest on jednym z 72 aniołów noszących mistyczne imię Boga Szemhameforasz.
Miha'il - w mitologii islamu, anioł drugiego nieba; także wódz aniołów przybierających po stać orłów i głoszących chwałę Allaha (zob. Ha stings, Encyclopaedia of Religion and Ethics, t. 4, s. 619).
Mijkol - anioł pieczęci, przywoływany w za klęciach magicznych (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa).
Mikael - anioł sprawujący nadzór nad decyzjami monarchów, wielmożów i władców; po maga w wykryciu spisku przeciwko państwu. Aniołem pokrewnym Mikaela jest Arpien (zob. Ambelain, La Kabbale Pratique, s. 277).
Mikail lub Michael - w mitologii arabskiej, anioł stróż przywoływany podczas egzorcyz mów (zob. Hughes, (has3o] "Angels" w: A Dic tionary of Islam).
Mikiel - jeden z 72 aniołów władających znakami zodiaku (zob. Runes, The Wisdom of the Kabbalah).
Mikroprozop - w kabalistycznej kosmogonii, "lewa strona" czynnego dobra. Mikropro zop powstał z sześciu świętych sefirot, od czwartej do dziewiątej (zob. Runes, The Wisdom of the Kabbalah).
Miliel - środowy anioł przebywający w trze cim niebie (zob. de Abano, Heptameron). Z kolei według Barretta (The Magus) Miliel jest mieszkańcem drugiego nieba. Niezależnie od tego, które niebo jest jego siedzibą, przywołuje się go z południa.
Milkiel (Melekjal, Tamani - 'moim króle stwem jest Bóg") - w Zoharze, anioł wiosny. Według Charlesa (The Book of Enoch), imię Mil kiel utworzone zostało przez 'inwersję' imienia -> Helemelek. Zdaniem Bartom (Origin of the Names of Angels) Milkiel sprawuje władzę nad miesiącami letnimi.
Miniel - w tradycji okultystycznej, jeden z wysokich hierarchów niebiańskich, który, przywołany, może wzbudzić miłość w nieczu łej i obojętnej kobiecie; aby zaklęcie poskutko wało, inwokant musi je wypowiedzieć zwró cony twarzą na południe (zob. Barrett, The Ma gus). Miniela wzywa się także w zaklęciach "sporządzania i używania" latającego dywa nu. Jedno z takich zaklęć cytuje Shah w Oc cultism, s. 167 (zob. Apendyks).
Mirael - "wódz i kapitan" armii niebiańskiej, przywoływany podczas Salomonowych obrzę dów magicznych (zob. Mathers, The Greater Key of Solomon, s. 112).
Miri - anioł godziny z wiersza H.D. [Hildy Doolittle] Sagesse. O aniele tym wspomina Am belain w La Kabbale Pratique; stąd też amerykańska poetka zaczerpnęła imiona aniołów po jawiających się w jej utworach.
Miriael - anioł chóru wojowników. Według Barretta (The Magus, t. 2, s. 58), źródłem imienia Miriael są Psalmy 34 i 35, gdzie mowa o "aniele Pana" i "aniele Pańskim".
Misabu - w okultyzmie, anioł służebny Ar kana, poniedziałkowego króla aniołów powie trza (zob. de Abano, Heptameron; Shah, Occul tism, s. 49).
Misaln - jeden z aniołów Księżyca, przywoływany w zaklęciach magicznych, pełniący służbę w poniedziałek (zob. Shah, The Secret Lore of Magic, s. 296).
Nigdy nie jest za późno, by zacząć podążać w odpowiednim kierunku.
Seth Godin

Czym gardzisz? Po tym poznać, kim jesteś naprawdę. Frank Herbert – Diuna
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 25080
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 380 razy
Otrzymał podziękowań: 300 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

PoprzedniaNastępna

Wróć do Angelologia

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 0 gości