Asatru

Ásatrú

Postautor: Elie » 05 cze 2014, 19:41

Ásatrú – politeistyczna religia oparta na wierzeniach zawartych w mitologii nordyckiej, której świat bogów reprezentują dwie dynastie Asów i Vanów. Stanowi ona próbę odtworzenia wierzeń dominujących w Europie Północnej przed przyjęciem chrześcijaństwa. Zaliczana jest do neopogańskich ruchów religijnych.

Nazwa Ásatrú, powstała w XIX wieku, wywodzi się z języka islandzkiego (bardzo zbliżonego do języka staronordyckiego) i jest złożeniem dwóch wyrazów. Pierwszy z nich odnosi się do jednej ze wspomnianych grup bogów - Asów, drugi to wyraz używany na oznaczenie "religii" lub "wierzeń". Aczkolwiek w języku staronordyckim nie istniało słowo o takim znaczeniu, a trú (lub tro) znaczyło raczej "prawda" lub "lojalność".

Inne określenia używane to: heiðni, czyli dosłownie "pogaństwo", forn siðr, czyli "dawne zwyczaje" lub "odynizm".

Pradawna religia
Wiadomości na temat pradawnych wierzeń mieszkańców tej części Europy są fragmentaryczne, a niekiedy sprzeczne. Ważnym źródłem wiedzy są takie dzieła literatury islandzkiej jak Edda czy sagi, które powstawały w XII-XIV wieku. Pewne informacje przynoszą badania współczesnego folkloru oraz znaleziska archeologiczne, a także badania porównawcze innych przedchrześcijańskich systemów religijnych Eurazji: mitologii Celtów, Greków i Rzymian a także wczesnego hinduizmu.

Współczesne wierzenia
Ze względu na wyparcie starych wierzeń przez chrześcijaństwo, współcześni wyznawcy Ásatrú zechcieli je zrekonstruować. Ich wyznawcy klasyfikowani są zazwyczaj jako neopoganie, choć wielu z nich odrzuca tę etykietę. Wierzenia i rytuały rekonstruowane są na podstawie historycznych zapisków, zwłaszcza tych przekazanej przez dzieła literackie. Ze względu na skąpość tego materiału, mogą one różnić się wśród różnych grup i jednostek.

Wierzenia te, które zniknęły praktycznie na wiele wieków, zaczęły odżywać w XIX wieku w okresie romantyzmu. Pierwsze zorganizowane grupy wyznawców pojawiły się w Niemczech na początku XX wieku. Kilku pierwszych członków partii nazistowskiej było członkami Towarzystwa Thule, które zajmowało się właśnie studiowaniem germańskich starożytności. Aczkolwiek wydaje się, że tworzyli oni margines aparatu partyjnego.

Drugie ożywienie przypada na lata 60. i 70. XX wieku. Wówczas to Ásatrú została uznana przez rząd Islandii za oficjalną religię. Doszło do tego w 1973, głównie dzięki staraniom Sveinbjörna Beinteinssona. Mniej więcej w tym samym czasie pojawiły się pierwsze tego typu ruchy w Kanadzie (z czasopismem "The Odinist") i Stanach Zjednoczonych (najbardziej znane Asatru Folk Assembly). Wiara w Odyna pojawiła się także w Wielkiej Brytanii. Wyznawców Ásatrú znaleźć można właściwie na całym świecie, choć najbardziej popularna jest w Europie Zachodniej i Skandynawii, a także w Ameryce Północnej, Australii i Nowej Zelandii. W Polsce od 2010 roku funkcjonuje nieformalna grupa Asatru Polska oraz kindred Wilcza Rodzina. W 2013 roku powstała równoległa inicjatywa Stowarzyszenie Asatryjskie Midgard - zrzeszające kilkunastu polskich wyznawców Asatru.

Związki wyznaniowe Ásatrú generalnie zorganizowane są na zasadach demokratycznych, inspirowanych głównie pragermańskimi formami podejmowania decyzji w postaci thingów, czyli zgromadzeń wszystkich wolnych członków wspólnoty. Ważnym elementem są indywidualne prawa oraz wolność słowa. Jednocześnie brak jest centralnej władzy, zwłaszcza że większość tych grup jest raczej mała i podzielona.


Główne cechy
Są to wierzenia politeistyczne – w ich założeniach jest zarówno wiara jak i oddawanie czci wielu Bogom i Boginiom (na równych prawach), duchom oraz przodkom – są to również tym samym wierzenia wiążące ich wyznawców zarówno z ich pochodzeniem pod kątem przodków jak i z ziemią rodzinną. Nie oznacza to zamknięcia jedynie dla osób pochodzenia skandynawskiego. Istotna jest tu idea więzi z korzeniami. Problemem jednak dla osób “z zewnątrz”, jest brak obyczaju – który w pierwszym pokoleniu musi dopiero być stworzony, w odróżnieniu od ludzi żyjących z danymi wierzeniami i zwyczajami z pokolenia na pokolenie, nawet jeśli nie nazywają tego wiarą. Są to wierzenia rekonstrukcjonistyczne – w ujęciu ogólnym – zakładają bowiem odtwarzanie obyczajów oraz kultów religii i wierzeń z terenów Europy uznanych współcześnie za wymarłe (nie do końca słusznie) na skutek jej schrystianizowania. Wierzenia te są uznawane za religię natury, w tym sensie iż ich wyznawcy czują się częścią natury. Nie odrzucają zdobyczy technologicznych, lecz starają się żyć w zgodzie z naturą i jej prawami, koegzystując z nią a nie tylko eksploatując. Nie roszczą sobie one sobie prawa do “prawdy absolutnej”, lub też jedynej słusznej religii czy systemu wierzeń dla świata. Nie są też w żaden sposób religią scentralizowaną – jest wiele klanów, których obyczaje mogą się różnić, tak jak dawniej różniły się obyczaje poszczególnych plemion. Ich wyznawcy starają się patrzeć na świat taki jakim jest dziś a nie w IX czy X wieku n.e.- wierzą w pewną formę przeznaczenia z elementami determinizmu określanego jako Wyrd, co jednak nie oznacza w ich wypadku biernego poddania się biegowi rzeczy – nie jest więc jednoznaczne z fatalizmem. Można by rzec iż polskie porzekadło, iż każdy jest kowalem swojego losu, oddaje trafnie tę filozofię – o ile dopuścimy, że na efekty kucia wpływają również czynniki zewnętrzne. Pewną istotą tych wierzeń jest też wiara w wyższą, bliżej nieokreśloną siłę, która jest z nimi związana wzajemnymi zależnościami, i której są też częścią oraz przyjmująca między innymi formy Bogów i Bogiń, przy czym zarówno Bóstwa jak i duchy są traktowane jako realne byty, które nawet jeśli niewidzialne, są wyczuwalne. Mentalne obrazy tych bytów budowane w mitach i legendach mają za zadanie przybliżyć nam ich zrozumienie i nasz związek oraz wzajemne relacje z nimi. Wszystko oddziałuje na wszystkim, tworząc całość. Cześć Bóstwom jest oddawana nie tylko w formie rytuałów, lecz poprzez całe swoje życie – sposób postępowania i zachowanie zasad. Relacje między wyznawcami a Bogami również nie mają charakteru uległości, gdyż Ci ostatni nie są traktowani jako władcy absolutni, lecz raczej jako potężniejsi członkowie danego klanu. Nie istnieje wiara w grzech, czy też winę wrodzoną człowieka, tym samym nie ma potrzeby oczekiwania jakiejkolwiek nagrody po śmierci, jednakże istnieje idea życia pozagrobowego, w którym tych żyjących zgodnie z zasadami czeka spotkanie z członkami klanu i wspólne życie, a tych, którzy się owym zasadom sprzeniewierzają czeka wykluczenie z klanu i samotne życie w mglistej i nudnej pustce. W ograniczonym zakresie jest również możliwa reinkarnacja w zakresie linii rodzinnej danego klanu. Nie istnieje żadna księga, którą można by przyrównać do Biblii – owszem są teksty pisane, zawierające mity i przekazy ale żaden z nich nie jest traktowany jako objawiony. Uznawane są jedynie dwa źródła wiedzy o świecie – pierwszym jest sam świat, ukazujący nam swoje prawa. Drugim jest mądrość i wiedza (w tym również instynkt, przeczucia, zachowania etc.) odziedziczona po przodkach. Połączenie tych dwóch źródeł z historycznymi tekstami (Eddy, Sagi, inskrypcje runiczne) oraz naukowymi interpretacjami współczesnymi znalezisk archeologicznych dotyczących życia i śmierci dawnych ludów Germańskich, daje możliwość kształtowania światopoglądu i postawy życiowej. Na koniec najważniejsze – zasady jakimi kierują się Heatini: odwaga, honor, znaczenie rodziny i pochodzenia, siła, wolność, lojalność wobec klanu, oraz radosne i pełne doznań życie. Nie mają one znaczenia dogmatów, czy też przykazań, jednakże są pewnymi zaleceniami stylu życia.

Dziewięć szlachetnych cnót
Dziewięć szlachetnych cnót (ang: The Nine Noble Virtues, albo NNV) to zbiór moralnych porad spisanych przez Johna Yeowella (a.k.a Stubba) i Johna Gibss-Bailey'a (a.k.a Hoskuld) na potrzeby Rytu Odyńskiego w latach siedemdziesiątych.

Są one oparte na cnotach historycznego pogaństwa nordyckiego, zebrane z różnych źródeł, w tym Eddy Poetyckiej (szczególnie Havamal i Sigrdrífumál), oraz sag islandzkich). Występują w paru wariantach.

Ryt Odyński
Odwaga
Prawda
Honor
Wierność
Samodyscyplina
Gościnność
Pracowitość
Samozaufanie
Wytrwałość

Asatru Folk Assembly
Siła jest lepsza od słabości.
Odwaga jest lepsza od tchórzostwa.
Radość jest lepsza od poczucia winy.
Honor jest lepszy od niesławy.
Wolność jest lepsza od niewoli.
Pokrewieństwo jest lepsze od wyobcowania.
Realizm jest lepszy od dogmatyzmu.
Męstwo jest lepsze od braku ducha.
Pochodzenie jest lepsze od uniwersalizmu.

Obrazek
http://pl.wikipedia.org/wiki/%C3%81satr%C3%BA
Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego postu.
https://www.youtube.com/watch?v=iOxzG3j ... ture=share

W życiu wszystko ma swoja cenę, musisz tylko rozważyć czy chcesz ją zapłacić.

Najważniejsze w życiu nie jest to,  co zdobędziesz,  ale to, w jaki sposób zdobywanie tego zmieniło i zbudowało ciebie.
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 31325
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 2149 razy
Otrzymał podziękowań: 2100 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Re: Ásatrú

Postautor: Elie » 05 cze 2014, 23:09

Autor - Ulf

Obrazek


Asatru jest politeistyczną religią rekonstrukcjonistyczną opierająca się na przedchrześcijańskich wierzeniach ludów germańskich. Rekonstrukcjonistyczna dlatego, ze nie ma realnej ciągłości przekazu – jest za to historyczna - o ile możemy w ten sposób określić przekaz zawarty w źródłach pisanych, w czasach gdy chrześcijaństwo oficjalnie wyparło Förn Sidr czyli Stary Zwyczaj, jak czasami jest również nazywane Asatru. Oczywiście przed dwoma tysiącami lat nikt nie określał swojej religii jako Asatru – jest to nazwa współczesna oznaczająca wiarę w Asów czyli w jeden z boskich rodów należący do nordyckiego panteonu. Odyn, Thor, Freyja oraz pojęcia takie jak Ragnarok, berserk, runy - powinny, jak sądzę, wywołać odpowiednie skojarzenia u każdego.

Tak, to właśnie jest Asatru.

To i jeszcze więcej, o wiele więcej. Nie tylko wiara w bogów, nie tylko religia, nie tylko święta, kult i obrzędy (takie jak Sumbel czy Blot), ale przede wszystkim sposób widzenia świata i roli jaka pełni w nim każda jednostka, sposób życia zgodny z asatryjską etyką, gdzie przyjaźń, honor, odpowiedzialność, odwaga nie są pustymi pojęciami. W przeciwieństwie do wielu współczesnych religii będących postmodernistycznym konglomeratem dopasowywanym do potrzeb swoich wyznawców, i mówiących: rób co chcesz, wierz w co chcesz, żyj jak chcesz, wszystko jest i tak jednością a jedność jest wszystkim – Asatru wymaga od swych wyznawców jasno sprecyzowanej postawy wobec bogów własnych i cudzych oraz wobec społeczeństwa w którym się żyje i grupy z którą się identyfikuje. Nasi bogowie nie są władcami absolutnymi i nieomylnymi - tak samo jak i my podlegają, zdeterminowanemu w wielkiej sieci losu Wyrd, przeznaczeniu. Są naszymi przyjaciółmi i krewnymi, obecnymi i towarzyszącymi nam w codziennym życiu. Bardzo potężnymi przyjaciółmi...

Asatryjczycy oddają cześć tylko swoim bogom - uznają jednak ze istnieją tez inni bogowie i odnoszą się do nich z szacunkiem.

Asatru jest religią naturalną co nie oznacza ze jest religią natury sensu stricte, lecz jedynie to, ze nie jest religią objawioną.

Jest to też, jak prawie wszystkie, współczesne religie (neo)pogańskie, religią z wyboru, a nie dziedziczoną po „przodkach” i jako taka jest otwarta dla wszystkich, którzy przyjmują jej wartości za swoje. Więzy krwi, tak ważne w dawnych plemiennych strukturach, są w tym przypadku traktowane symbolicznie jako więzy wyznawców uznających tę samą drogę godnego życia, tych samych Bogów, ten sam kodeks etyczny. Wiec nie tylko pokrewieństwo lub znajomość, lecz odwołanie się do wspólnej wszystkim wizji świata i życia - jest tym co łączy wszystkich asatryjczykow.

Oczywiście, jak w każdej ścieżce religijnej, tak i w Asatru istnieją różne nurty, te bardziej konserwatywne i te bardziej liberalne - ale wszystkie bazują na jednym - na "asa-tru", na wierności swoim bogom, na wierności Asom.
https://www.youtube.com/watch?v=iOxzG3j ... ture=share

W życiu wszystko ma swoja cenę, musisz tylko rozważyć czy chcesz ją zapłacić.

Najważniejsze w życiu nie jest to,  co zdobędziesz,  ale to, w jaki sposób zdobywanie tego zmieniło i zbudowało ciebie.
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 31325
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 2149 razy
Otrzymał podziękowań: 2100 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Re: Ásatrú

Postautor: Elie » 15 cze 2014, 23:32

To co mnie się podoba w społeczności asatryjskiej, to 9 szlachetnych cnót i ryty Odynskie, wyzej juz wymienione ale powtórzę;

Dziewięć szlachetnych cnót
Dziewięć szlachetnych cnót (ang: The Nine Noble Virtues, albo NNV) to zbiór moralnych porad spisanych przez Johna Yeowella (a.k.a Stubba) i Johna Gibss-Bailey'a (a.k.a Hoskuld) na potrzeby Rytu Odyńskiego w latach siedemdziesiątych.

Są one oparte na cnotach historycznego pogaństwa nordyckiego, zebrane z różnych źródeł, w tym Eddy Poetyckiej (szczególnie Havamal i Sigrdrífumál), oraz sag islandzkich). Występują w paru wariantach.

Ryt Odyński
Odwaga
Prawda
Honor
Wierność
Samodyscyplina
Gościnność
Pracowitość
Samozaufanie
Wytrwałość

Asatru Folk Assembly
Siła jest lepsza od słabości.
Odwaga jest lepsza od tchórzostwa.
Radość jest lepsza od poczucia winy.
Honor jest lepszy od niesławy.
Wolność jest lepsza od niewoli.
Pokrewieństwo jest lepsze od wyobcowania.
Realizm jest lepszy od dogmatyzmu.
Męstwo jest lepsze od braku ducha.
Pochodzenie jest lepsze od uniwersalizmu.




Doczytałam się jeszcze kilku ważnych cnót przestrzeganych wśród ludzi Asatru.;


Nie liczy się bogactwo, kariera. To przyjaźń i rodzina są największymi dobrami w życiu człowieka.
To kim jesteśmy i jacy jesteśmy zawdzięczamy rodzicom, dziadkom, rodzeństwu, krewnym, całej rodzinie, której jesteśmy częścią... i która jest częścią nas. ( Ulf)







https://docs.google.com/forms/d/1EITz5S ... 8/viewform
https://www.youtube.com/watch?v=iOxzG3j ... ture=share

W życiu wszystko ma swoja cenę, musisz tylko rozważyć czy chcesz ją zapłacić.

Najważniejsze w życiu nie jest to,  co zdobędziesz,  ale to, w jaki sposób zdobywanie tego zmieniło i zbudowało ciebie.
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 31325
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 2149 razy
Otrzymał podziękowań: 2100 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Panteon bogów germańskich

Postautor: szamka » 22 cze 2015, 22:18

Frey (Frejr)
Brat Freyi, bóg światła, urodzaju i bogactwa.

Odyn (Wodan)
Jeden z głównych bogów północnych Germanów. Pan bogów i świata, bóg wojny i zwycięstwa, władca poległych w boju wojowników. Bóg poezji i mądrości, wynalazca znaków runicznych. Posiadał moc magiczną, znał sztukę zaklęć i czarów (dzięki zdobyciu miodu poezji, za który oddał jedno oko). Odyn występował jako krzepki, długobrody, jednooki starzec, ubrany w błękitny płaszcz i szerokoskrzydły kapelusz. Przedstawiano go również jako wojownika w hełmie, z tarczą i włócznią zwaną Gungnir. Odyn potrafił zmieniać się w zwierzęta. U południowych Germanów nosił imię Wodan (Wotan) i był bogiem wojny, zwycięstwa, zmarłych i założycielem wielu rodów książęcych. Kult Odyna często sprawowano w górach.

Njerd (Njörd)
W religii północnych Germanów bóg urodzaju, płodności, bogactwa. Opiekował się myśliwymi i żeglarzami, był władcą wiatrów na morzu i lądzie. Członek rodu Wanów, ojciec Freya. W czasie jego panowania kwitło bogactwo i dobrobyt.

Zygfryd
Bohater wielu mitów i sag starogermańskich, mąż Krymhildy (Gudrun), zabity na polecenie zazdrosnej Brunhildy. Mit o Zygfrydzie stanowi główny wątek Pieśni o Nibelungach.

Thor
Bóg, będący uosobieniem groźnych zjawisk atmosferycznych. Głównymi jego atrybutami są młot, żelazne rękawice i pas. Niemiecki kronikarz Adam z Bremy (XI w.) opisał posąg tego boga znajdujący się w Uppsali, zaznaczając, że Thor był tam czczony jako władca pioruna, burzy, zarazy i głodu. Mity opisują jego zmagania z siłami chaosu personifikowanymi przez olbrzymów. Na końcu czasów, kiedy świat spłonie w ogniu, Thor sam zginie w walce z gigantami.

Ymir
Gigantyczny praczłowiek powstały z topniejącego lodowca przed stworzeniem świata. Wykarmiony został przez mityczną krowę Audulmę. Zabity przez bogów Odyna, Wilego i We. Z jego ciała bogowie ukształtowali cały wszechświat, także Midgard, czyli świat ludzi.

Walkirie
Posłanki boga Odyna, demony przeznaczenia (odpowiednik greckich Mojr), przedstawiane jako zbrojne dziewice dosiadające koni lub wilków albo jako drapieżne ptaki nawiedzające pola bitew. Zwiastowały śmierć wojownikom i unosiły ich ciała do Walhalli, gdzie usługiwały im w czasie uczt. Najbardziej znane walkirie to: Brunhilda, Hildr, Hlökk, Gudr, Herfjöturr.

Baldr (Baldur)
Bóg z rodu Azów, syn Odyna i Friji, mąż Nanny. Mądry i szlachetny, uznawany za bóstwo światła, piękna, dobra, sprawiedliwości. W związku z prześladującymi go snami o śmierci bogowie zbadali jego przyszłość, a Frija odebrała od wszystkich istot, z wyjątkiem jemioły, przysięgę, zobowiązującą do nieczynienia mu krzywdy. W rezultacie Baldr zginął od strzały zrobionej z gałązki jemioły, którą Loki wetknął wraz z łukiem do ręki jego brata, nieświadomego podstępu, niewidomego Höda.

Frija (Friga)
Bogini miłości, opiekunka małżeństwa i rodziny (ogniska domowego). Bóstwo płodności i bogactwa. Żona Odyna, matka Baldra. Jej poświęcony był piąty dzień tygodnia (niemiecki Freitag) - dzień zawierania małżeństw.

Loki
Demon zniszczenia i śmierci, mający doprowadzić do końca świata i bogów.


Artykuł opracowano na podstawie: Multimedialna Encyklopedii Powszechna PWN, edycja 2003
Awatar użytkownika
szamka
Dopiero się rozkręcam
 
Posty: 350
Rejestracja: 03 wrz 2014, 08:16
Podziękował : 76 razy
Otrzymał podziękowań: 58 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Skorpion
Droga życia: 8

Asatru

Postautor: Elie » 09 gru 2016, 03:38

W dawnych czasach, gdy człowiek był bardziej zależny od kaprysów natury i zdany na jej łaskę i niełaskę, wierzono, że dzięki bogom i ich przychylności wzrastają szanse na przetrwanie. Gdy grad niszczył większość przyszłych zbiorów należało być przygotowanym na ciężki czas głodu. Aby tego uniknąć - składano ofiary z intencją, „wymiany darów”, aby w zamian za nie bogowie chronili zbiory. Dzisiaj oczywiście wygląda to nieco inaczej, tym niemniej można nadal wyróżnić dwie podstawowe pogańskie koncepcje ofiarne. Pierwsza została opisana powyżej i funkcjonuje na zasadzie „daje, aby i mnie dano”, druga rozumie ofiarę jako akt połączenia się z bóstwem – i poprzez rytualne braterstwo krwi zawarte z bogami, przekazuje człowiekowi część boskiej mocy.
By właściwie zrozumieć sens pogańskich, a w tym asatryjskich rytuałów, należy pamiętać o tym, że dla nas realność bóstwa objawia się podczas praktycznego z nim kontaktu i z tym kontaktem jest związana. Asatru jest religią praktyczną i jako taka wymaga kultywowania łączności z bogami. Temu właśnie służą rytuały ofiarne, które pojmowane są jako czynność honorowa, tzn. składanie ofiar i łączność z bogami są sprawą honoru każdego człowieka i całej asatryjskiej społeczności, gdyż pomnaża to chwałę i życiowe szczęście zarówno jednostki, jak i grupy, do której ta jednostka należy.
Etnografowie i antropolodzy, badający życie duchowe i religie ludów żyjących w oderwaniu od współczesnej światowej cywilizacji, piszą, co następuje:
Żyjąc wśród tych ludzi odnosi się wrażenie, ze religia ma za zadanie zapewnić im bardziej egzystencję materialną, niż nadać jakiś wyższy sens ich życiu. To przede wszystkim społeczeństwo, plemię, grupa, w jakiej żyją, i z jaką się identyfikują, wzajemne relacje i cele istniejące w tej grupie, nadają ten sens.
(Josef Franz, Antropologia Religii, Thiel, 1984)
Blotmadr
Tym samym możemy przyjąć, iż we wcześniejszych społeczeństwach pogańskich, w wierzeniach i kulturze, w których ma korzenie współczesne Asatru, wyglądało to podobnie. Życie spełnione to nie takie, które prowadzi do „nieba” - bez względu na to jakbyśmy to pojęcie zdefiniowali – lecz to przynoszące chwałę, sławę, szczęście, dobrobyt własny i przez to automatycznie grupy, z którą jesteśmy związani.
Tego typu logika życia i sposób myślenia przedstawiony jest w kilku strofach pochodzącej z czasów wczesnego średniowiecza, ale opartej zapewne na wiele starszej tradycji ustnej, Pieśni Najwyższego zwanej Havamal:

76. Zdycha ci bydło, umierają krewni
I ty sam umierasz;
Lecz sława, którąś zdobył
Nie umrze nigdy.
77. Zdycha ci bydło, umierają krewni
I ty sam umierasz;
Wiem jedną rzecz, co nigdy nie umrze;
Sąd o umarłym.

Jednym ze sposobów wzmacniania tych wzajemnych więzi, dbania o własne dobre imię i właściwe postrzeganie grupy była wymiana podarunków. Zarówno między ludźmi, jak i boskimi krewnymi. Pozostałością tego dawnego zwyczaju jest dzisiejsze, obecne w krajach należących do germańskiego kręgu kulturowego, wymienianie się prezentami np. z okazji urodzin. Oznacza to, że nie tylko świętujący urodziny otrzymuje prezenty od gości, ale również goście dostają drobne upominki od gospodarza - na zasadzie wzajemności. Coś za coś. Od czasów zamierzchłych do dzisiaj, jak widać, w tej kwestii niewiele się nie zmieniło. Z tego powodu, gdy obecnie podczas święta Jule składamy ofiary w intencji żyznego i spokojnego roku, robimy to ze świadomością czy też nadzieją, że bogowie będą mieli swój udział w tej żyzności – bez względu na to, czy będą to udane zbiory, sukcesy finansowe, czy obfitość wszelaka - i że nasza ofiara, nasz podarunek dla nich, spowoduje wzajemność, czyli również odwdzięczenie się podarkiem dla nas. Jak uczy nas tradycja, nie chodzi li tylko o materialną wartość daru - obdarowujący oddaje jednocześnie (lub raczej obdarza tym druga osobę) część swego powodzenia i szczęścia – czyli wszystkim, co mieści się w starogermańskim określeniu heil. A obdarowując tak bogów podczas ofiary, liczymy na to, że oni zrewanżują nam się tym samym – swym boskim szczęściem, powodzeniem i przychylnością.
Ze wszystkiego powyższego wynika jeden ważny wniosek - mianowicie to, iż z asatryjskiego punktu widzenia bogowie są jak najbardziej osobowi i konkretni, i jako tacy, dysponujący swoją własną wolą, mogą, lecz nie muszą wchodzić w interakcje z ludźmi. Bogowie nie potrzebują materialnych ofiar, do istnienia nie jest im niezbędne mięso czy miód. To, czego potrzebują, i co im nasze działania rytualne i kultowe udostępniają, to możliwość pojawienia się w ludzkim życiu i zaznaczenie w nim swojej obecności tak samo, jak prezentują ją w otaczającej nas naturze.
My, ludzie, i oni, bogowie, wszyscy jesteśmy jej częścią.

ObrazekObrazek

Autor - Ulf
Żródło - http://www.asatru.pl/ryt_podst.html
https://www.youtube.com/watch?v=iOxzG3j ... ture=share

W życiu wszystko ma swoja cenę, musisz tylko rozważyć czy chcesz ją zapłacić.

Najważniejsze w życiu nie jest to,  co zdobędziesz,  ale to, w jaki sposób zdobywanie tego zmieniło i zbudowało ciebie.

Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 31325
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 2149 razy
Otrzymał podziękowań: 2100 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Re: Asatru

Postautor: Rea » 09 gru 2016, 12:57

Nikt tak jak Ulf nie wyłoży kawy na ławę. Każde Jego tłumaczenie oparte jest o wiarygodne źródła i jednocześnie zrozumiałe dla laików
'' Strach jest jak wilk na łańcuchu. Staje się groźny dopiero gdy go uwolnisz. Smutek ulatuje w otchłani zapomnienia. Gniew można zabić uśmiechem. Tylko nadzieja wiecznie trwa… '' David Gregory Roberts -
Cień góry


Ziemia to nasze kości, powietrze to oddech, woda to nasza krew a ogień...
ogień to nasze pożądania...
'
G. Shields
Awatar użytkownika
Rea
czarownica
 
Posty: 439
Rejestracja: 03 mar 2009, 14:24
Podziękował : 73 razy
Otrzymał podziękowań: 69 razy

Re: Asatru

Postautor: vein » 09 gru 2016, 22:16

To będziemy tak kopiować :mrgreen: nie wiem czy to wspomniany Ulf jest autorem, źródło to samo.

"Dziewięć Szlachetnych Cnót
Etyka, los i religia są w Asatru ściśle ze sobą powiązane...
To właśnie etyka, wszechobecna w asatryjskim kulcie religijnym i połączona nierozerwalnie z losem, wpływa na działania jednostki, rodziny i plemienia.
Religia bez etyki jest tylko pustym kultem bożków, jak pokazują to przykłady niektórych współczesnych new-ageowych kultów, mieniących sie religiami.
W germańskim pogaństwie nie ma żadnych dogmatycznych przykazań czy zakazów.. Są za to jasno zdefiniowane zasady etyczne, oparte na pojęciu honoru, wierności i odpowiedzialności, które to maja swoje zródło w pokrewieństwie z naszymi bogami. Jako członek tej wspólnoty, człowiek posiada wolność osobistą i nienaruszalną godność o którą powinien sam dbać i szanować ją u innych.
To właśnie etyka wytycza nam drogę honorowego życia, zobowiązuje do nie szkodzenia nikomu bez wyraźnego powodu, inspiruje do godnego postępowania, dzięki któremu zdobywa się szacunek ludzi i bogów.
Wierność zaś, pojmowana jest jako bezwzględna lojalność wobec rodziny, oraz jako umowa zawarta z "niekrewnymi" - oparta na wzajemności i na obustronnym obowiązku jej dotrzymania.
Nienaruszalność wolności i godności każdego człowieka, możliwość samodzielnego kreowania swojego życia, mogą być realizowane tylko w demokratycznej społeczności, w której każdy jej członek posiada niezbywalne prawo do samostanowienia, a władza respektuje prawa zatwierdzone przez ogol tej społeczności.
Właśnie do tych wartości odnosi się .9 asatryjskich cnót, które zaleca się rozwijać i do których powinni dążyć asatryjczycy dla dobra i chwały swojej, oraz całej rodziny.
Nie są one spisane w żadnej "świętej księdze" ( bo takowej w Asatru
nie ma i nie było), ani wyryte w kamiennych tablicach - zostały współcześnie sformułowane na podstawie zachowanych zwyczajów i przekazów historycznych dotyczących życia i całej kultury naszych przodków, i przyjęte jako kodeks etyczny przez większość asatryjskich rodzin i organizacji.9 asatryjskich cnot

Sa to:
Odwaga
Prawdomówność
Honor
Wierność
Dyscyplina
Gościnność
Pracowitość
Samodzielność
Wytrwałość

Jak widać tworzą one wszystkie pewien dość zróżnicowany katalog wartości i zachowań, gdzie rzeczy czysto praktyczne takie jak pracowitość i wytrwałość sąsiadują z tak podstawowymi pojęciami jak honor i wierność.
Bierze się to stąd, że te asatryjskie cnoty nie są jakąś wydumaną doktryną moralno-filozoficzną, lecz tak jak i porady sformułowane w Havamalu, pragmatycznymi zasadami mającymi pomóc człowiekowi by jego życie było godne i udane.
Poniżej krotki ich opis - według wagi i znaczenia w etyce i kulturze germańskiej.

HONOR - jest podstawową wartością w życiu - przede wszystkim rozumiany jako godność osobista.i dobre imię. Według tradycji nordyckiej honor jest największym dobrem jakie posiada człowiek, rodzina czy plemię. Nie zależy od bogactwa ani stanu posiadania, nie można go kupić, nie można wyprosić, nie można wymusić. Ale można go stracić...
Każdy powinien szanować godność drugiej osoby, ale jednocześnie dbać o własny honor i dobre imię. Zycie spełnione to życie honorowe i sława po śmierci. Właśnie takie życie zwiększa szczęście, dobro, powodzenie i chwale całej rodziny czyli to, co się zawiera w starogermańskim określeniu "heil".

WIERNOSC - jest podporządkowana honorowi. Tylko wierność bogom i rodzinie musi być bezwzględna i bezdyskusyjna - wszystko inne opiera się na umowie
Obowiązek wierności kończy się w momencie gdy respektowanie zobowiązań wiązałoby się z niehonorowym postępowaniem, partner któremu jesteśmy winni wierność straciłby swój honor na skutek niegodnych czynów lub sam naruszył nasza godność osobista.
Wynika z tego jasno ze wierność bazuje na wzajemności. Miedzy wolnymi ludźmi powyższą zależność osiąga się na zasadzie dobrowolnej umowy lub przysięgi nakładającej wzajemne obowiązki, które muszą być następnie wypełniane przez obie strony..

ODWAGA - jest niezbędnym warunkiem aby sprostać wymogom stawianym przez honor i wierność w trudnych sytuacjach. Nie chodzi tu o ryzykanctwo czy niepotrzebna brawurę, lecz o gotowość do zrobienia tego co jest konieczne i co musi być zrobione w danym momencie. Właśnie o takiej odwadze jest mowa w naszych Sagach i pieśniach opisujących czyny wielkich bohaterów., taka "praktyczna" odwaga jest ceniona najwyżej, i w połączeniu z honorem i wiernością tworzy klasyczna "trojce" nordyckich cnót z dawnych czasów.

PRAWDOMOWNOSC - jest traktowana w sagach i innych opowieściach jako cnota, gdy wymaga odwagi i przynosi chwale. Nie oznacza ona szczerości za wszelka cenę, lecz odpowiedzialność za swoje czyny i slowa.czyli to, co jest sprawa honoru. A na pewno nią jest, we wszelkich badaniach naukowych, przed sadem czy w sprawach religijnych. Pogaństwo nie oznacza ślepej wiary lecz wolność w dochodzeniu do prawdy.

GOSCINNOSC - jest jedna z chwalebniejszych nordyckich zwyczajów. Dbanie o gościa było obowiązkiem i sprawa honoru każdego, do czyich drzwi on zapukał. Dalekim echem tego zwyczaju jest współczesne powiedzenie "Gość w dom, bóg w dom" oznaczające miedzy innymi ze gość był "nietykalny". Do obowiązku gospodarza należało nie tylko ugoszczenie i danie dachu nad głowa ale i zapewnienie bezpieczeństwa tak długo jak się pod tym dachem znajdował. Gościnne przyjecie, dzielenie się z innymi i ochrona gości należą po prostu do naszej tradycji.

SAMODZIELNOSC - oznacza niezależność od cudzej pomocy. Powinniśmy starać się osiągać wyznaczone sobie cele własnymi silami bez oglądania się na obca pomoc. Nie oznacza to oczywiście ze jesteśmy zdani tylko na siebie. Najbliższa rodzina, krewni i powinowaci, cały rodzinny klan - nie są dla nas obcymi osobami i dlatego solidarność asatryjskiej rodziny, wpisuje się jak najbardziej w germańską koncepcje samodzielności.

Dyscyplina, Pracowitość i Wytrwałość są cechami zdecydowanie praktycznymi. Nie są one celem samym w sobie, lecz tym co nam pozwala nasze cele osiągać. Dlatego cechy te są bardzo cenne nie tylko dla nas i u nas, lecz także godne szacunku u osób z którymi przychodzi nam współpracować.
Na zakończenie wypada dodać jeszcze, ze koncepcja miłości bliźniego swego, kazdego i w kazdym momencie, jest nam obca.

Nie cierpimy za miliony, ale zawsze jesteśmy solidarni z tymi, z którymi czujemy się związani i którzy potrzebują naszego wsparcia i pomocy. Tak jak i sami oczekujemy, ze mozemy na nią liczyć gdy zajdzie taka potrzeba.
Ponieważ jesteśmy wierni i lojalni nie tylko wobec naszych bogów, ale i wobec rodziny i całego "plemienia", i chcemy zachowywać i pomnażac odziedziczone po przodkach szczeście, honor i chwałę (heil)- zawsze staramy się oferować wszystkim naszym krewnym - przyjazn i pokój, bez względu na zdarzające się róznice zdań. Nie działamy na ich szkodę, i w miarę możliwości staramy sie chronić przed wrogim działaniem osób trzecich.
Staramy się też, nie naruszać bez powodu godności osobistej i honoru innych członków asatryjskiej wspólnoty i gotowi jesteśmy, gdy wymagają tego okoliczności, do sprawiedliwej i obustronnie szczerej ugody.
Nie dążymy jednak do pojednania za wszelką cenę i jesteśmy zdecydowanie przeciwni takiemu postępowaniu.
Bo bywają rzeczy których się nie wybacza.
Nigdy..." :diablo:
Każde marzenie dane jest nam wraz z mocą potrzebną do jego spełnienia.
Richard Bach
Awatar użytkownika
vein
Niewymowny
 
Posty: 126
Rejestracja: 29 sie 2016, 00:50
Podziękował : 19 razy
Otrzymał podziękowań: 15 razy

Re: Asatru

Postautor: Nut » 10 gru 2016, 11:40

"Dziewięć Szlachetnych Cnót " - z tymi cnotami to jak z 10 Przykazaniami w Chrześcijaństwie; każdy zna, a jak przychodzi co do czego, to się o nich zapomina.
W Asatru, germańsko nordyskiej tradycji, liczba dziewięć uważana jest za świętą i magiczną.
Nigdy nie marnuj czasu próbując wytłumaczyć kim jesteś ludziom, którzy postanowili Cię nie zrozumieć. - Dream Hampton
NIGDY NIE KŁAM KOMUŚ, KTO CI UFA I NIGDY NIE UFAJ KOMUŚ, KTO CIĘ OKŁAMAŁ
Awatar użytkownika
Nut
Moderator
 
Posty: 2615
Rejestracja: 20 lip 2014, 16:47
Podziękował : 512 razy
Otrzymał podziękowań: 407 razy
Droga życia: 0


Wróć do Wierzenia Germańsko Nordyckie

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 0 gości