Buddyzm - Inny punkt widzenia

Buddyzm - Inny punkt widzenia

Postautor: Damian907 » 17 maja 2009, 12:51

Buddyzm jest pozbawionym dogmatów, spójnym, wolnym od pojęcia osobowego Boga-Stwórcy systemem nastawionym na duchowy rozwój człowieka. Głównym celem praktykowania metod jakie oferuje jest oczyszczenie umysłu z negatywnych emocji, rozpuszczenie egoizmu oraz rozwinięcie wszechobejmującego współczucia, intuicyjnej mądrości i absolutnej wolności, co prowadzi do doświadczenia nieuwarunkowanej radości i szczęścia.


Religia przyszłości będzie religią kosmiczną. Powinna ona przekraczać koncepcję Boga osobowego oraz unikać dogmatów i teologii. Zawierając w sobie zarówno to, co naturalne, jak i to, co duchowe, powinna oprzeć się na poczuciu religijności wyrastającym z doświadczania wszelkich rzeczy naturalnych i duchowych jako pełnej znaczenia jedności. Buddyzm odpowiada takiemu opisowi.(...) Jeżeli istnieje w ogóle religia, która może sprostać wymaganiom współczesnej nauki, to jest nią buddyzm.
Autor: Albert Einstein


Pamiętajmy, że na świecie jest wiele religii. Nie można ich wrzucać do jednego worka, gdyż nie wszystkie zakładają wiarę w niematerialną i nieśmiertelną duszę. Niektóre – na przykład buddyzm – mogą okazać się bliższe koncepcjom współczesnej nauki.
Autor: Francis Crick angielski biochemik, genetyk i biolog molekularny, noblista.


To, że w buddyzmie nie istnieje koncepcja Boga osobowego, wydaje mi się najbardziej atrakcyjne. To znaczy, można wyznawać światopogląd naukowy i jednocześnie być buddystą.
Autor: Czesław Miłosz



"Nie wierzcie w jakiekolwiek przekazy tylko dlatego, że przez długi czas obowiązywały w wielu krajach. Nie wierzcie w coś tylko dlatego, że wielu ludzi od dawna to powtarza. Nie akceptujcie niczego tylko z tego powodu, że ktoś inny to powiedział, że popiera to swoim autorytetem jakiś mędrzec albo kapłan, lub że jest to napisane w jakimś świętym piśmie. Nie wierzcie w coś tylko dlatego, że brzmi prawdopodobnie. Nie wierzcie w wizje lub wyobrażenia, które uważacie za zesłane przez boga. Miejcie zaufanie do tego, co uznaliście za prawdziwe po długim sprawdzaniu, do tego, co przynosi powodzenie wam i innym."

"Żadna religia nie jest ważniejsza niż ludzkie szczęście."

Budda Siakjamuni



Oby wszystkie istoty osiągnęły szczęście i przyczynę szczęścia.

Oby były wolne od cierpienia i przyczyny cierpienia.

Oby nie były oddzielone od prawdziwego szczęścia - wolności od cierpienia.

Oby spoczywały w wielkiej równości, wolnej od przywiązania i niechęci.



"Istnieje bardzo prosty sposób, by stać się Buddą. Nie czyńcie zła, nie lgnijcie do życia i śmierci, miejcie głębokie współczucie dla wszystkich odczuwających istot, odnoście się z szacunkiem do tych ponad wami i bądźcie uprzejmi dla tych, którzy stoją niżej. Porzućcie nienawiść i pragnienia, zmartwienia i smutek – oto co zwie się Buddą. Nie szukajcie niczego innego."

Eihei Dogen Zenji, Shoi


"Wyobraźmy sobie falę na powierzchni morza. Z jednego punktu widzenie jest samodzielnym zjawiskiem, z początkiem i końcem, narodzeniem i śmiercią. Z innego punktu widzenia fala, będąc tylko stanem wody, nie ma samoistnego bytu. Jest to chwilowy fenomen powstały z wody i wiatru. Każda fala jest połączona z innymi.

Jeśli spojrzycie na życie w ten sposób nic nie ma samoistnego bytu. To właśnie w ten sposób postrzega zjawiska i rzeczy umysł w stanie próżni."

Sogyal Rinpoche



Budda z seksu zrodzony:

http://interia360.pl/artykul/budda-z-se ... zony,10668


Wywiad wideo z nauczycielem Buddyzmu - Wojtkiem Tracewskim

http://video.google.com/videoplay?docid ... 9690&hl=pl

O polskich buddystach:

http://www.tutej.pl/cms.php?i=17527

http://www.multikulti.org.pl/index.php? ... &Itemid=33


Buddyzm a Chrześcijaństwo:

http://www.zen.pl/katowice/index2.php?o ... df=1&id=57


Wprowadzenie do Buddyzmu:

http://www.buddyzm.edu.pl/cybersangha/list.php?c=intro


Buddyzm w Polsce

http://www.buddyzm.edu.pl/cybersangha/index.php
Awatar użytkownika
Damian907
 
Posty: 1
Rejestracja: 17 maja 2009, 12:49
Podziękował : 0 raz
Otrzymał podziękowań: 0 raz

Re: Buddyzm - Inny punkt widzenia

Postautor: meta_dw » 31 maja 2009, 10:11

Witaj Damianie

Tak się zastanawiam co Tobie napisać, byś nie oderał tego jako atak na twoje poglądy. Ja naprawdę nie mam zamiaru za wszelką cenę przekonywać Cię do moich poglądów widocznie to twoje wcielenie po0trzebuje takich doświadczeń i mam nadzieję że zbierzesz ich jak najwięcej. Dlatego mam nadzieję że moje uwagi tyczące się buddyzmu dostarczą Ci trochę przemyśleń.

Wszystkie religie (również buddyzm ) coś nam narzucają, ograniczają. Nasze postrzeganie jest ograniczane ilość możliwych doświadczeń zmniejszona, a o co chodzi do czego dążymy do rozwoju by się oczyścić osiągnąć doskonałość i bardzo ważne świadomość. To Damianie wytłumacz mi jak można osiągnąć świadomość ograniczając się. Buddyzm ogranicza, medytacja polega na odcięciu się, oczyszczeniu ale brak jest uzupełnienia energii duchowej no i właśnie zaczyna się stagnacja a to jest najgorsze.
To jest prosta odpowiedz na Buddyzm "Z pustego i Salomon nie naleje".

Więc co możemy robić rozwijać się rozwijać się rozwijać się a wiecie dlaczego bo w rzeczywistości tylko to nam zostało. Bo to czym jest tak osławiona wolna wola to możliwość rozwoju tego duchowego bo on jest istotą naszego istnienia. Dlatego nie walczę z Damianem bo możliwe że Buddyzm jest mu potrzebny do zebrania kolejnych doświadczeń, ale ja wiem że kabała jest lepszym sposobem na ich zebranie.

W razie niejasności w moim tekście polecam: http://www.youtube.com/watch?v=P-VrRxTYHyA
meta_dw
 
Posty: 1
Rejestracja: 31 maja 2009, 09:06
Podziękował : 0 raz
Otrzymał podziękowań: 0 raz

Re: Buddyzm - Inny punkt widzenia

Postautor: Krysia881 » 09 sie 2009, 14:13

To ja cos może polecę :D
Nt.buddyzmu w Japonii;

http://www.asukadera.mahajana.net/?p=265

Miłej lektury ;-)
Krysia881
Niewymowny
 
Posty: 129
Rejestracja: 05 sie 2009, 22:00
Podziękował : 0 raz
Otrzymał podziękowań: 0 raz

Re: Buddyzm - Inny punkt widzenia

Postautor: Nuada » 05 sie 2011, 11:31

Buddyzm dla początkujących

PRZEDMOWA

(...) Zadawanie pytań to zdrowy odruch. Możemy dzięki niemu wyjaśnić wątpliwości i uzyskać nowe informacje. Wielu ludzi dręczą podobne problemy, dlatego też wielu moich słuchaczy - zbyt nieśmiałych, by pytać osobiście - powitało z wdzięcznością książkową wersję odpowiedzi na te pytania.
Osobiście jednak uważam, że bliższe duchowej praktyce jest stawianie pytań niż otrzymywanie odpowiedzi. Poszukiwanie jedynie słusznej odpowiedzi wynika często z pragnienia, by życie - o którym mówi się przecież, że płynie - stało się czymś trwałym, pewnym i stabilnym. Taka postawa może prowadzić do sztywności i ciasnoty umysłowej, a także nietolerancji. Tymczasem odkrywanie stale nowych przejawów dręczącego nas problemu pozwala na żywy kontakt z tajemnicą życia. Dzięki wątpliwościom oswajamy się z nieuchwytną naturą istnienia i zyskujemy umiejętność widzenia rzeczy z różnych stron. A zatem, choć książka ta udziela odpowiedzi na pytania, powinniśmy rozmyślać nad jednymi i drugimi, powracać do nich wciąż od nowa, dostrzegać coraz to nowe ich aspekty i uzyskane zrozumienie wcielać w życie.
Książka Buddyzm dla początkujących powstała z myślą o tych, którzy interesują się buddyzmem, jak również o tych, którzy praktykują go od lat, lecz pewne kwestie są dla nich ciągle nie dość jasne. Pierwsze tłumaczenia buddyjskich tekstów ukazały się na Zachodzie dziesiątki lat temu; ich język był często niejasny, co niejednokrotnie prowadziło do nieporozumień - nawet wśród tych, którzy profesjonalnie zajmują się buddyzmem jako wykładowcy wyższych uczelni. Mam nadzieję, że moja książka będzie pomocna zarówno dla nauczycieli, jak i dla uczniów.
Można ją czytać od deski do deski lub też zacząć od razu od rozdziału, który wydaje się nam interesujący. Nie jest to bowiem spójny wykład podstaw buddyzmu, lecz próba wyjaśnienia wątpliwości, spojrzenia z buddyjskiego punktu widzenia na niektóre problemy współczesności oraz pobudzenia ciekawości i dociekliwości czytelników. (...)

Thubten Cziedryn
Seattle
16 czerwca 2000
Rozdział trzeci - MIŁOŚĆ I WSPÓŁCZUCIE

Czym są miłość i współczucie z buddyjskiego punktu widzenia? Dlaczego są one tak ważne?
Miłość to pragnienie, aby wszystkie czujące istoty (wszelkie istoty o nie w pełni oświeconym umyśle) osiągnęły szczęście i jego przyczyny. Współczucie zaś jest pragnieniem, aby uwolniły się one od cierpienia i jego przyczyn. Nasze zadanie polega na rozwijaniu w sobie tych uczuć wobec wszystkich istot bez wyjątku - wobec samego siebie, tych, których znamy, i tych, których nie znamy.
Miłość i współczucie przynoszą pożytek zarówno nam samym, jak i innym. Stwarzają warunki do bliskości i porozumienia ze wszystkimi żywymi istotami. Dzięki nim znika poczucie wyobcowania i rozpacz, a zamiast tego pojawia się optymizm. Kiedy działamy z takim nastawieniem, osoby z naszego otoczenia czerpią niewątpliwe korzyści z kontaktu z życzliwym człowiekiem. Pozytywną różnicę odczuwa zarówno nasza rodzina, jak i znajomi, a nawet ludzie, których spotykamy przypadkiem. Rozwijanie miłości i współczucia daje nam szansę udziału w budowaniu pokoju na świecie. Uczucia te pozostawiają trwały ślad w świadomości, dzięki czemu nasza duchowa praktyka rozwija się lepiej i łatwiej nam rozumieć duchową drogę.

Buddyzm mówi o bezstronnej miłości do wszystkich istot. Czy taka miłość jest możliwa?
Tak, miłość do wszystkich istot jest możliwa. Wymaga jednak patrzenia w głąb zewnętrznych zjawisk, docierania do ludzkich serc i zrozumienia, że każda istota pragnie być szczęśliwa i wolna od cierpienia tak samo jak my. Przy takim podejściu wszystkie istoty są równe. Pamiętanie o tym stopniowo wytrąca broń naszemu krytycznemu, oceniającemu umysłowi, który uwielbia zajmować się cudzymi błędami. Kiedy na przykład czekamy w kolejce, prowadzimy o ludziach wokół cichy monolog: "Ten jest za chudy. A tamta - ale się ubrała! Tamten wygląda mi na agresywnego, a ten obok - co za pozer!". Taka rozmowa z samym sobą opiera się na powierzchownym spojrzeniu i błędnych przypuszczeniach, służy wzmocnieniu uprzedzeń i potęguje uczucie wyobcowania. Jeśli jednak zadamy sobie trud, aby spojrzeć głębiej, zrozumiemy, że każda z tych osób tak samo jak my pragnie szczęścia i unika cierpienia - wówczas zrodzi się w nas poczucie wspólnoty i będziemy życzyć dobrze każdemu bez wyjątku. Nie trzeba dodawać, że nad takim nastawieniem należy ciągle pracować. Nie wystarczy pomyśleć sobie w ten sposób od czasu do czasu, by raz na zawsze pozbyć się uprzedzeń.
Jesteśmy niewolnikami swoich przyzwyczajeń, musimy więc włożyć sporo wysiłku w to, by wyzbyć się nawykowych osądów, emocji i zachowań w relacjach z innymi. Każda chwila naszego życia jest nowa, każda niesie szansę podjęcia eksperymentu i uwolnienia się od rutyny. Stale spotykamy ludzi, z którymi możemy się porozumieć, wymienić uprzejmość, dać im coś dobrego. Gdybyśmy tylko umieli oprzytomnieć i korzystać z nadarzających się okazji, których tak wiele podsuwa nam każdy dzień!

Jeśli będziemy kochać wszystkich tak samo, czy nie wprowadzi to chaosu w nasze codzienne relacje z ludźmi?
Miłość to uczucie, które chcemy tak rozwijać, by móc dawać je każdemu. Ale to nie znaczy, że traktujemy wszystkich jednakowo. Na przykład, ponieważ zdajemy sobie sprawę z możliwości i ograniczeń dzieci, traktujemy je jak dzieci, nie jak dorosłych. Jasne, że znajomych traktujemy inaczej niż nieznajomych - przyjęte role społeczne obowiązują. Jeżeli kogoś zdenerwowaliśmy, powinniśmy go wysłuchać, porozmawiać z nim i spróbować zażegnać konflikt. Nie udawajmy, że nic się nie stało - druga strona czułaby wówczas, że ją lekceważymy. Tak czy owak, bez względu na to, jaki rodzaj relacji łączy nas w danej chwili z danym człowiekiem, w głębi serca wszyscy mogą nas obchodzić jednakowo.

Jaka jest różnica między współczuciem a litością?
Współczucie jest pragnieniem, by wszystkie istoty uwolniły się od cierpienia i jego przyczyn. Podobnie jak miłość rozwija się ono, kiedy postrzegamy szczęście i cierpienie każdej istoty jako jednakowo ważne. A co do litości, to mamy tu do czynienia z nierównym rozkładem sił: widzimy samego siebie jako kogoś lepszego i protekcjonalnie, z fałszywą troską litujemy się nad tymi, których mamy za gorszych od siebie. Tymczasem współczucie jest bardzo bezpośrednie i nie czyni różnic. Współczujący pragnie ulżyć w cierpieniu każdemu, bez względu na to, kto cierpi, i jeżeli ma okazję pomóc - choćby trochę - po prostu pomaga.
Na przykład, jeżeli nadepniemy na drzazgę, ręka sięga do stopy, wyciąga drzazgę i zakłada opatrunek. Przy czym ręka nie mówi: "Stopo, aleś ty głupia! Mówiłam ci: uważaj, gdzie leziesz - ale ty zawsze swoje! No i muszę się tobą zajmować. Teraz pamiętaj, że jesteś mi winna wdzięczność". Dlaczego ręka tak nie "myśli"? Bo zarówno ręka, jak i stopa są częściami jednego organizmu - pomagają sobie odruchowo, nie zastanawiając się nad tym. Podobnie, jeśli uważamy siebie za część tego samego organizmu, w którego skład wchodzą wszystkie żywe istoty, będziemy wychodzić im naprzeciw tak, jakby byli nami. Taki właśnie rodzaj współczucia próbujemy rozwinąć w sobie dzięki praktyce.

A co z miłością do siebie samego i współczuciem sobie?
Troska o siebie samego jest bardzo ważna. Buddyzm nie zaleca zaniedbywania siebie w imię współczucia dla innych - idąc tą drogą, stajemy się dla nich ciężarem i w końcu muszą się nami opiekować. Powinniśmy kochać samych siebie i opiekować się sobą w zdrowy, wolny od obsesji sposób. Dbajmy o czystość ciała i o zdrowie. Pielęgnujmy pogodę ducha, żebyśmy mogli, robiąc coś dla innych, robić to chętnie i z radością. Miłość do siebie samego nie oznacza folgowania każdej swojej zachciance ani stawiania siebie na pierwszym miejscu. Jeśli będziemy nadmiernie się przejmować wszystkim, co nas spotyka i robić wielką sprawę z każdej swojej emocji, staniemy się przewrażliwieni i obrażalscy. A to jeszcze bardziej nas unieszczęśliwi. Obsesja na własnym punkcie i miłość do samego siebie to dwie zupełnie różne rzeczy.
Jego Świątobliwość Dalajlama mawia: "Jeśli chcesz być samolubny, rób to z głową. Troszcz się o innych!". Jeżeli koncentrujemy się tylko na sobie i ignorujemy cudze potrzeby albo stawiamy je na drugim miejscu, unieszczęśliwimy innych. W efekcie będziemy żyć wśród nieszczęśliwych ludzi, co z kolei stanie na przeszkodzie naszemu własnemu szczęściu. Kiedy zaś troszczymy się o innych, polepsza się ich samopoczucie i całe otoczenie staje się radośniejsze, a więc i my sami jesteśmy szczęśliwsi. Warto dodać, że działania wypływające z zaabsorbowania sobą zasiewają w świadomości nasiona złej karmy, które dojrzeją w postaci nieprzyjemnych doświadczeń. Natomiast działania powodowane autentyczną troską o innych są źródłem dobrej karmy, która przyniesie nam szczęście.
Gorące pragnienie wyzwolenia się z kołowrotu wcieleń i osiągnięcia nirwany, które jest pierwszym z trzech najważniejszych przejawów buddyjskiej drogi duchowego rozwoju (pozostałe to altruistyczna postawa i mądrość rozumiejąca pustkę), polega właśnie na współczuciu dla siebie samego. Kiedy nie chcemy już dłużej znosić cierpienia kołowrotu wcieleń, rozwija się w nas pragnienie uwolnienia się od niego. Taki rodzaj współczucia jest niezbędny dla naszego duchowego rozwoju. Jest także warunkiem wstępnym rozwijania współczucia wobec wszystkich pozostałych istot.

Czym różni się przywiązanie do kogoś od kochania go? Dlaczego przywiązanie stwarza problemy?
W buddyzmie rozumie się przywiązanie jako nastawienie polegające na tym, że przeceniamy dobre strony jakiejś osoby albo przypisujemy jej zalety, których nie ma, i wiążemy się z nią emocjonalnie. Kiedy jesteśmy przywiązani, troszczymy się o innych, ponieważ są dla nas mili. Dają nam prezenty, chwalą nas, pomagają i podtrzymują na duchu. Kiedy kochamy, pragniemy, aby wszystkie żywe istoty osiągnęły szczęście i jego przyczyny, ponieważ są takie same jak my. Przez pryzmat przywiązania nie widzimy innych takimi, jacy są naprawdę, więc obciążamy ich wieloma oczekiwaniami, myśląc że powinni być tacy, a nie inni, i robić to, a nie tamto. A kiedy nie żyją według naszego scenariusza, czujemy się zranieni, rozczarowani i wściekli.
Kiedy kochamy innych, nie oczekujemy niczego. Akceptujemy ludzi takimi, jacy są, i staramy się im pomagać, nie oczekując w zamian żadnych korzyści. Prawdziwa miłość nie zazdrości, nie jest zaborcza ani ograniczona do kręgu bliskich osób. Jest bezstronna i ogarnia wszystkich.

Jeśli jednak przestaniemy mieć oczekiwania i zrezygnujemy z przywiązania, czy nie zagrozi nam utrata wiary w ludzi i nie staniemy się cynikami?
W społeczeństwie są przyjęte określone zasady grzeczności i stosownego zachowania. Jeżeli na przykład witamy się ze współpracownikiem, spodziewamy się, że nam się odkłoni. Od ludzi, z którymi nad czymś pracujemy, oczekujemy wywiązywania się ze zobowiązań. To zdrowe oczekiwania. Problem zaczyna się wtedy, kiedy złościmy się albo czujemy pokrzywdzeni, bo ktoś nie spełnia naszych oczekiwań. Możemy, rzecz jasna, pomyśleć: "W porządku. Nie będę już niczego od nikogo oczekiwać". Taki wybór to właśnie cyniczne podejście, czyli kolejna niszcząca emocja, która nie ma nic wspólnego z rezygnacją z przywiązania.
Tym, co pragniemy w sobie wyrobić, jest postawa niepodawania w wątpliwość możliwości polegania na innych, ale też nieoczekiwania, że będą zawsze idealni. Nie tracimy wiary w ludzi, ale potrafimy tolerować sytuacje, kiedy bywają wobec nas nie w porządku - rozumiemy, że innych, tak jak i nas samych, ogarniają czasami złe uczucia i zamęt myślowy.

Jeśli człowiek odetnie przywiązanie, czy może być blisko ze swoją rodziną i przyjaciółmi?
Słowo "odcięcie" nie oddaje właściwie buddyjskiego pojęcia. "Brak przywiązania" odpowiada mu lepiej. Odcięcie sugeruje brak zaangażowania i chłód emocjonalny. Tymczasem z buddyjskiego punktu widzenia chodzi o taką postawę, kiedy jesteśmy zrównoważeni i nie czepiamy się innych kurczowo. Kiedy nie jesteśmy przywiązani, nie mamy wobec innych nierealistycznych oczekiwań ani nie czepiamy się ich z lęku, że gdy ich zabraknie, będziemy cierpieć. Brak przywiązania to podejście spokojne, realistyczne, otwarte i pełne akceptacji. Nie ma nic z wrogości, paranoi czy nieprzystosowania społecznego. Tego rodzaju zrównoważone nastawienie nie oznacza odrzucenia przyjaciół czy rodziny. Oznacza natomiast odnoszenie się do nich w inny sposób. Kiedy nie jesteśmy przywiązani, nasze stosunki z innymi są harmonijne, a uczucia, jakimi ich darzymy, stają się cieplejsze.

Nauki buddyjskie zalecają, by troszczyć się o innych bardziej niż o siebie. Czy taka postawa może prowadzić do relacji współuzależnienia, w której jedna osoba stale rezygnuje z własnych potrzeb, by zadowolić drugą?
Nie może, o ile właściwie ją rozumiemy. Trosce o innych mogą towarzyszyć dwie zupełnie różne motywacje. Jedna jest podszyta strachem lub przywiązaniem - poświęcenie jest tu pozorne, a dbałość o innych nosi cechy czegoś niezdrowego, neurotycznego. Ludzie, którzy cenią sobie pochwały, sławę, stosunki i temu podobne, i boją się je utracić, mogą - na pokaz - zaniedbywać własne potrzeby, by troszczyć się o innych. Postępując tak, chronią samych siebie, ale w sposób mało owocny. Ich troska nie wynika z autentycznej miłości, lecz z egocentrycznych wysiłków, by być szczęśliwym. To jednak tak naprawdę jeszcze bardziej ich unieszczęśliwia.
Inny sposób troszczenia się o bliźnich wynika z autentycznego uczucia - i do tego właśnie zachęcał Budda. Taki rodzaj miłości i szacunku wobec innych nie wiąże się z oczekiwaniem niczego w zamian. Jego źródłem jest zrozumienie, że wszystkie istoty, tak samo jak my, pragną być szczęśliwe i nie chcą cierpieć. Co więcej, pomagały nam one - czy to w poprzednich, czy też w tym życiu - robiąc to, co do nich należało w danym społeczeństwie. Jeśli będziemy myśleć w ten sposób, miłość do innych przyjdzie spontanicznie, a pragnienie, by im pomagać, zacznie wypływać ze szczerego życzenia im szczęścia.
Nie może być mowy o współuzależnieniu, kiedy manipuluje, uzależnia się czy stawia żądania jedna ze stron. Ze współuzależnieniem mamy do czynienia wtedy, kiedy przywiązanie, agresja czy lęki dwóch lub więcej osób podsycają się wzajemnie w niezdrowy sposób. Jeśli ktoś uwolnił się od przywiązania i kieruje się prawdziwą miłością i współczuciem, to nawet jeśli druga strona (świadomie bądź nie) próbuje nim manipulować, to człowiek taki, dzięki swej czystej motywacji, nie da się wciągnąć w grę uzależnień.
Carpe diem quam minimum credula postero

http://magija-ouija.blog.onet.pl/
Awatar użytkownika
Nuada
 
Posty: 19
Rejestracja: 05 sie 2011, 10:48
Podziękował : 0 raz
Otrzymał podziękowań: 0 raz

Re: Buddyzm - Inny punkt widzenia

Postautor: Kamyczek » 15 paź 2011, 20:46

lubię medytację i często medytuję
to mnie wycisza i naprowadza na prawdziwe ścieżki życia
kiedyś pragnęłam zamknąć się na rok w klasztorze buddyjskim , by odreagować na zło tego świata
patrząc na mnichów buddyjskich i ich szczęśliwe twarze emanujące spokojem i dobrem dla świata - zazdroszczę im tej pewności i spokoju
też bym tak chciała
Buddyzm to ciekawe spojrzenie na człowieczy los i życie
można z tej wiedzy coś uszczypnąć..i dobrze na tym wyjdziemy
z buddyzmem związana jest też ścisłe dieta
czy wiecie coś na ten temat?
Kamyczek
 

Re: Buddyzm - Inny punkt widzenia

Postautor: Ksenia » 16 paź 2011, 12:59

Witam
medytacja to ważny element naszego życia
uważam , że od dziecka powinniśmy wdrażać w nasz harmonogram dnia elementy wyciszenia i medytacji.
Bez względu na wyznawaną religię i swoje zapotrzebowania duchowe.
Nic nikomu się nie stanie, gdy pomedytuje i wyciszy się od zgiełku codziennych kłopotów i trosk
Buddyzm to uniwersalne przesłanie dla wszystkich szukających i myślących ludzi.
Przecież chrześcijańskie skupienie się w modlitwie i Biblijny przekaz modlitwy w osamotnieniu i spokoju to też medytacja
Byłam w Taize i wiem , że można się modlić w jednym miejscu do jednego Boga w każdy możliwy sposób
a wszyscy znamy i cenimy słowa Buddystów
Oby wszystkie istoty osiągnęły szczęście i przyczynę szczęścia.

Oby były wolne od cierpienia i przyczyny cierpienia.

Oby nie były oddzielone od prawdziwego szczęścia - wolności od cierpienia.

Oby spoczywały w wielkiej równości, wolnej od przywiązania i niechęci
Ksenia
 


Wróć do Archiwum

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 0 gości