Celtowie - bogowie i boginie

Celtowie - bogowie i boginie

Postautor: Ester. » 19 cze 2015, 18:36

Jasnowidztwo i zdolności parapsychologiczne.
Fazy Księżyca rządzą Seidr, szamańską magią, której nauczyła Odyna nordycka bogini Freya. To ona obdarowała ten amulet mocą jasnowidzenia i zdolności parapsychologicznych.
Obrazek

Nie próbowałam :) musicie sprawdzić sami :)

****************************************************************************************************************
Seid (staronordyckie seiðr) – forma szamanizmu (nie magii), uprawiana przez przedchrześcijańskich wikingów. Termin ten odnosi się również do nowożytnych rekonstrukcji i kopii tych praktyk. Seid, czyli norrøn sjamanisme, powiązane było z podróżami astralnymi, transem szamańskim, leczeniem, zielarstwem, używaniem run, śpiewaniem gardłowym run, bębnieniem szamańskim, tańcem itp. Jak w większości przypadków tak i tutaj ważnym elementem był rytm.
Praktykującymi magię seid były głównie kobiety (seiðkonur). Bogowie, na czele z Freją również uprawiali seid. Jedynym mężczyzną-bogiem zajmującym się seid był Odyn. Z seidr miała związek żona Odyna - Frigg Wszystkowiedząca. Za przykład odmiany seidr - spae mogą posłużyć wikińskie Norny. Seidkone u wikingów była uważana za świętą.
Podczas seansu seiðkone (kobieta seid, żona seid) wchodziła w pewien rodzaj transu, podczas którego doświadczały uczucia "odcieleśnienia", lub "pożyczania" ciała, podróży przez czas i przestrzeń do innych światów (por. płaszcz bogini Freyji z ptasich piór, oraz koń Odyna - ośmionogi Sleipnir - jako archetypy sposobów podróży astralnych) itp. Odmianą seid jest galdr, czyli inkantowanie run i pieśni mających wprowadzać w stan transu, jednak galdr ma znaczenie również mnemotechniczne. Galdr było raczej domeną mężczyzn, tak jak seid - kobiet. Kobiety seid (seidkonur) dzielą się na kilka grup. Najważniejszymi są: seidr-kone, spae-kone, volva. Podczas gdy volva zajmowała się sztuką pod względem dywinacyjnym, seidr-kone zajmowała się w sensie szamańskim (Zmieniam rzeczywistość poprzez sen). Seidr-kone nie używała raczej run w aspekcie profetycznym, ale by zmieniać rzeczywistość. W tym samym celu używane były węzły i nici. Atrybutem typowej volvy była różdżka (udowodnione archeologicznie), podczas gdy typowa seidr-kone obywała się bez różdżki, a nawet bez jakiegokolwiek rytuału magicznego. Spae rytuału najczęściej wymagało, czyste pierwotne seidr - nie (seidkone to NIE kapłanka i NIE czarownica). Seidr wytworzyło wiele odmian, jednak samo w sobie pozostało szamańskie, z szamańskimi zadaniami i praktykami.
Śpiew, zawodzenie seidr (najczęściej: śpiewanie run) może mieć swoje odniesienie w śpiewie joik Saamów i do ich Noaidevuohta. Zasięg seidr obejmował Skandynawię oraz Islandię.

*******************************************************************************************************************************************
Freja (także Freyja, Freya, Frøya, staronord. Pani) – bogini nordycka należąca do wanów asgardskich, bliźniacza siostra Frejra. Była bóstwem wegetacji, miłości, płodności i magii. Ponadto patronowała wojnie, 1/2 poległych wojowników podlegała jej władzy. Jej mężem był Od (letnie słońce), córkami Hnoss ("skarb") i Gersimi ("klejnot"). Według mitów uważana za najpiękniejszą z bogiń, jej obecność na Asgardzie gwarantowała innym bóstwom szczęśliwe życie. Jej atrybutem był złoty naszyjnik Brisingamen. Freja posiadała też drugi naszyjnik, Hildiswin, wykuty przez dwóch braci — Daina i Nabbiego, krasnoludzkich złotników. Często towarzyszyły jej małe białe koty, które powoziły jej rydwanem. Wyobrażano ją często jako postać otoczoną okrągłym pierścieniem, który przedstawiał jej naszyjnik i symbolizował płodność. Jest ona boginią, której poświęconych jest najwięcej mitów, zazwyczaj jednak stanowi ona w nich przedmiot pożądania olbrzymów, bogów i ludzi. Jej kult utrzymywał się do XIII wieku, a wiele jej atrybutów przypisano w Skandynawii Matce Bożej. Od jej imienia w wielu językach germańskich pochodzi nazwa piątego dnia tygodnia: Friday (w języku angielskim), Freitag (w języku niemieckim) – dzień Frei). Freja często przybierała postać sokoła. Posiadała swój pałac, Folkwang w Asgardzie. U stołu wojowników Walhalli miała miejsce równe Odynowi. Posiadała moc zmieniania ludzi w dziki.
Obrazek
Atrybuty Frei:
złoty naszyjnik Brisingamen
Hildisvin – dzik będący jej wierzchowcem
szata z sokolich piór
powóz zaprzężony w uskrzydlone koty.

Awatar użytkownika
Ester.
Wpadłem na chwilę
 
Posty: 213
Rejestracja: 28 gru 2014, 11:52
Podziękował : 261 razy
Otrzymał podziękowań: 122 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Ryby
Droga życia: 3

Celtowie - bogowie i boginie

Postautor: Szaman_Wiejski » 19 cze 2015, 20:44

Ok. Możesz mi wytłumaczyć co z Celtami mają wspólnego germańscy bogowie i germańskie Seidr?
Szaman_Wiejski
 
Posty: 85
Rejestracja: 05 lut 2013, 20:43
Podziękował : 6 razy
Otrzymał podziękowań: 72 razy

Celtowie - bogowie i boginie

Postautor: Ester. » 19 cze 2015, 21:07

Szaman_Wiejski pisze:Ok. Możesz mi wytłumaczyć co z Celtami mają wspólnego germańscy bogowie i germańskie Seidr?


Germańskich bogów znam tylko tylu:
1. Wodan
2. Donar
3. Tiu
4. Nerthus
5. Phol
6. Tuiston.

Odpowiadając na pytanie. Zapewne jak wiesz germańscy uciekinierzy przypłynęli do Skandynawii i doszło do pewnego rodzaju symbiozy. Ja wiesz mitologia nordycka zmieszała się z germańską. Znaczniej mnie informacji pozostało po germanach kontynentalnych niż po zamieszkujących skandynawie. Mitologia germanów była więc pod wpływem wielu czynników zewnętrznych spowodowane ich ruchami w Europie. Warto poczytać o germanach w basenie morza śródziemnego itp. Rzymianie mieli ogromny wpływ na germanów więc zapewne jak ktoś napisze coś o bóstwach rzymskich odnajdziesz w nich odwołanie do germanów :)
jeśli nadal Cię to interesuje mogę polecić literaturę uzupełniającą do tego tematu.

Awatar użytkownika
Ester.
Wpadłem na chwilę
 
Posty: 213
Rejestracja: 28 gru 2014, 11:52
Podziękował : 261 razy
Otrzymał podziękowań: 122 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Ryby
Droga życia: 3

Celtowie - bogowie i boginie

Postautor: Szaman_Wiejski » 19 cze 2015, 21:35

Ester. pisze:
Szaman_Wiejski pisze:Ok. Możesz mi wytłumaczyć co z Celtami mają wspólnego germańscy bogowie i germańskie Seidr?


Germańskich bogów nam tylko tylu:
1. Wodan
2. Donar
3. Tiu
4. Nerthus
5. Phol
6. Tuiston.

Odpowiadając na pytanie. Zapewne jak wiesz germańscy uciekinierzy przypłynęli do Skandynawii i doszło do pewnego rodzaju symbiozy. Ja wiesz mitologia nordycka zmieszała się z germańską. Znaczniej mnie informacji pozostało po germanach kontynentalnych niż po zamieszkujących skandynawie. Mitologia germanów była więc pod wpływem wielu czynników zewnętrznych spowodowane ich ruchami w Europie. Warto poczytać o germanach w basenie morza śródziemnego itp. Rzymianie mieli ogromny wpływ na germanów więc zapewne jak ktoś napisze coś o bóstwach rzymskich odnajdziesz w nich odwołanie do germanów :)
jeśli nadal Cię to interesuje mogę polecić literaturę uzupełniającą do tego tematu.


Nie znam z pozycji historycznych wzmianek o jakichkolwiek germańskich uciekinierach do Skandynawii. Pragermanie najprawdopodobniej wykształcili się w Skandynawii właśnie(kultura nordycka i jastorfska). Nie wiem po co mieliby uciekać ze swoich siedzib w Skandynawii, do Skandynawii. ;) Kultura nordycka to właśnie kultura germańskich mieszkańców Skandynawii. Mimo wszystko dalej nie wiem co to ma wspólnego z Celtami,którzy sa odrębnym ludem, z odrębnymi językami, należącymi do odrębnej grupy językowej. Ani dlaczego w poście o celtyckich bogach nie wymieniono prawdziwych celtyckich bogów jak Dagda, Morrigan czy Lugh, tylko germańskich. ;)
Szaman_Wiejski
 
Posty: 85
Rejestracja: 05 lut 2013, 20:43
Podziękował : 6 razy
Otrzymał podziękowań: 72 razy

Celtowie - bogowie i boginie

Postautor: Ester. » 19 cze 2015, 21:37

Szaman_Wiejski pisze:
Ester. pisze:
Szaman_Wiejski pisze:Ok. Możesz mi wytłumaczyć co z Celtami mają wspólnego germańscy bogowie i germańskie Seidr?


Germańskich bogów znam tylko tylu:
1. Wodan
2. Donar
3. Tiu
4. Nerthus
5. Phol
6. Tuiston.

Odpowiadając na pytanie. Zapewne jak wiesz germańscy uciekinierzy przypłynęli do Skandynawii i doszło do pewnego rodzaju symbiozy. Ja wiesz mitologia nordycka zmieszała się z germańską. Znaczniej mnie informacji pozostało po germanach kontynentalnych niż po zamieszkujących skandynawie. Mitologia germanów była więc pod wpływem wielu czynników zewnętrznych spowodowane ich ruchami w Europie. Warto poczytać o germanach w basenie morza śródziemnego itp. Rzymianie mieli ogromny wpływ na germanów więc zapewne jak ktoś napisze coś o bóstwach rzymskich odnajdziesz w nich odwołanie do germanów :)
jeśli nadal Cię to interesuje mogę polecić literaturę uzupełniającą do tego tematu.


Nie znam z pozycji historycznych wzmianek o jakichkolwiek germańskich uciekinierach do Skandynawii. Pragermanie najprawdopodobniej wykształcili się w Skandynawii właśnie(kultura nordycka i jastorfska). Nie wiem po co mieliby uciekać ze swoich siedzib w Skandynawii, do Skandynawii. ;) Kultura nordycka to właśnie kultura germańskich mieszkańców Skandynawii. Mimo wszystko dalej nie wiem co to ma wspólnego z Celtami,którzy sa odrębnym ludem, z odrębnymi językami, należącymi do odrębnej grupy językowej. Ani dlaczego w poście o celtyckich bogach nie wymieniono prawdziwych celtyckich bogów jak Dagda, Morrigan czy Lugh, tylko germańskich. ;)


pożyczę więc literaturę uzupełniającą braki :) niestety literaturę mam w języku hiszpańskim. Daj mi chwilę to przetłumaczę. Serdeczności.

Awatar użytkownika
Ester.
Wpadłem na chwilę
 
Posty: 213
Rejestracja: 28 gru 2014, 11:52
Podziękował : 261 razy
Otrzymał podziękowań: 122 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Ryby
Droga życia: 3

Celtowie - bogowie i boginie

Postautor: Elie » 19 cze 2015, 21:39

najprawdopodobniej

czyli pewności nie masz, tylko gdybasz i poddajesz w wątpliwość

Ani dlaczego w poście o celtyckich bogach nie wymieniono prawdziwych celtyckich bogów jak Dagda, Morrigan czy Lugh, tylko germańskich. ;)

To dopiero początek, na wszystko przyjdzie czas, wszystkiego w jednym poście nie sposób zmieścić.
Możesz uzupełnić swoją wiedzą :cool:
https://www.youtube.com/watch?v=iOxzG3j ... ture=share

W życiu wszystko ma swoja cenę, musisz tylko rozważyć czy chcesz ją zapłacić.

Najważniejsze w życiu nie jest to,  co zdobędziesz,  ale to, w jaki sposób zdobywanie tego zmieniło i zbudowało ciebie.
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 31227
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 2134 razy
Otrzymał podziękowań: 2051 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Celtowie - bogowie i boginie

Postautor: Szaman_Wiejski » 19 cze 2015, 21:55

Ester. pisze:pożyczę więc literaturę uzupełniającą braki :) niestety literaturę mam w języku hiszpańskim. Daj mi chwilę to przetłumaczę. Serdeczności.


Gracias. Poproszę tez o tytuły i autorów.


Elie pisze: czyli pewności nie masz, tylko gdybasz i poddajesz w wątpliwość


To najbardziej popularna teza wśród naukowców, ale pewności co do jej prawdziwości w 100% nie ma.


Elie pisze:To dopiero początek, na wszystko przyjdzie czas, wszystkiego w jednym poście nie sposób zmieścić.
Możesz uzupełnić swoją wiedzą :cool:


Polecam artykuły na academia.edu
Szaman_Wiejski
 
Posty: 85
Rejestracja: 05 lut 2013, 20:43
Podziękował : 6 razy
Otrzymał podziękowań: 72 razy

Celtowie - bogowie i boginie

Postautor: Elie » 19 cze 2015, 22:00

To najbardziej popularna teza wśród naukowców, ale pewności co do jej prawdziwości w 100% nie ma.


Jak w magii, początkach pogaństwa i w wielu, wielu innych dziedzinach. Zdania podzielone i brak jednoznacznych dowodów.Swoja drogą, jeśli nie można ufać naukowcom, to komu ..laikom, amatorom..hmm

Polecam artykuły na academia.edu

Pięknie dziękujemy za podpowiedź, poradzimy sobie .
https://www.youtube.com/watch?v=iOxzG3j ... ture=share

W życiu wszystko ma swoja cenę, musisz tylko rozważyć czy chcesz ją zapłacić.

Najważniejsze w życiu nie jest to,  co zdobędziesz,  ale to, w jaki sposób zdobywanie tego zmieniło i zbudowało ciebie.
Awatar użytkownika
Elie
Administrator
 
Posty: 31227
Rejestracja: 07 mar 2009, 03:00
Podziękował : 2134 razy
Otrzymał podziękowań: 2051 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Rak
Droga życia: 1

Celtowie - bogowie i boginie

Postautor: szamka » 20 cze 2015, 19:41

Szaman_Wiejski pisze:Ok. Możesz mi wytłumaczyć co z Celtami mają wspólnego germańscy bogowie i germańskie Seidr?

Przypuszcza się, że Germanowie jako odrębna grupa ludów pojawili się na przełomie II i I tysiąclecia p.n.e. na terenie obecnej Danii i południowej Szwecji. Stąd migrowali na północ i południe. Pod koniec II wieku przed Chrystusem zetknęli się z cywilizacją rzymską. Przez kilkanaście następnych stuleci ich wojownicze najazdy budziły grozę w różnych częściach Europy. Wraz z Germanami podążali germańscy bogowie, a ich imiona dotrwały do czasów współczesnych dzięki przekazom kronikarzy.

Ludy germańskie były spadkobiercami indoeuropejskich przodków, wspólnych dla Celtów, Słowian, Greków czy Persów. Nie tylko języki tych ludów wykazują cechy wspólne, również w ich wierzeniach można doszukać się wielu podobieństw. Jak wszystkie ludy indoeuropejskie Germanowie początkowo wierzyli w wiele bóstw, duchów, istot zamieszkujących powietrze, ziemię i strefę podziemna.
Główni ich bogowie byli związani przede wszystkim z niebem, słońcem i ogniem. O religii germańskiej można się dowiedzieć z dzieł pisarzy antycznych, wykopalisk, ze skandynawskich sag i tekstów spisanych przez średniowiecznych mnichów.
Szczególnie cenne są dwa utwory literackie zwane "Eddą starszą" i "Eddą młodszą", które pozwalają, wejrzeć w świat wierzeń Skandynawów północnej, najpóźniej schrystianizowanej gałęzi germańskiej rodziny.
Przy rekonstruowaniu religii Germanów porównuje się ich zwyczaje z obyczajami innych przedstawicieli indoeuropejskiego dziedzictwa. Bardzo cenne sa tu analogie do wierzeń blisko spokrewnionych Celtów. Wiele podobieństw można też znaleźć w dalekich Indiach podbitych przez jasnowłosych Ariów, odległych pobratymców germańskich mieszkańców Skandynawii.
Wizja świata

Utwory na temat religijnych wyobrażeń Germanów powstały dość późno i nie wiadomo, jak wiele motywów trafiło do nich z innych religii, na przykład chrześcijaństwa i islamu.
Wszechświat był według Germanów podzielony na trzy poziomy. To wyobrażenie jest również powszechne w hinduizmie, jego ślady można też odnaleźć w innych wierzeniach indoeuropejskich. Poziom górny, czyli niebiański, zamieszkiwały istoty boskie związane z kultem słońca i nieba, czasem też powietrza. Dzielił się on na kilka królestw, z których każde traktowano jako oddzielny świat. Poniżej siedzib bogów znajdowało się królestwo elfów, czyli Alfheim. Poziom środkowy również składał się z wielu światów. Jeden z nich, zwany w mitologii skandynawskiej Midgardem, zamieszkiwali ludzie. Inny, zwany Jötunheim, położony po przeciwnej stronie oceanu, był siedzibą nieprzychylnych ludziom i bogom olbrzymów ognia i mrozu. Poniżej znajdował się poziom dolny, czyli królestwa istot chtonicznych. związanych z kultem wegetacji i ze śmiercią. Głównym królestwem tego poziomu był znany z mitolouii skandynawskiej Niflheim - kraina zmarłych. Na samym jego dnie znajdowało się Hel, czyli germańskie piekło. Jak widać, na wszechświat składała się duża liczba odrębnych światów; według jednych wierzeń siedem, wedłuu innych dziewięc. Istniały możliwości przemieszczania się pomiędzy światami. Zdolności takie mieli bogowie, a także obdarzeni magiczną wiedzą ludzie, czarownicy i bohaterowie. Za moment podróży pomiędzy światami Germanowie uważali inicjację na wojownika, narodziny i śmierć. Wierzono również, że dusza poety germańskiego, czyli skalda, wędruje podczas poetyckiego natchnienia po innych światach. Przez wszystkie trzy poziomy i wszystkie światy przenikało Kosmiczne Drzewo, jesion noszący u Skandynawów nazwę Yggdrasill. Jeho korzenie sięgały do najniższych kręgów piekieł, gałęzie otaczały siedziby bogów, pień przechodził przez wszystkie trzy poziomy wszechświata.
Bogowie

Wyobrażenia Germanów dotyczące istot boskich odbiegają od chrześcijańskiego obrazu Boga, który jest uosobionym absolutem, wszechmogącym stwórcą, początkiem i końcem wszystkiego. Cech tych byli pozbawieni bogowie germańscy. Przypominali raczej ludzi niż istoty niebiańskie znane z religii monoteistycznych. Podobnie jak ludzie rodzili się i stopniowo dojrzewali. Mieli ciała, pomimo nadnaturalnych właściwości podatne na zmęczenie, głód, rany i choroby. Ich zdolności do przemieszczania się, choć przekraczające możliwości ludzkie były jednak ograniczone, podobnie jak ich wiedza. Najpotężniejszy z bogów germańskich - Odyn (u płd. Germanów Wodan, Wotan lub Wuotan) potrzebował wiele czasu i wyrzeczeń, by dostać się do zaklętego źródła dającego moc i wiedzę, też zresztą ograniczoną. Również cechy charakteru bogów germańskich czynią z nich bardziej ludzi niż istoty niebiańskie. Cechowała ich bowiem pycha, przewrotność i złośliwość. W utworach mitologicznych, jakie dotrwały do dzisiejszych czasów, wielokrotnie powtarza się motyw krzywoprzysięstwa, zdrady, podstępu i zazdrości w relacjach pomiędzy bogami. Istoty te podobnie jak ludzie starzały się i, co bardzo ważne, były śmiertelne.

W niebie rządziły dwie dynastie lub dwie rasy bogów: dobroczynni Azowie zamieszkujący Asgard i Wanowie, bóstwa płodności i urodzaju, mieszkańcy Wanaheimu. Mitologia germańska przekazywała legendy o wojnie pomiędzy tymi dwoma rodami, przebiegającej ze zmiennym szczęściem do momentu, gdy walczący zdali sobie sprawę, że żadnej ze stron nie uda się odnieść ostatecznego zwycięstwa. Wtedy zawarto rozejm. Wcześniej niebem władały olbrzymy, starsza generacja bóstw obdarzona cechami demonicznymi, zepchnięta w wyniku wojen na niższe poziomy wszechświata ku utrapieniu ludzi. Jednak pierwiastek demoniczny przetrwał również w niebiosach, ponieważ w żyłach Azów płynęła krew olbrzymów. Byli ich młodszymi krewniakami i tym niekiedy tłumaczono ewidentnie złe cechy ich charakteru. Tej skazy nie mieli Wanowie, wśród których o wiele częściej występowały postacie o cechach dobrych bóstw opiekuńczych.

W greckim panteonie każdy z bogów miał przypisaną określoną sferę działalności, na przykład Posejdon zajmował się morzami, a Ares wojną. W przypadku bóstw germańskich trudno mówić o takim przyporządkowaniu. Na dobrą sprawę wszyscy byli bogami wojny, chodzili ubrani jak wojownicy, a ich atrybuty stanowiły miecze, włócznie i młoty bojowe. To samo dotyczyło bogiń towarzyszących swoim mężom. W mitologii skandynawskiej występują walkirie, przedstawiane jako młode uzbrojone dziewczęta przybywające na pola bitew po dusze poległych wojowników. Bohaterowie ci trafiali później do Walhalli, pałacu Odyna, gdzie ucztowali i ćwiczyli się w walce. Walkirie, jak wierzono, były duszami germańskich wojowniczek, które umarły śmiercią naturalną (dla Germanina znaczyło to polec w bitwie). Dlatego boginie germańskie bardzo upodobniły się do germańskich kobiet - wysokich, pięknych i silnych, opiekujących się domem, lecz w razie potrzeby potrafiących chwycić za włócznie czy topory.

Na poziomie świata wyznaczonego ludziom żyły również istoty boskie. Był wśród nich Loki, wygnany z Asgardu złośliwy bóg o cechach szatana i wilk Fenrir. Pod ziemią mieszkały karły będące mistrzami rzemiosł i magii. Wierzono, że należały one do rasy pracowitej i utalentowanej, lecz zawistnie strzegącej swoich tajemnic. Okrąg świata zamieszkanego przez ludzi otaczał wielki wąż-smok nazywany Midgardu (Midgardsorm, Jörmungand). Germanie wierzyli również w inne istoty, takie jak nieprzychylne ludziom trolle czy dobroczynne duchy domowe koboldy. Epoka, w której przyszło żyć ludziom, to według wierzeń germańskich czas względnego spokoju. Pod koniec tej epoki nastąpi straszliwa bitwa ragnarök, w której naprzeciwko siebie staną armie bogów i bohaterów pod wodzą Odyna oraz istoty demoniczne wiedzione przez Lokiego. Większość uczestników padnie w tej bitwie, a zniszczona ziemia ponownie się odrodzi.
Kult i sanktuaria

W odróżnieniu od Celtów Germanie nie wytworzyli na potrzeby kultu odrębnej klasy kapłańskiej. Obowiązki reprezentowania społeczności plemiennej wobec bogów pełnił król, czyli konung. On składał ofiary i modlił się za całe zgromadzenie mężów - ting. Pierwotnie Germanowie nie znali również świątyń, a ofiary - często krwawe - składali pod gołym niebem. Czczono święte miejsca, takie jak samotne kamienie i wielkie dęby. Na potrzeby kultu i magii powstał germański alfabet, czyli pismo runiczne. Nie spisywano w nim żadnych ksiąg, lecz wykonywano inskrypcje w miejscach świętych oraz na talizmanach. Do naszych czasów dotrwało bardzo dużo talizmanów poświęconych bogu Thorowi (u południowych Germanów Donar). Mają one formę miniatury młota wojennego Mjöllnira, ulubionej broni tego skandynawskiego boga błyskawic. Germanie czcili Thora za jego walki z potworami i opiekę, jaką roztaczał nad ludźmi.

Religia ludów germańskich zniknęła wraz z chrystianizacją Skandynawii. Ostatni jej rozdział został jednak zapisany w XX wieku, kiedy to narodowosocjalistyczna partia Adolfa Hitlera w Niemczech odrzuciła żydowskie chrześcijaństwo. W ramach prób znalezienia własnej tożsamości religijnej próbowano wtedy wskrzesić kult germańskich bogów.

Artykuł pochodzi z: Wielkiej Historii Świata Educational Oxford, Poznań, 2005, t. XIII, s. 60-63

Awatar użytkownika
szamka
Dopiero się rozkręcam
 
Posty: 350
Rejestracja: 03 wrz 2014, 08:16
Podziękował : 76 razy
Otrzymał podziękowań: 58 razy
Płeć: Kobieta
Znak zodiaku: Skorpion
Droga życia: 8

Celtowie - bogowie i boginie

Postautor: Szaman_Wiejski » 20 cze 2015, 20:57

To fajnie szamka, że wrzuciłaś tekst z książki. Tylko nie widzę tutaj nic o czczeniu przez Celtów bogów germańskich. Argument o pokrewieństwie ludów indoeuropejskich jest żaden. To, że Słowianie są spokrewnieni z Persami nie znaczy, że Słowianie czcili bóstwa irańskie jak Ahura Mazdę, ani że Ahura Mazda jest bogiem słowiańskim. Na tej samej zasadzie wrzucanie Thora i Odyna do wierzeń celtyckich jest mocno chybione.

Szaman_Wiejski
 
Posty: 85
Rejestracja: 05 lut 2013, 20:43
Podziękował : 6 razy
Otrzymał podziękowań: 72 razy

Następna

Wróć do Celtowie

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 0 gości